miércoles, 16 de septiembre de 2009

X REGATA DO ALBARIÑO

O sabado pasado, a Regata do Albariño que se celebra en Cambados chegaba a súa 10ª edición.

Por mor dos aprazamentos fixo que se celebrara a día da Valbanera, da Nosa Sra da ... como din en San Tome, onde en outros tempos as regatas de dornas primeiro, e logo de loros eran unha tradición (xa vos direi mais cousas de estas regatas onde nomes como "Oca" "Tranchito" "Jarulo" ou "Ciscar" escribiron historia), sempre a bogar (sonavos?), ahí os mariñeiros cambadeses eran os meiores da Ría, hoxe que decir, contabame Sr. Lorenzo, en unha de esas tardes de dorna varada, de ... aquel día que iban para o mar e era festa no Grove, como levaban tempo, foron hasta alí, cadrou uns minutos antes da regata e ... esa noite non foron o mar, pero pasarono moi ben.
Hoxe as regatas son a vela e os de Cambados facemos unha regata, son outros tempos, a verdade sea dita no pobo nunca oubo moita "polbeira".

A regata cambadesa ten un trazado condicionado (algún protesta, pero é o que hai) e vese moi afectado en función do vento (si non correntadas), pois o percorrido mais longo sempre e cara o Norte, calquera outro vento provoca unha regata rapida onde os rumbos sucedense a “un largo” ou en “popa”. Este trazado que por un lado non e bon, por facil, resulta bon e polo mesmo a regata pode ser unha festa.
Así o sabado a inquedanza unha hora antes, estaba en si habería vento, ou tamén poidera ser que se pechara de bretema. Por eso cumpría facer a saída puntualmente, asegurando o ventiño mareiro que entraba o redor das tres da tarde.
Como decía douse a saida as 16,10 horas con vento frouxo do oeste (a pesares do señor xuiz), que se mantería durante toda a regata con leves caidas e repuntes que lle daban emoción o resultado. Decía Moncho Blanco “Monchito” despois dos primeiros pasos por boia, que nada estaba decidido e podían pasar moitas cousas, esto era así porque a saída, dende o peirao de Cambados rumbo a boia do Orido era unha bolina que como sempre divideu a flota en dous, os que foron cara a ponte da Illa (algun casi chega a Illa) e os que se van cara a Illa da Toxa, gañaron os que foron cara a ponte e pasou primeiro polo Orido a Cariñosa (para que despois se fale de peso a bordo), seguida da Pereka e a Xarandeira o resto dos galgos tamén en cabeza iban a corta distancia e en unha popa de novo a Cambados, mandados pola Cariñosa e a Pereka, por detrás alternabanse Jalerna, Xarandeira, Bazarra, Necora, Forza R e Fuxe, todos os galos, galiñas e pitos ata 33. Afrontábase o tramo longo, rumbo norte cara a ponte, dende Cambados hasta unha boia situada a altura da “Abelleira”. A trampa estaba en sair ben do peirao cambadés para tomar en un soio rumbo a punta de Tragove, quen non o fixo pagouno con postos, a verdade e que foron ben poucos os que tiveron problemas.
A flota navegaba nunha ringleira sen apenas espacios entre unhas e outras embarcacións o rumbo era claro e o “ventiño” axudaba a facer unha regata bonita e participativa. Os “piques” xurdiron durante todo o percorrido entre unhas e outras embarcacións, así cada grupiño disputaba unha regata particular o que lle dou un valor engadido a regata e fixo que todo o mundo o pasara ben, ou polo menos pareciao, tanto que de 33 dornas remataron 32 en tempo o 33 dixo que foi a boia da Abelleira dúas veces.
Así as cousas os da cabeza afiaron velas para non perder posto. Pola Abelleira xa estaba marcada a cabeza, disputarían o 1º posto dúas dornas a Pereka que encabezada o paso e a Cariñosa que na mesma boia da Abelleira cambiaba antes para o Orido e tomaballe a cabeza maxistralmente con un "interior", detrás Bazarra, Fuxe e Forza R que fixeran unha bonita remontada, logo, Xarandeira, Necora e A Rona de O Grove que animaba o grupo de cabeza presentado batalla.

Polo Orido a falta de un rumbo corto en popa pasaron alternando posicións Cariñosa e Pereka casi a un par e en ringleira o resto. Así as cousas todo estaba por decidir unha forte marcaxe entre todos e unha popa pechada hasta meta con un vento que amenazaba con quedarse en calquera momento (pero non se quedou) dende o Orido a Cambados vai moi pouco pero fixose eterno pois a tensión cortabase, ninguén se movía a bordo, calquera movemento podía facer que a embarcación se desventase o suficiente como para que outro se aproximase demasiado e así uns un pouquiño mais outros un pouquiño menos foron poñendo rumbo a meta. As entradas foron de “fotofinish” e casi sen marxen entre un grupo e outro. Primeira foi a “Pereka” que adiantou a “Cariñosa” logo a “Bazarra” que confirmaba a súa excelente tempada e logo “Xarandeira” e “Necora”, 6ª sería a “Jalerna”, 7ª “Fuxe”, 8ª “A Rona”, 9ª “Forza R” e 10ª a “Fungona” cambadesa.
Así, semparada hasta 32, de unha en unha e un duelo en cada entrada, cada acercamento a meta era unha final. Fermoso espectaculo o ofrecido en Cambados, de eses que fai afeczón. E que o bonito de estas regatas é que non rematan no día, sempre queda algo que comentar, de que como me pasaches ... aquel cambio que fixen ... mira que me fixeron. E logo entre cunca e cunca voltará a sair e deixará o sabor do salitre, do alquitrán, da dorna, dos amigos.
Creo que foi a regata onde mais rapaces e rapazas participaron, os xefes Salva e Lino, Catarina, Barbara, Sergio ..... e tamén suliñar as tripulacións integramente femeninas: Susa-Marrou, Bea-Patri ... e faltaron.

Remataba así un día da Valbanera onde se recordaban tamén as memorables regatas que no peirao cambadés se desenvolvían hai xa moitos anos.
Na "Cultural" foi a entrega de premios que como é costume na regata cambadesa, son orixinais e deseñados por ese feitizo artistico que sempre vai polas rúas do pobo.
Esta regata fixose grazas a Fran, Santí, Fernando, Maribel, Carmen, Xacobe, Blanca, Quinso, Sergio, Chapi, Suso e Juan Servando.

martes, 15 de septiembre de 2009

PREMIOS

NON SEI NIN ONDE NIN COMO A XENTE DA OS PREMIOS ESES OS BLOGUES, PERO TAMÉN ME DA IGUAL.
DENDE AQUÍ QUERO FACER HOMENAXE A LABOURA QUE SE ESTÁ A FACER DENDE O BLOGUE DA ACD DORNA, QUE NOS PON O DÍA DE TODO O QUE PASA POR ALI E TAMÉN POR ALA E ACULLA.
GRAN TRABALLO. PARABENS.

lunes, 14 de septiembre de 2009

OS CARABEUS

Lino Prieto contribue a aumentar o coñecemento sobre os "carabeus" ou "escarabeus" e pasaunos esta foto de unha dorna no Grove, tamén me comentou que nas dornas de tilla corrida este mecanismo de amarre era mais usado, pois non se pode levar o cabo o banco.

jueves, 10 de septiembre de 2009

ESCARABEUS

Non sei cantos de vos coñeciades este nome, "escarabeus". A min sorprendeume, nunca o oíra e grazas a Daniel Otero temos constancia de él.





A verdade e que sempre tiven claro que para amarra a dorna o meior non era deixarlle toda a forza sobre a peza da proa. Daniel amosanos os escarabeus que non é nin mais nin menos que un elemento para amarrar e axudarlle a peza da proa a soportar o esforzo.





Bueno, mais claro non podía ser, e a súa utilidade, mais que demostrada, van clavados entre as pezas.

Saúde.

jueves, 3 de septiembre de 2009

PERIGOSO PESCADOR AFECZOADO

Coidado non vos riades do pescador afeczoado, el un INDIVIDUO PERIGOSO e desestabilizador dos ecosistemas dos mares e sobre todo cando pesca a duas mans, como fan algunhs xubilados, moitas veces pode ser un estremado esforzo pesqueiro para os mares e oceanos.
Coidado cando os vexas nos peiraos !!!. Vixía o que pescan!!, poden estar votando a perder as cotas para regular o esforzo pesqueiro, establecidas polos gobernos dos paises pesqueiros. Non vaia a ser que nos quedemos sen peixe.
Non é risa, estos depravados esquimadores, están a ser vixiados: non poden pescar "Scomber Scombrus" nin unha peza, pois os TAC,S ou cotas de pesca, xa están pasadas para este ano 2.009.
Sí !!, os que na primaveira pescan a "rincha", "cabala" ou "verdel" nas augas do Cantabrico esgotaron o cupo de pesca, ninguén pode pescar mais xarda ese ano. Pero o curioso do caso e que esta prohibición afecta os PESCADORES AFECZOADOS, para non creer.
Polo contrario, consoladevos podedes pescar "Scomber Japonicus" ou "cabalón", que tamén e moi abundante nas nosas costas.
Non vos riades moito, pero pensade que antes podiamos coller "miñocas", toda a miña infancia está marcada pola collida de miñocas, asi como de .... , quieto parado!!!!: agora temos o "plan do Poliqueto", que non é un persoaxe da a "Rúa del Percebe" ou de calquera historia de Ibañez, nin amigo de Martinez Soria ou do "Landismo" o tal "Poliqueto" foi declarada unha especie de "interes comercial". Pobre miñoca .... en que te convertiron (estan a esquilmalas), primeiro foron as praias e os birbirichos (comprensible, con algunha reserva), agora as miñocas. Cobrarannos por que os nenos xoguen na area da praia?
Non sigo.
Respecto moitisimo o mar e os seus profesionais, creo que o mar debe ser controlado e regulado para unha explotación racional dos seus recursos, e está moi ben que quen o traballa se aproveite de él, pero .....

miércoles, 2 de septiembre de 2009

DORNA DORNA 6

Voltamos os apuntes, aquí tendes varias formas de mirar unha dorna e en cada unha de elas parece unha embarcación distinta. Tamén van nomes, hoxe de taboas e algunha peza.










miércoles, 26 de agosto de 2009

REGATISIMA DO BAO "A REGATA"

O longo dos días previos a meiga do vento pronosticaba unha forza 4 para a hora de regata, a verdade e que non poido ser mais diferente, a hora da saida unha "placida" calmería facía que o sol dorara sen piedade as cabezas de todos é decir, en argot, unha "solleira" de primeira. O sea que, pronostico a tomar vento !!!.




A regata saeu no medio de esa desesperante situación, Dorado que tras ser o primeiro en armar, con diferencia, e que se veu afectado porque o temón non lle entraba, incluso "Chica" tivo que tirarse o mar, decía que non tiña importancia pois ninguén podía "irse".

Así as cousas oubo duas opcións na saida, os que foron cara a Vilanova, para virar no medio e os que foron cara a Riasón e tratar de pillar a boia que estaba o Norte da Escola, antes das bateas.



Por momentos no medio de esa calmería uns iban o outros viñan tratando de buscar o refacho que inflara a vela, nun principio calquera apostaría polos que foron buscar o vento cara a Vilanova, pero foron os que optaron por unha acción intermedia saida cara Vilanova e doblando rapido a Riasón os que pasaron primeiro: Bazarra, Jalerna, Caracola, Xarandeira e Necora en moi pouco espacio, ata esta boia unha bolina, da boia o paso de embarcacións pola Ponte unha popa, que matizaría distancias, logo o paso pola ponte e un rumbo a un largo que supuxo o paso pola batea de vixiancia que Xarandeira adiantara a Caracola e presionaba a Jalerna e Bazarra, así no rumbo de volta cara a ponte a Jalerna marcaba unha diferencia clara, perseguida, por Xarandeira, Bazarra, Maristela, Pereka, Cariñosa.


Pero en esto chegou o convidado que ninguen esperaba, eran o redor das 17,00 h., mareas vivas moi vivas de un coeficiente de 3,9 m. unha sinon a mais alta marea do ano e no Bao, baixo a Ponte a marea ten unha forza impresionante motivada polas columnas e a necesidade de pasar por entre elas.

A Jalerna viña de primeira, detrás .... e ahí escomezou a historia de novo, entre boias, columnas, dornas que aindan pasaban, e forte correntada a jalerna non da pasado, a Bazarra intentao como pode, cruzan primeiro a ponte cara o Bao a Xarandeira e a Maristela. E cousas do destino, a Maristela cruza segunda, mentras a Jalerna manobraba e voltaba a manobrar, mais entre a correntada e as dornas que ainda pasaban vese abocada a zafarse do pilar axudandose das mans o que lle supuxo unha virada de sanción e quedar outra vez sen pasar a ponte, rematabase a regata polos primeiros postos para esta dorna, Claudio en terra lamentabase amargamente.


Zafados da Ponte os primeiros eran Jalerna, Xarandeira, Bazarra e Cariñosa detrás outro grupo, Forza R, Perka .... e despois o resto, que de un xeito mais ou menos divertido loitaba por facer os rumbos en contra da temida correntada. Por estas o vento xa tiña aumentado, e sin ser forte, permitía unha navegación clara e rapida, ainda que de cando en vez algún que outro refacho daba sorpresas. Poderíamos decir que a regata entrou nunha situación de impas ata a volta seguinte, como decía o vento era o mesmo para todos non tiñamos ningún rumbo dificil e simplemente as dornas acercabanse ou alonxabanse sen repercusión de importancia. Si todo así ata o tramo final.




Quedaba a temida segunda volta e decir voltar a pasar pola Ponte coa correntada en contra. Nos adiantamos na navegación e imos o paso da batea de vixiancia, praia Sur do Bao. Parecía que casi todo estaba vendido. Xarandeira-Jalerna-Cariñosa disputaríanse os tres primeiros postos, esa era a emoción, detrás: Pereka, Bazarra, Forza R, Necora, Larpeira e un rosario ata a última.




A aproximación a Ponte era tensa, Xarandeira, Jalerna e Cariñosa, por este orden, trataban de imaxinar o cambio para non padecer contra as columnas, ninguén dos tres tiña ollo para outra cousa.




A Xarandeira fai a primeira aproximación cando de repente pegada a Ponte, tapada polo sol de fondo aparece unha dorna nunha forte bolina, dereita, decida e con forza, quen é?, detrás veñen outras dúas, coa mesma decisión.

Cruzan a Ponte, 1º Bazarra, 2º Forza R, 3º consigue ser a Xarandeira, 4ª a outra "intrusa" a Pereka e 5ª a Jalerna. Xa ninguén a moveu, da Ponte a Praia do Bao unha tensa espera hasta celebrar a posición. Fantastica bolina de Bazarra, Forza R e Pereka que mais arrimadas a Ponte aproveitaron un refacho que sorprendeu os "escapados", que lles permiteu arrimarse para facer o cambio con velocidade e non verse enrredados pola correntada. Magnifica a regata da Jalerna, onde Ricardo e Cartarola, estiveron sempre diante, non menos a Xarandeira, e de quitar o sombreiro a reacción final dos gañadores que souperon leer a regata e aproveitandose da marcaxe que levanban os destacados, coláronse para gañar.

Quen daba mais?