jueves, 28 de mayo de 2009

Si mo vedes por ahí



Non vos estrañedes, a este individuo algúns coñecemolo no Encontro de Cambados 2.005, un catalán con camara facendo unha reportaxe, ainda que eu persoalmente nunca lle perdoarei que non me sacara a entrevista (mentira) ainda que non me estraña, domingo, ultimo día de Encontro e a primeira hora, hasta tiñamos gafas de sol.




Como decía si mo vedes por ahí non vos estrañedes, e o culpable na miña opinión, de que o noso traballo saira das nosas costas, en imaxenes con vida propia, que se espallara pola peninsula e que servira de referente a hora de darnos a valer diante da administración, estivo colgado na TV3 ou seu reportaxe para Thalasa feito o redor do Encontro cambadés.


Cando digo esto tamén son consciente de que moitos dos nosos nomes merecen esa culpa, pero e que él non soio veu aquí, de algún xeito quedouse con nos, voltou a Ferrol pola súa conta, virá a Muros casi seguro, porque lle apetece, estivo en Pedregalejo Malaga, de onde son as fotos que me pasou Joan Sol (outro que ben baila), porque esa e outra, él non sae nas fotos. E o traballo de dignificación que esta a realizar o leva a baterse todolos anos por que teñamos no Salón Nautic un "Espai de Marina Tradicional", ademais de empeñarse en que "Argo" vexa luz e sexa unha publicación referente no eido da Cultura Maritima.


E aquí tamén atopou o seu primo o noso "Trepa" así que si o vedes por ahí, chamase JOSEP ANTON TREPAT, nunca fai moito ruido, nin coa camara, e tamén e culpable de que o noso Uxio teña unha reportaxe que se emiteu na TV3, este foi o seu único erro coñecido je, je.

martes, 19 de mayo de 2009

OUTRA DE MUROS


Como xa se van sabendo cousas de que vai pasar en Muros e toda vez que xa está confirmada a inscripción dos cartaxeneros do Club Nautico de Santa Lucía ahí van unhas imaxenes de cando o encontro de Cambados.


Apareceron catro embarcacións moi lucidas e un gran velamen, a súa contrucción e realmente coidada e a súa obra viva está adaptada a superficie velica que soportan















Esta é unha foto de hai tempo, como podemos ver o das regatas non debía ser de agora senon unha tradición con moito arraigo, como se pode apreciar polo xeito de navegar de esta barca.


















Creo que se chamaba "Gitana" ou "Luna" e ante a cantidade de vento que facía fora do peirao fixeron as delicias dos asistentes o Encontro onde todos estaban amarrados, creo que ningún emborcou ainda que pouco faltou. A emoción estaba ahí.


Por Cambados apareceron así, lucido colorido e realmente fixeronse notar, pois incluso celebraron a súa presencia con unha paella que cociñaron na taberna mariñeira.






Ahí os tendes polo Mediterraneo nunha das súas.




Esta embarcación era emblematica do clube, pois reconstruirase a partir de un tablón da quilla, o seu propietario era un membro do C.N. Santa Lucia o Sr. García Carreño. Estivo en Barcelona celebrando as Velas pola Paz e cos seu coores amarelos na tripulación chamaban a atención onde iban, ahí os coñecemos e logo viñeron a Cambados e o patrón que os mandaba non era outro que un galego de Pontedeume, Diego, dende esa, sempre veñen.



E esta e unha imaxe que se podería repetir en Muros, Jorge boga na "Lui" mentras Ana a popa o anima, diante os rapaces de S. Tome, nun loro, bogaban a todo meter. Sabedes quen gañou?

Os de sempre, pero o meior foi que ali bogou todo o que quixo e gañamos todos.












miércoles, 13 de mayo de 2009

FRANCISCO FERNANDEZ REI


Ou Paco o de Xenxa, en Fefiñans.
Vai ter a súa homenaxe en Cambados, por conta da Asociación de libreiros de Pontevedra.

Para nos non é un decoñecido pola súa importante laboura literaria e de investigación da nosa lingoa. Membro da Real Academia Galega e activo defensor da nosa cultura e das súas xentes e cantas outras cousas mais.
Paco, foi tamén o presidente da Comisión Organizadora do VII Encontro de Embarcacións Tradicionais de Cambados no ano 2.005. Tamén foi vice-presidente da FGCMF e a súa man pasa pola Ardentía, Apupos, e diferentes exposicións da FGCMF, sempre disposto a votar unha man no que faga falta.
Agora en Cambados vota tamén unha man no Ano Cabanillas.

PARABENS !! PACO.

O acto será o vindeiro sabado 16 no auditorio de Cambados e logo haberá unha cea no Traiña para quen queira anotarse.

Lola, José, Xenxa, Paco e Delfina no Museo do Mar o pasado ano.

martes, 12 de mayo de 2009

MUROS a proa!! Avante maquina!!




Aquí un servidor, tivo a oportunidade de falar cos representantes da Organización do Encontro, e ahí van as impresións.
Como vai o Encontro? Ben, moi ben, as dificultades que se poideron atopar inicialmente van sendo superadas e preveese un Encontro moi digno e participativo.


Que se espera do Encontro?. Principalmete poder poñer de manifesto a saude de todo movemento asociativo, que non disminue todo o contrario "progresa adecuadamente" e despois poñer de manifesto a potencialidade de Muros como marco paisaxistico e cultural.






Que nos ofrecerá Muros?. Sobre todo o agarimo de un pobo, e decir si algo temos que suliñar e a percepción do Encontro que está a ter a sociedade muradana e a súa predisposición a colaboración de todolos axentes sociais: Asoc. xuvenís, de mulleres, artesans, xubilados do mar, de veciños ... o problema vai ser darlle cabida a todalas propostas.

A que propostas vos referides?. Bueno todo mundo quere participar, as asociacións de mulleres querén encher os espacios de Muros, os de cotío, prazas rúas, con actividades, as asociacións de veciños propoñen actividades polos seus ametos de influencia, os xovenes fan propostas de músicas e espectaculos .... Cine, recitais, exposicións, obradoiros gastronomicos, artesanais, interactividade. Sen olvidarnos de Lira que tamén acollerá actos do Encontro o problema esta a ser evitar excesivos solapamentos de actividade e que sexan compatibles.









Músicas, recitais, cine ?. estase a contactar con grupos galegos de primeiro nivel para encher as noites do Encontro, sería prematuro dar nomes, pero traballase para que algún que nos acompañou recentemente volva de novo.





Tanto para o cine como para os recitais poeticos buscaranse entornos mais acolledores que a singulariedade arquitectonica de Muros nos ofrece e de seguro que serán un marco perfecto, nomes? non está pechado pero falase de "Crebinski" "Catro a Catro" e algunha sopresa artistica mais seguro que sae.


Regatas, navegación?. Bueno eso sempre está, pero trataremos de darlle un toque persoal.

Bueno logo de estas breves a esperar, todo vai ben.



E de regalo unha foto que a min me gusta, de unha entusiasta reparadora-preparadora e incansable do ris-ras. (Quere deixar de fumar)





Ela ten a súa embarcacións lista para Muros!! ... e ti?, a que esperas!!.

NON VIÑERON OS MAIS CARONS

Tivemos a oportunidade de ter o dos Grandes Veleiros en Vigo, a ocasión pintouse para facer unha cantidade de xogos de palabras do mais variado, sobre todo polo exito da convocatoria, logo facemos suxestións e si queredes hastra temos concurso con votacións, sería divertido.
Pero esta entrada vai pola devoción e decir polo que un ve e logo sinte e logo lee e para rematar pois cabrease con moderación.
Tiven a oportunidade de trasladar a dorna mais bonita do mundo para exponer en terra, na citada saida, e cando cheguei a onde a FGCMF tiña montada -e montadisima- a súa exposición a verdade e que era toda unha "chulería" ver un monte de metros de pantalán coas nosas embarcacións tradicionais, e verdade e que lucian e enchían, atraveríame a decir que elas e o veleiro ruso de dificil nome eran o atractivo mais importante. PERO o divertido son os señores encargados de difundir as noticias, eses que microfono en man ou camara en ristre pasean e escriben coa sua iñorancia sobre o tema, nin unha soia refrencia o noso, oichedes falar do Hidría? entraron a dentro coas camaras? viches algunha foto ou imaxen coas nosas embarcacións?, ren de ren, que penosiños son a ver cando se enteran.
E agora catro fotos que tirei, como quere ser unha "exposición" o lema será "Non tivemos maiscaróns" polo tanto unha de proas.

Na seguinte edición igual xa o "Illa de Cortegada" pode estar alí co seu fermoso arroas e teremos mascarón.

Suxestións que se fixeron para o acontecemento : "Cales Ships?" "Litlle Ships" ...

martes, 28 de abril de 2009

ESCOMEZOU O BAILE

Nesto do baile, ainos que están sempre dandolle o corpo e quen toma un descansiño, ou fai outras cousas, eso pasanos a algúns que no inverno deixamos a dorna a descansar adicandonos a outras cousas ou polo menos intentando facelo e cando a metetoroloxía avanza os primeiros soles, alteranos o biorritmo e xa precisamos de unha dosis de alquitrán, droghadisión dirán. A verdade e que o arrecendo do producto ten algo...


Pois sí, xa respiramos os primeiros aires de alquitrán, con sol alto como debe ser, co barco quente (ou casi) como Dios manda, xa a ritmica lixa fixo presencia (ris-ras, ris-ras ...) e o persoal mais comprometido (ou con mais tempo) esta no "taio".


Foi divertido pasar unha tarde por Vilaxoan, onde a Escola ten o seu galpón de macro hivernaxe e atoparse coas caras de verán pintadas ainda de inverno, pero cos primeiro brotes da primaveira.


Uns lixando, outros pintando, outros deseñando o futuro do mundo e outros fumando un pitillo, todo un mundo divertido onde pasar unha agradable tarde de primaveira de marzo ventoso ou abril chuvioso?. Pero en todo caso xa esta aquí a ansia, os primeiros proxectos de saidas de idas e de ....


Como decía e divertido pasar unha tarde por onde ferve o pote. Cando decimos a Escola non somentes é porque porque alí se trate de ensinar a navegación, para min o da Escola vai mais por esa experiencia de compartir momentos, onde casi naide se sinte excluido e digo casi naide porque sempre haberá alguén. Ou outro que non tiña o día, pero a experiencia e que a pesares dos anos, uns veñen outros van, esa mixtura de "carcamán" (sin que lle parezca mal a naide) con un de aquí outro de ala, e como o caldo, a quen non lle gusta?. Tamén e certo que aparecerá outro con colesterol, asido lurico ou mal de oido, pero para gustos se pintan as coores, é o que lle da a "jrasia".


Despois de un par de días por alí tirei unhas fotos que comentamos
O metodo e claro, todos a unha, "gherrillas", comandos de intenvensión rapida. O obxectivo acabar sin miramentos (ris-ras-ris). Aquí homes (con ou sen barbear), mulleres e nenos, aal ataque!!
Tamén sempre haberá aquel que con delicadesa e cariño dará o toque persoal, que logo no mar quedará mais ou menos lusido. Vease a Yogui, con man de presisón remantando a "Caracola".
O bonito e ver como se van incorporando as novas xeneracións, Lino que cada vez e mais home, dandolle a brocha con cariño e detaie.
Vista aerea, concurrensia de traballo, a man do carpinteiro e a voluntariedade todo e unha.
O caso e votar unha man, para que despois dighan que esto ten distinsión de seso ou prosedencia.
Un descansiño unha conversa:
Eu estou deixando de fumar.
Eu tamén.
Calixto cambadés: aquí disfrutando con cariño (tamén quere deixar de fumar).
Os que non fuman votando unha parrafada. Lino, segue o seu.
Reunión:
Pois sí, eu quero deixar de fumar.
Eu xa deixei hai un mes
Nos tamén queremos deixar de fumar.
Nin o Macdonals iguala a oferta, pai e filla pasando a tarde (ris-ras, ris-ras).
Eles non fumán.
Haberá imaxen mais bonita que esta, a diversidade tematica.
Asi e unha tarde na Escola de Primaveira, repleta de forza e ganas de navegar. Aínda que sempre virá algún a decir ... Xa vou canso, cando ven o relevo?, pero o ano que ven estará alí, fume ou non fume. Si é que todo mundo quere deixar de fumar.
Por sierto aquí fuma quen quere e quen non quere non fuma, que mais da.

jueves, 16 de abril de 2009

RECORDOS

Hai momentos que se viven de un xeito particular, que non é malo nin especialmente bon, son "circunstanciales" esto acontece cando un é como é e está onde está como lle toca estar, o cal lle da o toque de circunstacialidade pero que en todo caso sempre deixa recordos, depois de ver as dúas entradas de Mar de de Joan Sol, a verdade e que me removeron a nostalxia, que decir. por eso non poiden resitirme a poñer estas fotos que para min son moi bonitas porque me recordan as magnificas persóas que nestes anos pasados de "armadanzas", tiven a oportunidade de coñecer e a verdade e que a xente do mar, leva a salitre pegada e eso, "que salados son todos eles".

Ofrenda a Virxe do Carmen. Malaga

A miña virtude nunca foi a relixión, pero como dixo Rafael, Fernando es nuestra Señora del Carmen ..., non facía falta mais, a Rafael nunca o veredes calzado -en el rebalaje-, pero tampouco parado e non poiden coñecerlle mais que boas caras.

Con él flanqueame o meu "tocayo" Fernando, ainda hoxe, e hai que decir que mais él, nos chamamos por telefono, como fan os amigos, para saber que tal vas, non mais, porque e Nadal, porque é recordo, porque é amigo do viaxe pola nosa cultura.

Por certo menudo arquivo.

Unha das sorpresas da miña vida e que nunca esquencerei, largar unha peza do xeito, que levabamos para expoñer, con mais furados que outra cousa, e ali mesmo, na praia de Pedregalejo -Malaga, collemos unha caixa de sardiña, Larri -Pardavila- xeiteiro de profesión, nin mirou a onde iba a marea nin fumamos o pitillo, pero así a todo, pescamos, non queirades saber como viñeron os que levaban pezas novas e ademais esperaron. Toda unha festa

A toma de Pedregalejo. Moncho de espaldas.
Festa dixemos, eso nunca falta, ahí temos verdadeiros especialistas, duas anecdotas. Cando nos votaron do Moll d' Espanha, na Festa a la Mar, porque non deixabamso dormir, e cando nos votaron do Palacio de Pedralbes, por inapropiados -o lado ceaba o principe Alberto de Monaco, eso sí reir reiababamos. Sempre recordamos o bon.



A Laberca, no que ainda non é Pedragalejo "beach", xunto con unha buceta dos Asteleiros Nereo, esta xente fixo un esforzo impresionante (como outros) cando trouxeron a lancha de javega dende Pedregalejo ata Cambados e o que é mais valioso, lograr evitar que os Asteleiros Nereo foran derumbados por mor dun paseo maritimo. Que familia!, que loita!, quitamos o sombreiro.


Bucetas, Dornas, Lanchas ... Galicia, Andalucía.
Aqui roubaronnos unha bandeirola da Escola da Illa, que disgusto levaba mais de un, non pola tela, senon polas xornadas que tiña enrriba.





Algún falaba de Cadaqués, ahí estamos, unha dorna en Cadaques, fomos 11 embarcacións e practicamente non poidemos navegar, desembarcamos en Port Lligat a beira da "Gala", con unha Tramontana .....


Uxio e a señora de Fernando Dols
O que non faltou foi o bon humor e a amizade, foi o 1º Encontro de Catalunya, non tiveron sorte, o tempo non lles acompañou, nin a administarción, pero bueno eso é a semente e algún día agromará, ou o meior hai outro xeito, baleares, cataláns, andaluces, portugueses e galegos disfrutamos de nos e seguimos a coñecernos.


Esta foto pareceme moi fermosa, casi podería ser en Galicia, pero a luz delatanos, Port Lligat, o abrigo, aquí non sube a marea nin baixou o vento.
Quen as vé tan bonitas ahí pousadas, xa pasara a anguria do viaxe, que foi en 2 pisos por vez primeira, e cando sain de Cambados, onde xa fora toda unha historia a carga ( o elementos aliados a contra), Moncho o amigo Moncho, dixome (e soio nos coñeciamos de una día) tranquilo Fernando de esto ocupome eu, pero quen cara... era aquel chofer, que nin sabía de barcos, moviase todo de adiante atrás e de lado a lado ... hai algunha expresión de inmenso "acongoge" ... tranquilo Fernando de esto ocupome eu ... saimos diante para pasar por Barcelona e polo camiño, ... Moncho como vai eso? ben tranquilo, respondía.
Dios !!! por onde se chega a Cadaques, a estrada .... non era estreita era mais estreita, empinada .... empinadisima, curveada ... curveadisima. Lembrarei toda a vida a noite e sobre todo a comida de cando chegamos nos por diante a Cadaques, e recordo a comida poque non me pasaba, tampouco vos podedes imaxinar a inmensa descarga de preocupación cando Moncho me dixo: xa chegamos, todo ben. O home pasou o fin de semán na do ferreiro preparando o a volta para meiorar as suxecións, que artista que gran e xeneroso tipo o Moncho, logo veu con nos a Malaga e a Brest (era como un de nos), con el Juan o seu compañeiro. Hoxe ainda me chama para saber onde imos este ano.

Moncho de clariño mirando para o gaiteiro.
As músicas mesturaronse, e como non podía ser de outro xeito soou a gaita, por certo foi unha de esas pequenas saidas onde fomos xente de toda Galicia, de Chantada, de Ferrol, de Riveira, de Portonovo, de Viana, de Coruxo, de Vigo ... e como non de Cambados e da Illa da Arousa

Desembarcamos pola praia, e todos a unha, tamén de esto un recordo, as presas non son boas compañeiras, a "Lui" a fermosa gamela coruxeira de Jorge, quedou pendurada por casi nada a 5 m. de altura, o palpito do corazón ainda o recordo hoxe, non pasou nada, unha vara que sobresaia da cuberta fixo de freno e ... estamos todos ben.
Por certo en estas duas historias, estiveron con nos entre outros Joan e a súa dona Marta, dos que sempre ...... bicos. Algunhas fotos como as da eirexa son de él, outras de Belén de Caldas, outras de Loureiro (ou de Beti ou tio Mini) e algunha miña.


Unha gran aperta a todos estes compañeiros residentes de nostalxias.