Mostrando entradas con la etiqueta dornas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta dornas. Mostrar todas las entradas

domingo, 19 de junio de 2011

VOLTA AROUSA 2011

Bueno, falar da Volta a Illa de Arousa, que decir, o meior e participar nas conversas do "despois da regata", entre o cheiro a sardiñas asadas, os mexilóns e un grolo, ahí tamén se vive e escoita a volta, ou as Voltas da Volta, cada persóa ten unha emoción, sobre todo os do medio, os da escota-relinga-arrocamentos que me pasou !!!.


Vou tratar de contarvos a miña historia de esta nonseicantos edición. A verdade que tiña todo en contra para non aparecer por ali, pero manos mal que fun, non na dorna, na miña Fungona, alguén mo dixo con moito acerto, pero así son as cousas.






Outras veces xa sentín no meu corpo esa sensación previa, onde uns miran de se colocar, outros de preparar e moitos de se saludar, pois a Volta e punto de encontro. Outros tamén para gabarse da súa dorna nova, como era o caso de José un dos "chavales" do pelotón dorneiro que lucía flamante a "Lara Doce", feita por Domingo Ayaso.


A tarde díante da Escola, na praia da Canteira era mais que agradable, unha brisa da Travesía, así se lle chama en Cambados o oeste, decía que teríamos unha boa tarde de navegación.






Como decía os movementos propios da saida, ibanse producindo no medio dos saúdos e a contención nerviosa. Moitos tratando de coller unha boa posición. A saida sería cara o Sur en popa para discurrir en paralelo a Ponte e logo poñer proa o Faro da Lobeira.














E ahí os van!!! Como sempre quen sae meior???
Como non!! o espabilado que xa presentaba a candidatura un dos "de sempre", a Pereka colleu a cabeza, o vento pola popa levaba a todolas dornas rumbo a boia de desmarque que perto da parte central da Ponte suporía o rumbo a regata. O espectaculo, como non podía ser de outro xeito impresionante!!.


Cuarenta e duas embarcacións, poideron ser mais, como en outras edicións, pero estivo moi ben.


En compacto pelotón, favoritos e non favoritos compartían os primeiros momentos da navegación buscando facerse un oco.


A navegación en este tramo foi tranquila, placida e todos saudandose (ou non) miraban o primeiro obxectivo.


Non era outro mais que a que logo sería famosa "boia de desmarque". Alí o de sempre cando chega un perfecto pelotón a unha boia. Alguén lembra cales son as reglas? ou hai reglas? o que si estou seguro e que hai pacencia e boa vontade para sair de ela. E o que non teña pacencia, mal vai, senon que lle pregunten a "Cariñosa". Pode sair carisimo.


Debeu haber de todo, quitame de ahí esa vara!!, que non podo!!, pasoooo!!! a ver por donde???. E pouco a pouco, uns dando marcha atras, outros non, pasarian todos.












Proa a Lobeira, ahí xa se escomezaron a poñer as cartas.



Pereka, Jalerna, Bazarra, Necora presentaban as súas credenciais o triunfo e despois de unha popa, unha de bolina, polo Bohído espallaronse as dornas, con un vento fresquiño, ideal para andar sin traballar, ou casi sen traballar, dependía das circunstancias. Tamén asomaban Caracola, Zenaida ....Xarandeira.


Imaxes fermosas de unha navegación decidida, onde os maestros da bolina puxeron mar por medio e o pelotón estirouse para compoñer unha imaxen chea de velas nun mar que brillaba o sol da tarde.






Da Ponte a Lobeira, alí as sorpresas, así como chegaban as dornas atopanse co mar que forma o vento e a marea que cambiaban a onda e o paisaxe puxose movido, había que traballar, e eran mareas vivas. Alí podíase decidir a regata, os candidatos sabiano, e a decisión podía supoñer "todo".









O cambio de rumbo levaba un cambio de vela, en que momento facelo?
A "Pereka" con Dorado e Vicente, pasou primeiro polo faro, deixandose ir cara o Grove, ata cambiar, logo seguido a "Jalerna" a "Bazarra" e a "Necora". Braulio e Jarri coa "Necora" montaron o faro e viraron, Ricardo e Cartarola na "Jalerna" marcaron e tamén viraron cando tamén, os hasta esa primeiros, da "Pereka" tiñan feito o cambio, Pardavila e Queca na "Bazarra" deixaronse ir mais e pode que ahí perderan algún posto, despois a "Cariñosa", que viña repoñéndose da boia tamen virou perto do faro.
Pouco a pouco.



Ou moitos a un tempo. Foron pasando todos e a cousa era "pasen y vean", que ben ides a bailar.


En este momento para min remataronse as fotos, pois outros labores me tiveron ocupado.

Pero si poiden ver que pasou e que o remate dou coa clasificación final. A "Cariñosa" elixeu sair pegada a terra, bordeando os cons do Galiñeiro hasta chegar o con do Rebello, a Jalerna sigueuna así como os outros, pero a estes dous a forza do mar a correntada que os levaba as pedras doulles para mais, e decir non tiveron que facer o cambio cara a boca da ría hasta mais tarde, Pereka, Necora, Bazarra tiveron que cambiar e con esto "entregar" a unha "Cariñosa" onde a bordo Avelino "Checo" e Victor, sabían que estaban descalificados por ter saltado a boia de desmarque, unha magoa para eles, de ahí a meta ninguén os inquietou, detrás a "Jalerna" que sería a gañadora, seguida pola "Necora" e a "Pereka", despois a "Xarandeira" con Santi e "Pimón" e a "Mimela" da Escola con Salva e Adelino. E de 6ª a "Zenaida", si se pode decir a grata sorpresa, Paio e Juan Piñeiro, mantiveron o tipo toda a regata e a piques estiveron de entrar os trofeos, de 7ª "Fuxe" do Grove, os Parada, nunha fantastica remontada, pois no Bohido marchaban pola cola e tiveron que cambiar a vela. O octavo que me perdóe pois non sei mais.

Como decía ahí se decideu a regata pois a mar estivo "incomodo" hasta pasar ao Areoso, onde a correntada perdía a súa forza e a clasificación nos seus primeiros postos decidida.E como en todo volta que se precie o pasar polo Aguiuncho, polo Norte da Illa, unha calmería deseperou a mais de un, logo no Cabodeiro retomaban o ventiño que tranquilamente os achegaba o Bao. E o quen non estaba peleando pola clasificación podía disfrutar dun fermoso paisaxe que nos ofrece o contorno da Illa. Anxo e Uxio na "Roxiña", conversaban tranquilamente cando os atopei, pasadas todalas dornas polo Areoso.

Resumen: Unha de aprosimasión, outra de lixeiras un chachacha e logo as lentas, para rematar co "libre albedrío", así foi a tarde da Volta. Como si de unha sesión discoteca dos anos 70/80 se tratara. Hasta seguro quen oubo que bailou pegado. E a quen non lle bailou a moza como se queixaba José pois non sabía que tiña a "Lara", que non iba. Noutra será José, señor José digo.


Como a volta tamén é un escaparate apareceu o "Nuevo Sofía" a lucirse, e o que ainda lle quedan pegadas de "pirata", pois non se lle vía o folio.

E esta fermosura do Cantabrico, chegado dende Candás poñia o toque intercultural.

Tamén e de suliñar que debido as restriccións economicas, todo era feito "por nos" e sen coste para a organización, creo que foron os trofeos mais bonitos que vin na Volta a Illa de Arousa. As sardiñas de primeira, os mexillóns impresionantes e o traballo e as gañas da xentiñas da Escola da ACD. Dorna IMPRESIONANTES. Parabens !!!.


Tendes mais fotos no feisbuk.

lunes, 10 de mayo de 2010

OS QUE FAN AS DORNAS

Que alguén teña pensado en poñerse a reparar unha dorna?, si pode ser. Eu mesmo, nunha ocasión pensei en facelo, a verdade é que menos mal que non o fixen, pois é complexo en función da fondura da reparación, unha taboa?, bueno, un costado? ... . Pero facer unha dorna requiere mais, Sobre todo requiere saber, e non soio de cortar taboas ou clavar puntas, requiere saber de barcos, de madeiras, de condicións e de aptitudes e despois de esto ser mañoso, pois unha dorna e un producto de inxeñería.

Coñezco varias persóas que fixeron unha dorna, unha. Pero mais de unha ... xa soio coñezo a dúas. Os motivos son variados, supoño que o primeiro é que hai que saber onde se mete un e segundo, facelo rentable, facelo rentable cos prezos que corren. E que eu son da opinión que hoxe en día facer unha dorna e barato, en calquera lugar por facer un barco nos cobrarían mais, pero aquí en Galicia, facer unha dorna eu penso que é barato, debe ser por como decían que "a dorna é o barco dos pobres", igual esto condicionou o seu prezo ano tras ano.

Como decía coñezo duas persóas que fan dornas, unha está en Riveira e a outra na Illa de Arousa. Cada un fai a "sua dorna" e decir o seu deseño, coas súas particularidades, por exemplo será dificil que Ramón Blanco faga unha dorna de "tilla corrida", a min dixome ..., si vamos pola de Domingo Ayaso, moi probablemente a dorna que esté a facer teña a "tilla corrida". Supoño que un, Ramón, fai dornas na praia do Cabodeiro, unde o "xurro" do rio Ulla, chega con forza, por onde baixa o "puallo" e chega a Rua. E o outro, Domingo, fai as dornas mirando a porta da ria, onde rompe o mar, onde Salvora da abrigo dos ventos que tratan de entrar a mesma. Non creo que sea unha razón estetica nin de economía, eu creo que é de orixen e de necesidade, adaptación o medio.


Despois penso que esto de facer dornas imprime marca, cando un visita a calquera dos dous carpinteiros a verdade e que o seus taieres, de entrada, parecense, salvando as distancias, porta pequena, unha fiestra por onde entra o sol e as paredes "adornadas" polas plantillas das varengas, que a dorna non ten cuadernas. Logo salpicadas de ferramentas e algun "poster" completan a súa decoración. Cada vez que entra un de nos (dos que non damos negocio), a resposta pode variar en función da hora e do choio. Lembro que a primeira vez que fun a Riveira a de Ayaso costoume un "algo" falar sen presa con él, logo non. Na de Ramón (son mais coñecido) foi algo parecido, agora e verdade e que xa non é así, cando entro pola porta da de "Moncho" (que cambadés!!, dirame), xa sabemos que imos ter farra, para de traballar e falaremos de dornas, de dornas, de regatas e de mil cousas mais de dornas e a tarde pasará placidamente, en tertulia, como si non oubera que facer mais, como si nos puxeran ali para disfrutar falando de dornas, sempre sin alterarse, recordando historias.

Hai uns días estiven pola de Domingo Ayaso, ibamos a encargar unha dorna para un amigo e casi volveu a a acontecer o mesmo, non coñezo o Sr. Ayaso, non podo decir como é, parece que as palabras que dí son mais espaciadas. Pero si poiden comprobar o seu xesto amable a súa faciana traquila e a verdade foi que me volvín a atopar falando de dornas con outro "facedor", sen presa, como si nos deran o tempo de balde. O final salvando as distancias entre as dúas persoas, tiven a sensación que esto de facer dornas, debe aportar pacencia e con ela dosis de amabilidade e semelloume que entre unha e outra carpintería non tiñamos moita diferencia, porque a tarde pasaba igual de rapido.

E o sair de ali, mentras viñamos de volta para o leste, pensaba en que non quedaba xa casi ninguén facendo dornas, algo que xa se sabe. Moncho sempre dí "esta e a última" e nunha de estás será certo, o de él é casi afeczón o de Domingo tera mais duración, vive das dornas, das reparacións e dos novos proxectos. Ali estaba a facer outra "Rabandeira", con destino Vigo oito metros de eslora carreirana, xa tiña folio e o alquitrén daballe coor e cheiro. Pero a verdade é que non é un mozo.
Mentras conducía, en silencio, non deixaba de recordar o que disfrutara da charla que tiveramos e das moitas que tiven e tiven con Moncho. Dos seus taieres, das súas personalidades (probablemente moi diferentes), da súa amabilidade, da súa sinxeleza.
E agora penso si para facer dornas non soio haberá que saber facer barcos, e coñecer madeiras e clavar puntas e ... O meior tamén hai que ter personalidade de facedor de dornas. Porque dornas, non as fai calquera.








martes, 16 de marzo de 2010

QUE DETALLE (III)

Esta é una nova entrega das "Camisetas de Regata" pasamos por diferentes tipoloxías onde podedes observar a creatividade e a riqueza tematica.

A Volta a Illa de Arousa no ano 2002, expresouse con unha camiseta rotunda e clara, notase non?, expresaba tamén unha antes tipica saida da Volta, coas dornas "o cabo", suxeitas e preparadas para sair. Alguén dubidaba que era na Arousa?.

A Regata do Albariño, na súa segunda edición, ala polo ano 2.001, aproveitou unha expectacular foto da regata do ano anterior e ese foi o resultado, a min pareceme moi bo. Esa regata a da foto, tivo momento espectaculares. Tamén se recurre a tecnica do "envellecido" o facela en coor marrón.


Esta e outra recreación de unha saida da illa, baseada nunha foto tamen, pero debuxada, un recurso moi socorrido, sobre todo polos que non debuxan moito. Si vos fixades ben igual recoñecedes a alguén. Remata con unha frase, como poetica, "o caso" que define a volta a Illa.
Esta de abaixo, pode entrar en varias categorías, unha pode ser "que simpaticos son os meus fillos" e a outra "a dorna na escola". En este caso ven a ser de esta última. Algunhas asociacións desenvolven a súa laboura polos colexios, en este caso os socios tiveron a oportunidade de levar unha dorna para que os nenos a palparan, despois, como debe ser, os nenos escribiron as súas impresións. A verdade e que polo menos enteraronse de que iba a cousa.
Eu teño un especial gusto polo minimalismo, polo que esta camiseta da "nova escola Meca" a min gustame, é sencilla, non é espectacular, pero está ben, "temos dorna". E tamén inaugura a Camiseta "referencia", si ti vas o Grove a unha regata o mais posible e que a camiseta sea parecida a do ano anterior, no peito terá unha referencia a edición e a coor tamén variará, pero o deseño ou é o mesmo ou semellante. O merito está en ter todas, esta forma foi adoitada en varias regatas en algún que outro porto tamén, a verdade e que simplifica o traballo de andar a pensar, e sobre todo si non tes quen o faga, de buscar o encargado.

Esta clara a miña debilidade pola sinxeleza, a seguinte é unha "declaración de principios" son "dorneiro" i no lo niegho". Ou e que non vos quedou claro que esto é unha regata de dornas !!!!. Tamén podería ser aquelo de "orghullo dorneiro". Alghien dixo que si existía selecsión alemana de dornas.
Estamos de festa, queda claro!!, é o que parece decirnos esta simpatica elastica que se regalou na regata do Bao, que sempre é unha festa.
Como se vé, nas camisetas da ACD. Dorna a variedade de deseño é unha constante, esto ven pola cantidade de persoal que rula polo Bao e polo interés en colaborar de uns e outros. Dentro das etnograficas mais etnograficas esta esta de Lajareu, pode facerse outra mais ... ?, non !!, quedoulles moi ben, sobre fondo branco, que sempre e unha garantía e é bon para o verán, a aposta foi xa de entrada gañadora, e por certo educativa, para que agora non sepamos as partes de unha dorna, según Xocas (mañán examen). Despois de esto tamén ten sentido decir que tamén hai formas nas camisetas e que as veces teñen tendencia según xeografía. Si che dan unha camiseta de tiras (como de baloncesto) no Grove, será raro-raro, o mais probable e que si che toca unha camiseta de tiras, estes na Illa. Si é de pico pode ser moi ben en Cambados e despois o mais normal será a tipica camiseta-camisetadetodalavida.
Como podedes ver esto das camisetas ten o seu merito, para non darlle aprecio.

jueves, 1 de octubre de 2009

Carabeus e Barbas de Ghato.


Cada día que vexo unha dorna no Grove vexo "carabeus", estaba votandolle un ollo o libro de Olegario Sotelo "Xentes do mar do Grove" e agás as da regata todalas demais levan os carabeus, día pasados comentaba con un historico o dos carabeus e o seu orixe meco, decir que estaba tamén un de "Portodeltrinqule" que tampouco sabía o que eran, o sea que ... muy mecos.

E este historico de barbas e pipa decíame que servían para amarrar a "barbas de jato", cousa que agora pouco se ve, por mor dos pantaláns e esas cousas. Outro decía que era eso das barbas de jato, pois esplicavamoslle que era amarrar un barco con dous rizóns pola proa, alguns poñianlle outro pola popa moi frouxo, que lle permitira ir os dous ventos, pero non irse de popa. En Triana, famoso barrio cambadés poñiamos as barbas do jato unha o sur e outra a "travesía" Oeste-suroeste que era onde facían dano os ventos, o rizón de popa iba frouxo moi frouxo o Nornordés, así o día que non tiñamos vento evitaba que o barco lle dera volta -coa forza da marea- os rizóns, ainda que sempre había quen pasaba de todo. Este xeito de fondear era moi propio das praias, onde non tiñamos peiraos, un cabo axudaba a outro e ...



Cando baixaba o mar (no inverno) e chovera, os mais curiosos tamén iban o barco a achicar auga, así o barco defendíase meior. Por certo si vos fixades na foto superior, tamén se adoitaba poñer unhas pedras enrriba da caña do rizón para que non viñera a garra e o barco fora contra outro. Tamén era importante fondear ben, respectandose, pois con tanto cabo e rizón sería doado que un acabara enrriba da uña do rizón de outro e adiós taboa. Por certo en estas baixadas sempre lembrarei a "andisía", que non sabía que se chamaba así, hasta que mo dixo Paco, son as ondas que deixa o mar na area, facer debuxos e cortalas coma proa o mar.

O que iba, despois de ver as fotos do libro de Sotelo (hai carabeus por todolos lados), non necesariamente estaban para ir a barba de jato, senon para difersificar o esforzo entre os dous, pasando este os corredores e liberando a proa, digo eu non?.

Dias pasados faciamos unha varada -acto do Ano Cabanillas- as dornas da ACD. Dorna maioritariamente e do CM. Salnés, onde estas dornas estaban hai moitos anos, ainda que son mecas, ningunha leva carabeus, porque están en Cambados.

Agora os arbores xa son outros, os fillos dos que facían a Alameda de San Tome. Juan, da Zenaida conversa con Suso que veu de Triana para San Tomé, logo tamén se acercou o Sr. Oliveira e o Sr. Cacabelos e o Sr. Costa que prometeu falarme das regatas, apura mentras poido, dixome con toda a coña. Tamén Cuca contaba as vistas dende a súa xanela ... Elvira decianos onde andabamos e as de Guimatur que nos votaban de menos, "que lle decimos os turistas, se non hai dornas?", comentaba. Esto de poñelas dornas a varar en San Tome e como poñer un palangre nun mar folgado de peixes famelicos.

Por certo para quen queira ver o espectaculo das dornas e Cabanillas (din que o mais bonito de todo o que se fixo, e foron moitos) está colgado en Yotube como "Homenaxe a Cabanillas" logo "Rimas o vento" ou dende o blogue dos do lado (ACD. Dorna), fermosisimas fotos.




miércoles, 16 de septiembre de 2009

X REGATA DO ALBARIÑO

O sabado pasado, a Regata do Albariño que se celebra en Cambados chegaba a súa 10ª edición.

Por mor dos aprazamentos fixo que se celebrara a día da Valbanera, da Nosa Sra da ... como din en San Tome, onde en outros tempos as regatas de dornas primeiro, e logo de loros eran unha tradición (xa vos direi mais cousas de estas regatas onde nomes como "Oca" "Tranchito" "Jarulo" ou "Ciscar" escribiron historia), sempre a bogar (sonavos?), ahí os mariñeiros cambadeses eran os meiores da Ría, hoxe que decir, contabame Sr. Lorenzo, en unha de esas tardes de dorna varada, de ... aquel día que iban para o mar e era festa no Grove, como levaban tempo, foron hasta alí, cadrou uns minutos antes da regata e ... esa noite non foron o mar, pero pasarono moi ben.
Hoxe as regatas son a vela e os de Cambados facemos unha regata, son outros tempos, a verdade sea dita no pobo nunca oubo moita "polbeira".

A regata cambadesa ten un trazado condicionado (algún protesta, pero é o que hai) e vese moi afectado en función do vento (si non correntadas), pois o percorrido mais longo sempre e cara o Norte, calquera outro vento provoca unha regata rapida onde os rumbos sucedense a “un largo” ou en “popa”. Este trazado que por un lado non e bon, por facil, resulta bon e polo mesmo a regata pode ser unha festa.
Así o sabado a inquedanza unha hora antes, estaba en si habería vento, ou tamén poidera ser que se pechara de bretema. Por eso cumpría facer a saída puntualmente, asegurando o ventiño mareiro que entraba o redor das tres da tarde.
Como decía douse a saida as 16,10 horas con vento frouxo do oeste (a pesares do señor xuiz), que se mantería durante toda a regata con leves caidas e repuntes que lle daban emoción o resultado. Decía Moncho Blanco “Monchito” despois dos primeiros pasos por boia, que nada estaba decidido e podían pasar moitas cousas, esto era así porque a saída, dende o peirao de Cambados rumbo a boia do Orido era unha bolina que como sempre divideu a flota en dous, os que foron cara a ponte da Illa (algun casi chega a Illa) e os que se van cara a Illa da Toxa, gañaron os que foron cara a ponte e pasou primeiro polo Orido a Cariñosa (para que despois se fale de peso a bordo), seguida da Pereka e a Xarandeira o resto dos galgos tamén en cabeza iban a corta distancia e en unha popa de novo a Cambados, mandados pola Cariñosa e a Pereka, por detrás alternabanse Jalerna, Xarandeira, Bazarra, Necora, Forza R e Fuxe, todos os galos, galiñas e pitos ata 33. Afrontábase o tramo longo, rumbo norte cara a ponte, dende Cambados hasta unha boia situada a altura da “Abelleira”. A trampa estaba en sair ben do peirao cambadés para tomar en un soio rumbo a punta de Tragove, quen non o fixo pagouno con postos, a verdade e que foron ben poucos os que tiveron problemas.
A flota navegaba nunha ringleira sen apenas espacios entre unhas e outras embarcacións o rumbo era claro e o “ventiño” axudaba a facer unha regata bonita e participativa. Os “piques” xurdiron durante todo o percorrido entre unhas e outras embarcacións, así cada grupiño disputaba unha regata particular o que lle dou un valor engadido a regata e fixo que todo o mundo o pasara ben, ou polo menos pareciao, tanto que de 33 dornas remataron 32 en tempo o 33 dixo que foi a boia da Abelleira dúas veces.
Así as cousas os da cabeza afiaron velas para non perder posto. Pola Abelleira xa estaba marcada a cabeza, disputarían o 1º posto dúas dornas a Pereka que encabezada o paso e a Cariñosa que na mesma boia da Abelleira cambiaba antes para o Orido e tomaballe a cabeza maxistralmente con un "interior", detrás Bazarra, Fuxe e Forza R que fixeran unha bonita remontada, logo, Xarandeira, Necora e A Rona de O Grove que animaba o grupo de cabeza presentado batalla.

Polo Orido a falta de un rumbo corto en popa pasaron alternando posicións Cariñosa e Pereka casi a un par e en ringleira o resto. Así as cousas todo estaba por decidir unha forte marcaxe entre todos e unha popa pechada hasta meta con un vento que amenazaba con quedarse en calquera momento (pero non se quedou) dende o Orido a Cambados vai moi pouco pero fixose eterno pois a tensión cortabase, ninguén se movía a bordo, calquera movemento podía facer que a embarcación se desventase o suficiente como para que outro se aproximase demasiado e así uns un pouquiño mais outros un pouquiño menos foron poñendo rumbo a meta. As entradas foron de “fotofinish” e casi sen marxen entre un grupo e outro. Primeira foi a “Pereka” que adiantou a “Cariñosa” logo a “Bazarra” que confirmaba a súa excelente tempada e logo “Xarandeira” e “Necora”, 6ª sería a “Jalerna”, 7ª “Fuxe”, 8ª “A Rona”, 9ª “Forza R” e 10ª a “Fungona” cambadesa.
Así, semparada hasta 32, de unha en unha e un duelo en cada entrada, cada acercamento a meta era unha final. Fermoso espectaculo o ofrecido en Cambados, de eses que fai afeczón. E que o bonito de estas regatas é que non rematan no día, sempre queda algo que comentar, de que como me pasaches ... aquel cambio que fixen ... mira que me fixeron. E logo entre cunca e cunca voltará a sair e deixará o sabor do salitre, do alquitrán, da dorna, dos amigos.
Creo que foi a regata onde mais rapaces e rapazas participaron, os xefes Salva e Lino, Catarina, Barbara, Sergio ..... e tamén suliñar as tripulacións integramente femeninas: Susa-Marrou, Bea-Patri ... e faltaron.

Remataba así un día da Valbanera onde se recordaban tamén as memorables regatas que no peirao cambadés se desenvolvían hai xa moitos anos.
Na "Cultural" foi a entrega de premios que como é costume na regata cambadesa, son orixinais e deseñados por ese feitizo artistico que sempre vai polas rúas do pobo.
Esta regata fixose grazas a Fran, Santí, Fernando, Maribel, Carmen, Xacobe, Blanca, Quinso, Sergio, Chapi, Suso e Juan Servando.

lunes, 17 de agosto de 2009

DORNA DORNA 4




Esta é a dos espacios que vos decía, o final amañei e poiden poñela. Aquí podes ver como o panel ou banda de meo, no Grove tamén se lle decía "arca". Como na Illa se decía "cofiño" e no Grove "cofete". Agora teríamos que pillar o de Castiñeiras e ir mirando as diferencias.




lunes, 10 de agosto de 2009

ESTOS TEMPOS DE REGATA


A dorna do "Caramuxo" boga nas regatas en Cambados, este pobo tivo unha grande sona en toda ría polas súas boas tripulacións a remo, "eran imbatibles" logo co tempo ... perdeuse.

Hoxe estou escribindo esto despois de ter que tomar a decisión de aplazar a Regata do Albariño que tiña que terse celebrado o pasado día 8, sabado. Ter que decidir suspender unha regata e fastidiado, a realidade estaba a favor da suspensión, ainda que sempre alguén dirá "que non iba tanto vento", pero sería de tolos desenvolvela con unha previsión de forza 5 e non porque as dornas non naveguen con este vento, si non porque non está permitido pola lei facer unha regata con mais de 16 n/h. e decir forza 4 max. A mañan espertabame coa noticia de que a un compañeiro o tiveron que ir a buscar xa de noite, pois co vento non era capaz de quitarlle a auga a dorna que tiña cu arriba. Cando aprenderemos?.

Tamén este ano para min está a ser moi estrano, pois ainda non poiden asistir a ningunha regata, o cal non quere decir que non me entere, pero o traballo o tempo e os rigores fisicos, teñen provocado o meu afastamento, hai anos así, dou fé, mesmo te fan pensar e a verdade e que mais ben sería chamarlle "malpensar". Será uha fase.
Bueno pois como decía está tempada está a ser irregular, porque ¿?, pois porque estabamos acostrumbrados a presencia ou dominio de unha embarcación ou outra, lease "Necora" ou "Cariñosa" con outras leves aparicións, pero o de este ano resulta impresionante.




Sacarlle o sombreiro a familia Parada que este ano está na de eles, a "Fuxe" atopase a gusto e estao a amosar. O mais senlleiro cicais a Volta a Illa onde fixeron primeiros, logo tamén primeiros na Regata da Dorna, e decir en duas das grandes, na "navegación de altura". Manolo e o resto da familia Parada están para foto, pois non repetiron tripulación, irmáns, sobriños, netos, fillos, non collén na foto, pero a "Fuxe" e moito, e bon facer de esta familia moito mais, e lembremos que Cambados daselle ben .

Tamén a "Bazarra", Pardavila anda fino e este ano disputa polos primeiros, como sempre, pero con mais dente, él gañou a Regata dos Faros no Grove. Logo tamén a "Cariñosa", a "Necora" ou a "Jalerna" onde Cartarola quere escomezar como rematou o ano pasado, na cabeza.



O denominador común a todalas regatas foi ese ventiño "andador" tirando a fresco que non molesta e fai disfrutar facendo deporte a aproveitando habilidades.



E chegada esta altura do ano, ainda esta media tempada no mar: Bao, Albariño, San Vicente, Palmeira e Marisco, casi nada. Esperemos que veña o bon tempo e o vento nos da para disfrutar.


Por certo Bao e Albariño, están aprazadas, ainda que a primeira parece que se celebrará o 22 de agosto a do Albariño está a espera. E esta fin de semán que ben a de San Vicente, con saida e chegada en Pedras Negras.
Fotos. coor Luis da Fonte, antiga ...

martes, 14 de julio de 2009

PARA O RECORDO, MUROS


Hoxe atopome con unha dificultade o escomezar esta entrada, por duas cousas, a 1ª que casi non teño fotos do evento a 2ª e que moitos de vos estivechedes no Encontro Blogueiro eu non, e non porque non quixera, pois seguro que aprendía moito, senon porque non poiden.


Cando nos achegabamos a data do Encontro debo recoñecer que tiña moita inquedanza, pois todos tiñamos unha forte expectativa xenerada. Os nos que tocou argallar de un xeito ou outro, esto aumentabase. Pasado o día, teño claro que o que fixo foi, seguir a romería, porque esta escomezou na Abelleira, en Lira, nas rúas, nas xentes da bisbarra días antes do 9 de xullo, incluso, pola Arousa, e polas Cíes escomezou antes e esto foi o que lle dou forza o que lle dou o sabor especial que teñen os momentos que non queremos olvidar.




Unha forte percepción o remate, era que este Encontro vai ser dificil de superar, e verdade, será dificil superar, a paixón con que a bisbarra de Muros se votou o acontecemento, as rúas, as persóas, a amabilidade dos pobos, dos galegos, da xente do mar. Pero eu creo que este e un mal plantexamento de cara a outras edicións, pois seguimos a ser os mesmos, e de seguro a amabilidade e a paixón están onde se queiran manifestar, de todolos xeitos levaremos moito tempo dentro esa sensación que nos transmitiron todolos muradans. Por certo que bonitas son a mulleres de Muros, que ben lles senta o noso traxe e menos mal que soio as vimos co de cotío.
Que ricos os "enchebandullos" que bos os doces que ben todo. Que fantasticas as "Rosalías".
Tamén foi moi agradable como en cada Encontro, e sempre direi que a principal caracteristica de estos, o intercambio cultural, e todo o que esto trae consigo. Viñeron dende Francia, dende Portugal, Euskadi, Catalunya, Illes Balears, Murcia, Andalucía, Croacia e ....
Tivemos oportunidade de saúdar a xente de Albaola, unha vez mais, o Koite e Izaskun, ademais a Mario, Dimitri,
Emilia, ... Lekeitio, Ondarroa, Bermeo.... A Joan a Josep Antón a ... Diego de Cartaxena a súas tripulacións, uns coñecidos e outros non tanto, o meior: a sensación de amabilidade estivo permanentemente aparellada o Encontro.
Como participante disfrutador, darvos a todos os meus PARABENS, hasta os mais antipaticos, que seguro os haberá, foron amables
.



As previas de unha saida o mar, sempre son momentos cargados de vitalidade e dinamismo, aquí a recién estreada "Lavanqueira" xunta coa lancha de Lira.





Dende Oleron , o "Locum" Francia, espero que o tiveran pasado ben.
















Os bateis tamén fixeron a súa presencia, menudo futuro teñen a andar.









En terra pasan desapercibidos, pero no mar vense por todolos lados, o seu colorido e enormes velas fanse notar. Santa Lucía de Cartaxena. Dende Cambados están con nos grazas polo esforzo.












De Muros a Illa das Crebas e parada no Esteiro, ali esperabannos para agasallarnos coa súa amabilidade unha bonita navegación.


Mesaxes de mar, historias, as crebas sairon o mar no seu traballo de difundir cultura, non sei como calificar o acto (fermoso) onde os artistas leeron os seus textos e logo a ceremonia de votar os obxectos-crebas-arte en Monte Louro, e de testemuña o Chasula que acompañou o Hidria na travesía.
Unha tras outra foron collendo o seu destiño, onde as levaría a corrente?.

Para rematar outra imaxe do Encontro, moi expresiva. Zapatos, zapatos de Encontro, todas aquelas pingas de pintura debanlle un aire certamente cando menos divertido.