Dornablog

Nadal 2011

2011-12-21T10:25:00.000-08:00

PABLO CARRERA

2011-10-25T10:35:00.001-07:00

Coñecín a Pablo cando, xunto con outros, andabamos a argallar o Encontro de Cambados, e ali ibamos a trair un monte de Museos, que viñeron, encheron un grande espacio, probablemente o mais grande de calquera Encontro.

Xa sabía de él que estivera montando e movendo na Illa de Arousa dous anos antes, pero non sabía mais.

Logo veu un periodo intenso onde a FGCMF moviase o toque de acontecemento, Brest, pre-Brest, Ardentías, Ferrol .... e calquera cousa que polo medio se puxera.

A miña principal anecdota con Pablo, foi unha de esas veces (a 1ª) que me tocou falar en publico en Portugal, ala por Lanhelas, corría o ano 2.005 e tocaba anunciar o Encontro, eu levaba a lección ben aprendida, colaboran ..... consellería, consellería, .... e ainda que non tiña moito auditorio e era amigo, esquencinme de nomear o Museo (os nervios), Pablo estaba alí, e non poiden menos que pedirlle perdón, foi unha das veces que mais perdoado me sentín, de verdade creinmo, despois viñeron moitas xornadas onde o Museo sempre estivo para votar unha man, ata o punto que a experiencia, criterio e traballo do seu director foron sempre pezas fundamentais nos acontecementos mais importantes no eido do movemento asociativo da Cultura Maritima.

E porcerto este comentario non leva fotos porque creo que non teño ningunha de él, e porque si quixera poñelas tería que encher esto de fotos onde estaba a súa pegada e son moitas.

PEDRAS NEGRAS, COMBARRO E TITO SILVA

2011-09-22T04:23:00.000-07:00

Cronicas con retraso.

Ainda que as entradas non foran moitas a actividade no mar permaneceu, non todo o que un quixera, para min, pero bueno ahí está.
Teño unhas cronicas, escritas, pendentes de publicar por mor de inserir as foros e imos ver de darlle un repaso por orden.

BARCOS CLASICOS EN PEDRAS NEGRAS. 20 Agosto de 2.011.

Xa van unha cuantas edicións e a cita parece consolidarse, e decir, armadores e asociacións toman nota da data e o Club Nautico de Pedras Negras e os Amigos da Dorna Meca contan con unha boa participación. Onde os barcos clasicos mesturanse cos tradicionais e así poden verse estampas tan fermosas como o Novo Sofía a carón de un Tofinou (Arosa III) ou de un 6M (Acacia), que non mide 6 metro,s senón algo mais. O premio en estas reunións non é o mais importante, pero desenvolvese unha regata, que este ano consisteu no que se dá en chamar unha "jincana", coller nunha boia as posicións na carta de onde están as outras boias que conforman o percorrido, está ben, engadelle emoción, o que pasa que agora que todo mundo leva GPS, pois ....

Como decía dende o espectacular "Industrial-Manuyael" hasta a "Fuxe" ou a "Laxe de Boibas", pasando polo "Miña Meniña", "Cassandra" ..... "Sara O". Todo un mundo de tipoloxias.

A mañán escomezou sen vento, ninghun vento, tan pouco, que para movernos tiñamos que encender o motor e mesmo soplar. Aboiados polo mar agardamos hasta a hora de facer algo, e así en procesión dende o peirao de Pedras Negras, fomos ata a Lanzada a coller o sobreciño da "jincana", logo do paseo unha leve brisa escomezou a mover as velas, os mais pesados pois .... mais dificimente avanzaban e ahí os mais lixeiros, como o "Acacia" (6m) ou o "Arousa III" (Tofinou) ... foronse, pois son de regata. Os demais como podíamos ibamos poñendolle cara as marcas de boia, o remate cando o que mais ou o que menos xa fixera dúas boias (de tres) o vento foise esvaecendo e o mar de fondo impedía que o pouco que había traballara en condicións, así que os motores fixeron o seu traballo e unha boa parte da flota rematou como escomezou, a motor. Tamén oubo un concurso de fotografía e premios por categorías, ... epoca, clasicos ... esto facía que o Novo Sofía competira co Industrial e os dous contra o Acacia, bueno, quen gañe e o de menos, ninguén se queixou, é somentes unha anecdota. O mais importante e a bonita xornada de navegación que tivemos, e as fermosas liñas de embarcación das que poidemos disfrutar, ainda que o vento fora escaso.

XUNTANZA DE COMBARRO 26/27 e 28 de Agosto.

Como sempre un exito, a amabilidade das xentes de Reiboa e a excelente organización, fan de esta xuntanza un lugar idoneo para vernos todos as caras, os da Ría de Vigo da de Pontevedra e da Arousa, todos acudimos a Combarro tradicionalmente, esto fai que a cita de Combarro teña un excelente nivel de participación en número e calidade de tipoloxías, que nos últimos anos se especializa mais nos "grandes barcos", pois para os de afora e mais doado achegarse, sen que deixen de asistir os pequenos, así da Arousa baixaron galeóns, dornas de todo tipo: de tope, de escarba e "transoceanicas". De Vigo: dornas, botes, gamelas e galeóns e outro tanto da de Pontevedra, é decir unha excelente e variada participación. Adornada con gaitas e paderetas, e músicos que chegan dende a mesma Bretaña. A gaita Bretona poñía son a saida e a arribada, todo un luxo que estos amigos bretóns nos deparan, igual que os algareiros da ACD. Dorna e estos daslle un garabullo ou un "ai que me dis" e xa a teñen montada, aparecen gorxas, panderetas gaitas e ... e a facer música, sen palabras, ou como dirián eles "paaala pala pala palabras amorooosas ...." que van os catro ventos.

Regatas de remo e vela, onde se impuxo un patrón de Cuntis, P. Campos, patroneando o galeón de Sanxenxo, así engade a "Regata da Pamplina" o seu palmarés, xa pode ir presumindo.
Na de remos a embarcación de Portonovo "Habana" impuxo a súa lei de tecnica e musculo, magóa para os mecos da "Faisca" que tiveron avería no ultimo arreón e mesmo case son superados pola "Bicoca" (porque se chama así esta dorna? ehhh!!!).

E por suposto escenario e actuacións en vivo para todolos gustos.

MEMORIAL TITO SILVA, Cambados.

E unha das últimas dos barcos grandes e o Memorial Tito Silva, xa temos falado do personaxe, así que falaremos da excelente tarde de navegación que nos deparou esta convocatoria, 10 de setembro de 2011, día da Valvanera, ou o que é o mesmo a Festa de Sto. Tomé onde Cambados respira mar (peixe, alquitrán ....) por todolos costados. Alguén dixo alghún día que Colon lle puxo St. Tomé o S.T. de America, porque este coñecía o noso S.T. e ambolos dous se semellan moito na súa posición e forma diante do mar. Dixo un historiador.

Pola mañán temiamos por ela pois o forte vento e climatoloxía irregular facían que tiveramos os nosos medos, o WGurú non predecía nada bon, pero ... pouco a pouco foi descubrindo e o vento quedarse nun forza 3,5 ou 4 que daba un navegar para os barcos asistentes moi agradable, pois movianse con soltura.

Esta cita de seguir así, convertirase en obrigada para os barcos grandes da Arousa, a eles vai enfocada ainda que a convocatoria e aberta, pero sempre se espera a presenza dos barcos do Grove, Illa, Vilanova ... e o propio Cambados, onde a "Jorita" e a "Airexa" pasan a ser anfitrionas pois Tito foi "alma mater" e fonte de inspiración de elas. Tamén se esparaba o "Cortegada" pero non poido ser, outro ano, e outro ano poderemos ver esa poderosa flota de galeóns que esta a xurdir.

Como decía tarde soleada con un vento de forza "4" +/- que fixo que todos disfrutaramos, acudiron os que poideron e como non é unha regata (bueno as veces ....) o ir e vir dende a baliza do "Orido" hasta o peirao vello de Cambados deixaba un fermoso espectaculo de lucimento. O remate na nave de exposicións da Fabrica de Peña un pincho e cada un para o seu porto. Excelente xornada de convivencia que deixa un ano mais bon sabor de boca e anima a voltar.

Boa viaxe Moncho

2011-09-13T02:16:00.000-07:00

Non é doado escribir estas liñas, este lugar tampouco se caracteriza por este tipo de historias, pero pareceme xusto facelo hoxe.

Coñecín a Moncho unha tarde onde os elementos aliaranse para que todo saira mal. Cargabamos para ir a Cadaques, no verán do 2.006, era a primeira xuntanza que facían os da Federación Catalana e despois do desembarco que eles fixeran para Cambados 2.005, era o menos que podíamos facer. Once pequenas embarcacións, por vez primeira viaxaban en duas alturas. Primeiro averíase a grua da Confraría, os veciños do varadero prestannos a súa, logo con un forte vento a carga non e doada, o vento dificulta moito, un servidor, responsable da valiosa carga, precisa rematar esa tarde, pois o día seguinte ten que partir para Barcelona ... As oito un dos choferes de Gefco, dinos que eles remataron a súa xornada laboral. Non pode ser!!!, espera que falo co jefe dixome un de eles ... e falou o xefe recoñeceulle o seu dereito o descanso, paraban. Pero non, Moncho e Juan non pararon -mais adiante dixeronme: que como iban a parar co interés e entusiamo que nos lle poñíamos ... E cargaron hasta a noite e pola mañan seguinte tamén. E cando partin os barcos abaneaban enrriba dos andamios que metía medo. Moncho miroume e dixome, vaite Fernando tranquilo, que esto e cousa miña. Foi a primeira vez que votei sen comer e casi sen dormir por mor dos barcos, hasta que Moncho e Juan os deixearon en Cadaques o lado da casa de Dalí. Todo ben Fernando foron as súas palabras.

Pasou todo o fin de semán traballando co ferreiro de Cadaques nos andamios de transporte, reforzandoos, para que a volta fora mais segura. Hoxe están tal como él os deixou. Él somentes era o chofer de Gefco, perdón, de Barreira, natural do Carballiño, afeczoado os cars, onde me contaba comía os bocatas co pai de Fernando Alonso e este era un neno que alí enrredaba.

Logo cando tocou ir Encontro Marengo, tivemolo moi claro Moncho ou Juan, demandamos, soio veu Moncho e ali meteu o seu trailer cargado cos nosos barcos ata a mesma praia, de onde saeu coa súa pericia profesional. Como un mais como un de nos.

No 2.007 tiñamos que ir a Brest, 25 embarcacións, 10 trailers ... e como non Moncho e Juan e os amigos que eles "reclutaron", esto non é doado nunha empresa como Gefco que subcontrata con Barreira, non é doado pero acadamolo. Outra vez amosaron o seu cariño e a súa xenerosidade, cargaron e descargaron como si foran membros da FGCMF. outra vez a nosa gratitude, foron convidados a vir a cea da Escola, da FGCMF. E polo Nadal, sempre o seu recordo. Moncho "Jarama" como decía no seu vehículo.

Grazas Moncho pola túa forma de ser, polo teu interés e esforzo xeneroso.

Boa viaxe.

II Memorial Tito Silva

2011-09-07T03:06:00.000-07:00

Despois do exito do I Memorial, onde o pasamos moi ben, repitese a experiencia e o vindeiro sabado 10 de setembro de 2011, as 4 da tarde, teremos o II Memorial homenaxe a Tito. No peirao de Cambados-S. Tome. O ano pasado, aquí adicamoslle unha entrada en "setembro 2.010", ahí podedes ver quen era Tito.

Sabedes que vai mais ben enfocado os embarcacións tradicionais "grandes" pero todo mundo será benvido, según me dín.

O evento coincide coas festa da Valbanera, tradicionais de S. Tome o mais mariñeiro de de Cambados.

XX... REGATA DO BAO -TXAMATELARRI

2011-08-16T05:31:00.000-07:00

A mañán pasaba dubidosa, unha barra de bretema amenazaba o contorno da Arousa. A organización decideu non arriscar e a Regata do Bao no 2011 non pasaría por debaixo da Ponte. Co cal dende a praia da Canteira ou o que e decir dende a Escola, podía verse perfectamente. E mais de un ou unha (interprestese sempre así) suspirou, pois non tería correntadas traidoras.

Oubo sorte e o que suscribe poido asistir como participante activo nesta XXIII edición, xa van unhas cuantas. Así que, a versión ven dende o mar e dende a clasificación que nos deixaba ver o que acontecía por adiante e por atrás.

As regatas sempre poñen nerviosos a mais de un, eu debo recoñecer que casi non son quen de comer (a que resulta increible ?!), pois sí, está claro que si fora a mais regatas a miña liña de flotación o meior era outra. Bueno como decía, hai xente que se pon nerviosa e cando estás esperando unha saida, no mar non se nota, pero en terra, ten mais manifestacións, mais si cabe, porque tes que levar os aparellos á carreira na man, e claro, como é o meior xeito?.

Despois hai tamén outra versión a dos que prefieren ver a cronica da saida en directo (a esas apuntamonos uns cuantos), pero é inevitable, cando ves correr o veciño, ti tamén corres. Logo o falado ... ti vas o temón eu vou amurar, a vela a vela, que non está ben a relinga!!!, que non é tan doao oesss!!.

Bueno pois desta vez a regata foi como sempre ... na saida e gañou un dos de sempre, ainda que cada vez ese posto está mais aberto. Non estivo a "Necora" nin a "Carminha" e a tripulación da "Jalerna" saeu na "Josefa" e Belén de Caldas non foi na "Senra" senon que foi na "Freixana-Ortelinda" e por certo a "Fungona" formou coa súa tripulación mais tradicional, con Araceli e Fernando. E votamos de menos que non viñera ninguén de Ribeira, sempre bos competidores.

Por certo tamén os meus parabens os servicios de imaxen do "blogue do lado". Ah!! e tamén viñeron Luis da Fonte e Monica, problamente o meior fotografo do Bao. De él son as fotos que lucimos aqui hoxe.

Como decía, nervios na saida. Uns falan de mais e outros non falan nada, tamén están os que non teñen nervios, que non sei que fan !!! :) co emocionante que é ter nervios.

Como a marea ainda viña subindo al dornas non marchaban da praia, por eso a tan tipica imaxe do persoal -preparado- esperando o toque de saída e que ten que baixar da mallante para poñer a dorna ben, de esta vez non se dou, o que se se dou foi o de "estes estaban meior para sair pois a boia ... o vento ..." Pois si, claramente a boia estaba para o Leste e os que estaban mais próximos a Ponte podían ten ventaxa, pero ... estamos a na Regata do Bao a XXIII e nada era novo.

Así as cousas, con puntualidade ( a de sempre) douse a saída. Co arreboar das bandeiras todos, ou casi todos, a correr para tratar de armar o mais rapido posible.

O percorrido era doado, unha empopada, un largo e unha bolina pechada que poñía a emoción, dúas voltas. (bueno oubo quen dous tres pois dixo que él iba a reghata dos maiores e gañou entrando en solitario). Polo dito foi rapida, moi rapida, un ventiño sen complicacións, que nunca chegou a molestar, por nada (moi educado él). Bueno agás na saida, non sei si polo efecto contaxio "mira o que está a facer aquel" ou porque na popa rolaba por refachos o que fixo que a maioría das dornas sairan coa vela por estribor, para ter que cambiala a babor, quen antes o fixo adiantou traballo e gañou velocidade, pois os de estribor pelexaban por manter a vela correctamente. No video "Regata do Bao 2011" que está en "yotube" recollese esta circunstancia moi ben. Un servidor, demorou de mais en facer o cambio e eso en estos tempos pagase en postos o remate, pero bueno, "onde irás boi que non ares" dixeronme un día.

De saída, en esa popa que enganou a moitos, xa practicamente se decideu a regata, a saída da Pereka ou a Xarandeira foron moi rapidas, pronto Dorado e Chica nos ensinaron a todos a popa e soio a Xarandeira con Santi e Pimón e Cariñosa lle seguían o ritmo (eso viamos os de atrás). A trás mais pegados o pasar pola primeira boia: Josefa, Mimela, Caracola, Fuxe, Maristela, .... Uns caerían outros subirían clarexando a liña de embarcacións que remontaban esta boia do Leste para ir cara o Norte rumbo ( + - ) Cabodeiro, antes do poligono de bateas, esas convidadas mudas que tanto falan nunha regata. En ese rumbo a popa transformabase nun largo, non moi aberto que facía que as embarcacións colleran velocidade e facíase "a toda pastilla" logo rumbo o Sur, cara a Escola, a situación das boias provocaba unha bolina que decidía, quen meior bolinara ou tomara o cambio na boia do Cabodeiro gañaba postos. Así as dornas arriscando chegaban ata as pedras e miraban as correas ronzando o temón, non se sabe que ninguén fixera canteira (agás a Semparada que nun lance de mala sorte tivo unha saida de pau e ... estaban por decilo finamente, "amolados", sempre e unha magoa que se dañen as dornas). Como decía -a bolina "ceñir" din por ahí adiante- ese rumbo onde a maxia dos patróns e as cualidades das embarcacións tanto decide. Parabens a "A Rona" Meca, vinlle facer un bordo impresionante, bolinou como ninguén e de unha tirada colocouse entre os primeiros, para logo manterse. Como en todalas regatas os duelos particulares mantiñanse e poñían a emoción o longo do pelotón dorneiro.
Mencionar tamén a Zenaida que supo manterse e confirmar ese momento que está a vivir e a manten o "to ten". E a Favorita que saeu ben e aguantou moi ben. E os compañeiros da dorna sen nome de Vilanova, que hasta o final andiveron mnoi ben.
A primeira volta sucedeulle a segunda o percorrido doado e así todos disfrutamos de unha excelente tarde de regata.
Entraron por este orde: Pereka, Xarandeira, Josefa, Cariñosa, A Rona, Caracola, Zenaida, Favorita, Fuxe, Bazarra ..... hasta 34.
Os trofeos outra vez moi bonitos, feitos por xente da casa, autenticos artistas, non oubo camisetas, eso si armonia e "bo rollo" un monte, si este fora vento, ali non paraba ninguén.

Por certo alghuen dixo "txamatelarri" e outro dixo que??!!

Fotos: Luis Da Fonte.

X ENCONTRO CARRIL.

2011-07-07T04:30:00.000-07:00

Veras Cortegada, por Norte, Sur .... acompañada. Veras velas e velas !!

Barcos e barcos !! E remos e remeiros !!

X ENCONTRO DE EMBARCACIÓNS TRADICIONAIS DE GALICIA.

Que pouco me gusta que o ENCONTRO lle chamen "encontros", os encontros serán o conxunto de citas bianuales, ou os multiples e variados encontros de persóas (animais -agora hai que decilo asi :) ou cousas) en cada día que dura o evento. Pero bueno tampouco pasa nada, sucede que agora veño de ver o escrito por alguén que igual non está posto no tema ou recien chegado e .... (o sinto non o poiden evitar), tamén sei que é unha "parvada".

Agora vai !!!.
Cada dous anos agardamos esta cita con moita ilusión, porque non todolos días a festa e tan grande e diría tan extensa, e digo extensa porque trascende as embarcacións os obradoiros as músicas e a gastronomia para, sobre todo, dende o meu punto de vista achegarse as persóas, a ver e palpar os que de aquí e ala veñen, nun clima de absoluta amizade, onde tamén aproveitamos para gabarnos das nosas embarcacións ou admirar as dos outros. Ou ver o progreso do redito "promoción, divulgación e socialización do patrimonio maritimo e fluvial".

Por certo, votei de menos a xentiña do fluvial, que tan ben nos tiñan acostumados (esperemos que lles pase pronto a treboada).

Podería decir que este foi un Encontro moi ferrolan, moi de nachos, pois tiñamos moita "media construcción" e un inevitable seguimento por parte dos amantes dos galos do pais. Secundino acaparou cronicas e portadas. A prensa e así de lúcida, pero bueno, foi a anecdota principal. Chamabase Secundino, galo de Mos, criado nun poleiro de Ferrol e que por causas non aclaradas disque finou en Carril onde os seus resto descansan na Ría, o carón dos birbirichos e ameixas que lle tocarán cunchas e faranlle o transito mais ledo.

E cando digo que casi parecía do Ferrol, diciao tamén, polas embarcacións .... , pola estrea do "Bote de Pao", que fermosura, que forte, que liñas!!!. Parabens "tio".

E tamén o decía porque foi este Encontro onde moitas embarcacións se presentaron a medio construir ou medio arbolar ou sen arbolar, este era o resultado de dous (20) anos de traballo e crecemento. Vamos a "media construcción" ou medio construidos, viñeron algúns e outros están, todos eles galeóns.

Alguén me dixo (que me perdoe, non me lembro quen foi) "acordaste cando a Jatinha era a dorna mais grande?" Como non me vou lembrar!! , ala polo 2001 as estrelas eran: Luisa, Meca, Nova Marina, Jatinha e Joritas (creo que non esquenzo a ninguén) (bueno a lancha pobeira "Fe em Deus"), erán os "barcos grandes" no 2.003, estabamos pendentes si viñan os do RCN de Sanjenjo, que viñeron, e a Rabandeira que se manifestou como unha excelente velera. E hoxe preguntome: alguén se acordou dos galeóns de Sanxenxo? ou de que a Nova Jorita chegou a tarde do sabado?. Non !!!, ninguén se para xa en quen veu, porque veñen moitos e variados e de moitas partes. Os vascos ... (xa lles chamamos polo nome) que van a mais, os cataláns ou os cartaxeneros que non nos deixan de visitar dende Cambados.

Sí nos decatamos que os da "Fe em Deus" non estiveron, porque están a preparar a súa festa de aniversario e están cargados de actividades, non poideron -magoa. De estos sempre lembrarei a súa presenza (non presenza en Ferrol) cando nos emocionaron no recordo de Manoel Lopes e porque non poideron chegar o quedar averiados en Fisterra.

Xa perdín o fio, ..... decía que moitas medias construccións, e novas !. Rei do Mar, RH 1 e "Illa de Cortegada", "Reiboa", "Bote de Pao", .... Avelino Manuel, Komaira, non son barcos pequenos, todos supoñen un esforzo importante dos colectivos da FGCMF. Esa é a saude do movemento.

Por eso non estou de acordo en chamarlle o "Encontro da resistencia" de que resistencia estamos a falar?. Creo que sería mais xusto chamarlle "o noso Encontro" pois foi tan noso -non tan público- como cando se escomezaba (si hasta tocaron os Viñalar Fantastic Band !!! -non se oian dende Cambados).

Foi noso porque como sempre: trouxemos nos (todos) as embarcacións, fomos todos alí e a xentiña de afora, veu a chamada da festa.

Que non viñeron grandes grupos musicais? bueno, ouberame gustado escoitar de novo, con nos, a Treixadura.

Que non oubo camisetas? (poideron terse feito de pago -xa sabemos que había moito traballo).

Que faltou a comunicación e que algún medio, ainda enrriba torpedeou? unha magoa. A "promoción e divulgación" foi menor e o compoñente economico para a vila que o acolle pois ... Que os voluntarios de Carril (especialmente) e Vilaxoan tiveron que multiplicarse? si!.

Porque os fachos do Concello non encendían? bueno, son así eles, que teñan sorte a lle alumeen e non den mais tropezos en ningún lado.

Eu paseino moi ben, cos amigos, debo recoñecer, que maIs cos que veñen de lonxe, pois os outros que me perdoen, xa os vexo mais. Tamén naveguei, non na "Fungona" que estará botando contra min na praia do Bao, pero é que a data do Encontro non me dou para mais.

Oubo xuntanza de bloguers , expontanea, porque ali nos vimos o carón dunha mesa, Mar, Joan, José Eugenio e Jorge, tamén saúdamos a "Banderas" e os outros nosos, pola rede maiarán cronicas e fotos que como esta vos darán a súa visión do Encontro. E promocionaran, espallandoa, a nosa -de todos- Cultura. O que non quixo facer a "administración".

Por certo, onte cando fun ver o "loro" "Espadeiro", que os de Cambados levamos o Encontro por ser unha tipología moi nosa -de S. Tomé. Dixeronme, que estas noites cando a lua se vence, por entre os loureiros e as varas dos viveiros de Carril, escoitase un kikirikiiiiiiiii!!!!!.

Os feisbuk, estan cheos de fotos e fotos.

X ENCONTRO "A PREVIA" VILAXOAN

2011-06-26T09:08:00.001-07:00

Xa está aquí, o Encontro que dou mais que falar, por motivos que nada teñen que ver cos barcos nin coa cultura maritima, pero si con aqueles que deberían facer algo, cando menos votar unha man a conservala e dinamizala. E como non podería ser de outro xeito, xa chegou a alegría para os mais e o axfisie para os menos (algo saben algúns).

Soio era a previa, o vispera da previa, faltaba parte do flota Artabra e tamén de todolos lados, Portugal e resto da Peninsula, tamén virá algún de mais afora, pero bueno, hai tempo que non nos obsesionamos.

De entrada o paisaxe era de paus e paus e hasta de dous paus (quen o iba a decir). Primeiro a flotiña dorneira que se comía a todo aquel que se puxera no medio e logo o pantalán dos medianos.

Menudos medianos, chamarlle mediano o "Luisa" un dos primeiros e estrela que brila vaia onde vaia, ou a "Irmandiña" a dorna que fixeron na de Garrido uns do Grove para ir a America e que hoxe dinamiza ACD Dorna.
Todos xuntos facían a primeira estampa.
Despois, da Ría de Vigo, a traiñeira da Escola Obradoiro Mar de Vigo e dous de Bouzas a Oleira (racu) e a Falucheira, ultima botadura dos de San Miguel, traballadores insistentes onde existan, os da pantalán-museo permamente de Bouzas (como non).

E outros que a esas horas estaban caladiños, pero que non e normal, Ría de Ferrol xunto o Eliseo, parentes separados por un mundo de auga, Norte e Sur de un oficio, o cabotaxe, de que falarían?. Bueno, os algareiros que non faltén, é o que ten ir coa familia pronto escomezan a poñer caras, pero é que xa eran moitos os que arribaran, ainda que ... os que faltan !!!.
No solpor o Evangelina I de Rianxo, compartía co RH 1, o galeón mercado en Cambados e recuperado polos da Abelleira na de Mougan (Cambados-Abelleira-Muros-Illa de Arousa), mira que xa leva mar nos últimos anos.- Como case todolos galeóns estaba de bateeiro. Bon traballo. Ainda lle faltan os paus, como o Komaira, Adelino Manuel ou Rei do Mar, estas recuperacións estanse facendo por conta propia, sen axudas e levan tempo. O Rei do Mar e un exemplo, todolos meses de xeito anonimo os socios que queiran, doan 10 € via domiciliación bancaria, e pouco a pouco faise camiño. E mais amigos, esto é o que ten, os de Ferrol co de Coruxo tan contentos. Logo veu a cea, os de Vilaxoan con moitas gañas de traballar fixeron de abondo, ensalada de pasta, caldeirada de rape e perfecto, si rematan así teremos que voltar a facer outro aquí. A demostración de voluntariado?, simplemente espectacular.

Loga da cea, alguén pensou que a noite estaba fantastica para dar un paseo (con moito sentidiño) e tratar de ver a "ardentía" ou "ardora". Embarcamonos na Oleira e con Braulio de patrón, fixemos un fermoso paseo nocturno onde uns e outros oiabamos o mar buscando o rebulir do peixe a as súas fosforescencias, non oubo sorte.

Pero o paseo, na dormida Ría de Arousa, rompendo coa nosa proa o perfecto espello, era como para non desexar que rematara.

O chegar a porto o lucerío do porto deixaba espectaculares imaxes. O Industrial impoñía con toda a súa arboladura.

Recordo que esto ainda non escomezou ( foi o sabado 25).

VOLTA AROUSA 2011

2011-06-19T04:52:00.000-07:00

Bueno, falar da Volta a Illa de Arousa, que decir, o meior e participar nas conversas do "despois da regata", entre o cheiro a sardiñas asadas, os mexilóns e un grolo, ahí tamén se vive e escoita a volta, ou as Voltas da Volta, cada persóa ten unha emoción, sobre todo os do medio, os da escota-relinga-arrocamentos que me pasou !!!.

Vou tratar de contarvos a miña historia de esta nonseicantos edición. A verdade que tiña todo en contra para non aparecer por ali, pero manos mal que fun, non na dorna, na miña Fungona, alguén mo dixo con moito acerto, pero así son as cousas.

Outras veces xa sentín no meu corpo esa sensación previa, onde uns miran de se colocar, outros de preparar e moitos de se saludar, pois a Volta e punto de encontro. Outros tamén para gabarse da súa dorna nova, como era o caso de José un dos "chavales" do pelotón dorneiro que lucía flamante a "Lara Doce", feita por Domingo Ayaso.

A tarde díante da Escola, na praia da Canteira era mais que agradable, unha brisa da Travesía, así se lle chama en Cambados o oeste, decía que teríamos unha boa tarde de navegación.

Como decía os movementos propios da saida, ibanse producindo no medio dos saúdos e a contención nerviosa. Moitos tratando de coller unha boa posición. A saida sería cara o Sur en popa para discurrir en paralelo a Ponte e logo poñer proa o Faro da Lobeira.

E ahí os van!!! Como sempre quen sae meior???

Como non!! o espabilado que xa presentaba a candidatura un dos "de sempre", a Pereka colleu a cabeza, o vento pola popa levaba a todolas dornas rumbo a boia de desmarque que perto da parte central da Ponte suporía o rumbo a regata. O espectaculo, como non podía ser de outro xeito impresionante!!.

Cuarenta e duas embarcacións, poideron ser mais, como en outras edicións, pero estivo moi ben.

En compacto pelotón, favoritos e non favoritos compartían os primeiros momentos da navegación buscando facerse un oco.

A navegación en este tramo foi tranquila, placida e todos saudandose (ou non) miraban o primeiro obxectivo.

Non era outro mais que a que logo sería famosa "boia de desmarque". Alí o de sempre cando chega un perfecto pelotón a unha boia. Alguén lembra cales son as reglas? ou hai reglas? o que si estou seguro e que hai pacencia e boa vontade para sair de ela. E o que non teña pacencia, mal vai, senon que lle pregunten a "Cariñosa". Pode sair carisimo.

Debeu haber de todo, quitame de ahí esa vara!!, que non podo!!, pasoooo!!! a ver por donde???. E pouco a pouco, uns dando marcha atras, outros non, pasarian todos.

Proa a Lobeira, ahí xa se escomezaron a poñer as cartas.

Pereka, Jalerna, Bazarra, Necora presentaban as súas credenciais o triunfo e despois de unha popa, unha de bolina, polo Bohído espallaronse as dornas, con un vento fresquiño, ideal para andar sin traballar, ou casi sen traballar, dependía das circunstancias. Tamén asomaban Caracola, Zenaida ....Xarandeira.

Imaxes fermosas de unha navegación decidida, onde os maestros da bolina puxeron mar por medio e o pelotón estirouse para compoñer unha imaxen chea de velas nun mar que brillaba o sol da tarde.

Da Ponte a Lobeira, alí as sorpresas, así como chegaban as dornas atopanse co mar que forma o vento e a marea que cambiaban a onda e o paisaxe puxose movido, había que traballar, e eran mareas vivas. Alí podíase decidir a regata, os candidatos sabiano, e a decisión podía supoñer "todo".

O cambio de rumbo levaba un cambio de vela, en que momento facelo?
A "Pereka" con Dorado e Vicente, pasou primeiro polo faro, deixandose ir cara o Grove, ata cambiar, logo seguido a "Jalerna" a "Bazarra" e a "Necora". Braulio e Jarri coa "Necora" montaron o faro e viraron, Ricardo e Cartarola na "Jalerna" marcaron e tamén viraron cando tamén, os hasta esa primeiros, da "Pereka" tiñan feito o cambio, Pardavila e Queca na "Bazarra" deixaronse ir mais e pode que ahí perderan algún posto, despois a "Cariñosa", que viña repoñéndose da boia tamen virou perto do faro. Pouco a pouco.

Ou moitos a un tempo. Foron pasando todos e a cousa era "pasen y vean", que ben ides a bailar.

En este momento para min remataronse as fotos, pois outros labores me tiveron ocupado.

Pero si poiden ver que pasou e que o remate dou coa clasificación final. A "Cariñosa" elixeu sair pegada a terra, bordeando os cons do Galiñeiro hasta chegar o con do Rebello, a Jalerna sigueuna así como os outros, pero a estes dous a forza do mar a correntada que os levaba as pedras doulles para mais, e decir non tiveron que facer o cambio cara a boca da ría hasta mais tarde, Pereka, Necora, Bazarra tiveron que cambiar e con esto "entregar" a unha "Cariñosa" onde a bordo Avelino "Checo" e Victor, sabían que estaban descalificados por ter saltado a boia de desmarque, unha magoa para eles, de ahí a meta ninguén os inquietou, detrás a "Jalerna" que sería a gañadora, seguida pola "Necora" e a "Pereka", despois a "Xarandeira" con Santi e "Pimón" e a "Mimela" da Escola con Salva e Adelino. E de 6ª a "Zenaida", si se pode decir a grata sorpresa, Paio e Juan Piñeiro, mantiveron o tipo toda a regata e a piques estiveron de entrar os trofeos, de 7ª "Fuxe" do Grove, os Parada, nunha fantastica remontada, pois no Bohido marchaban pola cola e tiveron que cambiar a vela. O octavo que me perdóe pois non sei mais.

Como decía ahí se decideu a regata pois a mar estivo "incomodo" hasta pasar ao Areoso, onde a correntada perdía a súa forza e a clasificación nos seus primeiros postos decidida.E como en todo volta que se precie o pasar polo Aguiuncho, polo Norte da Illa, unha calmería deseperou a mais de un, logo no Cabodeiro retomaban o ventiño que tranquilamente os achegaba o Bao. E o quen non estaba peleando pola clasificación podía disfrutar dun fermoso paisaxe que nos ofrece o contorno da Illa. Anxo e Uxio na "Roxiña", conversaban tranquilamente cando os atopei, pasadas todalas dornas polo Areoso.

Resumen: Unha de aprosimasión, outra de lixeiras un chachacha e logo as lentas, para rematar co "libre albedrío", así foi a tarde da Volta. Como si de unha sesión discoteca dos anos 70/80 se tratara. Hasta seguro quen oubo que bailou pegado. E a quen non lle bailou a moza como se queixaba José pois non sabía que tiña a "Lara", que non iba. Noutra será José, señor José digo.

Como a volta tamén é un escaparate apareceu o "Nuevo Sofía" a lucirse, e o que ainda lle quedan pegadas de "pirata", pois non se lle vía o folio.

E esta fermosura do Cantabrico, chegado dende Candás poñia o toque intercultural.

Tamén e de suliñar que debido as restriccións economicas, todo era feito "por nos" e sen coste para a organización, creo que foron os trofeos mais bonitos que vin na Volta a Illa de Arousa. As sardiñas de primeira, os mexillóns impresionantes e o traballo e as gañas da xentiñas da Escola da ACD. Dorna IMPRESIONANTES. Parabens !!!.

Tendes mais fotos no feisbuk.

LEISES NATURAIS

2011-06-10T09:44:00.001-07:00

Pasar todolos días polos peiraos ten moitas imaxes de cotio, casi sempre hai cargas e descargas de peixe, subasta ... e redeiras, que sempre asombran, especialmente polas circunstancias do seu traballo, creo que si algo se fixo con merecemento no peirao foi a "nave das redeiras", que non evita as reparacións de urxencia no exterior, sexa verán ou inverno, sempre "en liña directa coa natureza", e logo alguén ainda terá algo que decir.

Pero bueno hoxe despois de hai moito tempo que non activar as neuronas no blogue, ainda que sexa pouco, saeume. Saeume, porque sempre por este tempo nos peiraos e nas rampas de varada hai unha actividade extra, que supera o de todolos días e que a min me gusta especialmente, pois son os días que os barcos se ven enteiros.

Xa sei que moitas veces se enquencen de agardar polo tempo, polo tempo de facer as cousas.

Non podo esquencer cando o chegar as vacacións un dos meus irmans era solicitado por algún armador para pintar o folio da embarcación, para rematar e que lucira ben bonita. De aquela non tiñamos peirados espaciosos nin rampas de varada, todo se facía na praia e todo o mundo andaba por aqueles tempos o mesmo. A limpar. Triana, Sto. Tome ....

Tiña tamén o seu sentido, viña o "Carmen", a patrona, e todolos barcos lucirían ben bonitos na procesión, porque eso sí iban todos, como hoxe casi.

Como decía, son os días onde os barcos se ven enteiros, e donde o bonito das súas formas e outros aspectos queda o descuberto.

Bueno, esta é unha imaxen, onde aparece a evolución dos pequenos barcos da ribeira, dorna, primeiraplanadoira de madeira, primeira de poliester e variacións o caso. E debaixo o caso onde a modernidade trata de imitar o tradicional. O da esquerda pode ser unha "Taylor" de poliester o da dereita e a tipica de "artes menores" da Ría de Arousa. A popa do pesqueiro xa está superada polas cuadradas, nos outros tamén, pero e curioso como era imitada ou é curioso que ainda se poidan dar estar comparanzas. Ahí están.
E como vos decía a flotiña de "artes menores" lista para o seu maqueo anual, ainda falta un mes para o Carmen, pero ahí con calma, secando e logo reparando para rematar coa pintura. Aqui como non hai un amplo espazo, pois en fila.
E o momento de poder disfrutar do traballo dos carpinteiros de ribeira, de ver eso que amin me parecen fermosas liñas.

Ou non tanto, pero bueno, senon quen carga !!!. para eso estan as tipoloxías.

E para ver estos avances que xurden da necesidade e do amor, esforzo ou pasión que algúns lle adican a súa embarcación. Así aquela frase de "Onde estiveches todo o día !!!!????" Coa dorna.

Pero todo tamén ten o seu sentido ecoloxico ou o que e decir o "sentidiño". En este tempo os peixes rematan de desovar, son pequenos, e os de vran ainda non estan no seu punto de todo, pode que no Norte sí. Así que mais vale amarrar, dexar que os peixes medren e logo despois da patrona, que por algo o é sair a pescalos.

Decía un experto patrón do cerco, que hasta despois do Carmen sair o mar e non gañar cartos era un feito. O sea que todos a pintar!!!!!

Impresións

2011-02-15T04:30:00.000-08:00

Hai días que son propios, e decir, non che pertenecen, pertenecenlle e ales, son os que non dependen de ti, movente, impresionante e vai no día, porque non depende de tí.

Un destes pasados foi un de esos días, nun principio todo é normal. Sair o mar (a pescar -ou non) e cear con un dos amigos permanentes, dos invariables, pasen as follas do calendario, vexaste ou non te vexas, non fai falta reciclarse, nin facer cousas raras e dos permanentes por razón de vida. Pois como decía todo era normal, previsible, agradablemente planificado dende a ilusión que ambalas dúas cousas me producen.

Pero todo tornou excepcional, impresionante. Supoño que e a virtude das sensacións, magnificar, elevar e sacarnos na monotonía.

Sempre digo que cando estou no pantalán cada amarra que solto (teño 4) pecho unha porta do cerebro e abro outra, cando saio polo faro do peirao xa pouco me queda por pechar e cando sobrepaso a Lobeira entro nunha amnesia do terrenal e entro no mundo das sensacións, soio me leva ocurrindo uns ..... anos. E meior terapia que teño contra moitas cousas, que en ese entorno perden o seu caracter de importancia, incluso me olvido das fealdades, e vaia si non hai!!. Postos así, soio me queda disfrutar, decíame alguén que me acompañaba na dorna "e que si non podo contarl estas sensacións, é que non me entenden" (así que, espero me entendades). Que si o ceo que si o mar que si os peixes que si ........ Bueno pois, que grande é o mar!!!. Eu non son mariñeiro, eu non son navegante eu paseo no gran lago que é a Ría de Arousa, e que non teñamos moito norte!! vale. Pois eso, son navegante de lago, e decir, coñezo o vento, pero non coñezo o mar, e istoi foi o que me impresionou, verme tan pequeno a bordo do meu barquiño diante da "muralla" que te eleva e te volve a baixar en armonia, perto da boca da Ría (esto era o excepcional), que mar unha tras outra a olas levantabanse invertebradas, inspiradas polos baixos e mostraban toda a súa amable fermosura, "orjeaban" me dixeron. Poucas veces se ven orjear os baixos do medio da Ría dende Cambados. Din que polo Sur de Cambados, no lado que mira a Toxa e a Noalla, polas noites de Temporal ainda se oie o mar na Lanzada. Miña nai, decíame que esto antes da contaminación de son, esto era normal.

Eu no medio do lago, escoitaba o mar nos baixos das Pedras Albas, nas Lobas e disfrutaba do espectaculo subindo e baixando. Nunca me pasara.

Como será estar no medio de unha de estas??!!!!!!

Con días así un chega a terra co peito enchido, ufff !!!, para contar, son de esas cousas, das que teñen que enterderte, sino para quen falas?.

Pola noite sensacións encontradas e o recordo para unha persóa que se foi.

Bueno, xa que non hai regatas e pouco imos a lixar, ou nada, non por falta de desxo. Polo menos, baño de sensacións. E que o corpo esperta.

Ahí vai o 2.010

2010-12-30T12:19:00.000-08:00

Xa soio quedan horas, nada, e xa se vai. A verdade e que o meior pola miña profesión o que mais escoitei foi o de, deixao ir, pero mirando haber como amenaza o 2.011. E digo eso porque, non son mais que un simple AUTONOMO. Pero a verdade e que con todo do monotema que nos ataca a cotío, as veces ainda se escoitan frases "simpaticas" a ultima foi referida os centolos, eses animais de sabor increible e cargado de variantes. Pois bueno alguén me comentou que os centolos tamén se puxeron de acordo, para que ?, dixen, para ... oder, dixeronme, nun ano coma este, van eles e desaparecen .... desaparecen? Si, os barcos de Cambados xa están todos a vieira (onde non gañan tanto) e decir non teñen colleita extra. E así as cousas o dos centolos quedará para moitisimos menos e tamén viviran de eles moi poucos en comparación con que podería ser.

O sea que PROA e avante.

Pero bueno despois de esta reflexión un tanto pesimista, a verdade e que quería alonxarme do tono, o que eu realmente desexaba, teñamos ou non centolos e DESEXARVOS UN BO ANO 2.011, en todolos sentidos e si algún sentido faia, pois bueno, ... outro haberá que o compense.

Este ano como non fun a ningunha regata e moi poucas veces poiden estar navegando nun de eses nosos barquiños, non teño, nin tiven moitas historias que contar (a verdade e que fun mais de pesca, que tiña abandonado) e tampouco teño para facer un resumen da tempada, para min levouna o vento (que de eso si oubo), bueno un dato: Regata de Clasicos, S. Vicente. Xuntanza da Rabandeira e Memorial Tito Silva. Chegou a hora dos barcos grandes. Tiña un par de fotos que me gustaron entre outras con esas, que aqui vos deixo, repetirme nos meus meiores desexos para aqueles de boa vontade.

Unha grande aperta. E os de afora, vemonos para Carril, non?

Ainda teño esta oura proa, elexir. Fotos:

Proa 1,"Evangelina" Xuntanza de Galeóns Rabandeira.

Mentras se Marisquea.

Proa 2, "Nova Jorita". I Memorial Tito.

Memorias da Salazón

2010-12-03T02:10:00.000-08:00

O pasado venres 26 de novembro, presentouse na Casa do Mar de Vilanova de Arousa o documental "Memorias da Salazón", este forma parte dun proxecto do Museo do Mar de Galicia, aberto a todo o que queira ampliar, con diferentes entregas que irán conformando o Arquivo Audiovisual do Mar de Galicia.

A primeira presentación foi a de Vilanova de Arousa: "Memorias da Salazón", alí Pablo Carrera e Rafa Vilas (da productora do documental), fixeron a presentación, quedou claro que esta é unha serie de documentais aberta e sen prazo para o remate, así o día seguinte en Bueu os mesmos protagonistas e outros mais, presentaban "Bueu unha Bota de Altura", o recordo de aquelas botas cos nomes de "Atún" e da fabrica de Rioboo, estiveron de novo nos ollares de Bueu de onde eran orixinarias.

No futuro están deseñandose xa os que poderían ir adicados a outras figuras tan representativas da Cultura Maritima de Galicia : Carpintería de Ribeira, Os Galeóns ou a desaparecida Lancha Xeiteira.
Esperemos que o proxecto tire coa forza necesaria para díante, que en estos casos xa se sabe cal é o combustible para que vaia.

E volvendo o pasado venres, que decir?. O salón de plenos do Concello, quedábase pequeno e optouse por un mais grande, o da Casa do Mar, alí con un cheo, que daba conta do interés que espertou en Vilanova o documental, tivemos o pracer de oir e ver a Antonio ou a Delfina e Pilar, protagonistas conductores do argumento. No que colaboraron de un xeito ou outro Vicente Caramés, Luis Rey, os ditos Rafael Vilas, Pablo Carrera axudados tamén polos arquivos audiovisuais da TVG e o fotografico do departamento de conservación do Museo.

Como decía, Antonio Blanco, Delfina Prado e Pilar Santos debuxaron un oficio e un contexto economico-social, onde o salazón era una parte actora fundamental, as imaxes de arquivo daban fé. E así de un xeito moi ameno e descriptivo pasou o tempo que se fixo corto.

O salón da Casa do Mar estaba ateigado de xente que poido volver a revivir unha parte da súa historia recente.

Rafael Vilas e Pablo Carrera, decían na presentación que este non era o gran documental que a importancia da salazón merece en Galicia, pero na miña opinión si é un bo traballo que merece ser visto. E agora que rule.

Podedes velos en YouTube polos seus nomes: Bueu unha bota de altura e M....

2010-09-15T01:07:00.000-07:00

Decir que convocar unha xuntanza de amigos na Arousa e garantía de exito non é nada aventurado, a maior potencia asociacionista da FGCMF está aquí e os maiores voluntarios para poñerse o mar, penso que tamén. Dito esto, queda claro que a convocatoria para xuntarse no recordo de Tito foi un exito, de asistencia é de "bo rollo", pois as xuntanzas non soio se fan no mar, as veces, casi sempre teñen un compoñente terricola importante é cando as persóas se xuntan a falar e compartir. Así casi todo o mundo foi coñecendo o persoaxe e a persóa, comentando anecdotas e historias. Como decía dende O Grobe, Illa e Cambados xuntaronse barcos de moitas tipoloxías diferentes, o que mais como non dornas, en todalas variantes: tope, tingladillo, grandes pequenas, modernas e de antes.

Decíame Fernando o sobriño de Tito que lle encargara a él o vento, e non fallou, pola mañán unha calma envolvía a Ría e a partires das 16,00, o NE. escomezou a soplar hasta deixarnos unha tarde de vento fresco, ideal para que as embarcacións de maior porte poideran moverse a gusto.

O pelotón "dorneiro" saeu rumbo a baliza de Orido e un tras de outro completabamos viradas nun ir e vir dende Cambados a baliza, e decir pola canle de saida cara a Salvora, un carrusel de embarcacións tinguían de branco coas suas velas o mar no que tantas veces nevegou Tito, o que veu partir e regresar o solpor.
Tamén apareceron outros cambadeses que non están metidos no runxe-runxe asociativo, pero que están e coñeceron o personaxe. A bordo da Pelexa, Avelino Aragunde e Suso Martinez.

E si foi momento para o recordo, un dos elementos mais "coherentes" co lugar, foi ver a presencia da "Descalsiña", unha gamela de Cambados? non, unha gamela das que hai moitos anos, aparellando de latina traballaban polo Bohido (e o resto) o rastro, costalle bolinar, pero fai uns "lagos" espectaculares. Bonita aportación dende Vilanova co usufructo dinamizador na Escola.

O remate entre as miradas das embarcacións, vexase diferencia entre a "Airexa" no medio e as dornas do "Desafío a Tope", moitos anos de diferencia no concepto de deseño.

Despois do baño, o picoteo na Cultural e a promesa de que esta sexa a 1ª edición de moitas mais, onde a Memoria a Tito sera perfecta para desenvolver a "regata" dos barcos grandes, esa gran regata que falta na Ria de Arousa, complemento da Regata de Clasicos de Vicente e que sen dubida fai falta. Haberá que ver como facela para que ninguén quede a disgusto.

A "Nª Jorita" tripulada entre outros por Evaristo Piñeiro e Benito Gonzalez, foi a heredeira de ese espiritu de Tito, eles fixeron moitas millas o seu carón.

Ah!! e por certo, coidado co que dí a prensa, e algo .... publicase en ela, mais en algún famoso blogue local, que as tardes de navegación eran amenizadas por un tocadiscos Bristish Seagul que a dorna levaba a bordo, e sí levaba un B.S. o que lle chamabamos "tocadiscos" que adoitaba encender cando nos quedabamos sin vento, él quitounos de mais de unha calma. Curiosidades.

I Memorial Tito Silva

2010-09-09T04:38:00.000-07:00

Xa hai uns anos que finou, pero o seu recordo ainda está moi vivo, tan vivo que ten dorna, a dorna de Tito, a Airexa.

Seguro que non destacaba por ser o tipo mais popular nin por actividades públicas, ainda que si era peculiar, no fisico e no profesional, o seu fisico era moi recoñecible a enfermedade deixarao con pegadas, barbilanpiño, enxuto e un pouco enrrugado detrás das súas gafas. No profesional, era un comerciante, vendía maquinas de coser, televisores, lavadoras e outros electrodomesticos (creo recordar xunto con Cesar, na rúa Isabel II), cando os electrodomesticos non tiñan moitos compradores (no meu recordo de mozo) en esto xa debía ser precursor de futuros, gustabanlle os amigos, e unha boa saida a navegar. Supoño que para eso concibeu a "Airexa", e digo concibeu porque foi unha teima propia, que deixou herdeiros. El foi o que lles meteu o bicho das embarcacións a mais de un, foi o que proporcionou moitas tardes de fantastica navegación a moitos cambadeses e non cambadeses, pois a "Airexa" era unha embarcación aberta a todo aquel que quixera sair a pasar unha tarde polo mar. A min costoume embarcar, pois non coñecía os que con asiduidade eran a súa tripulación, pero unha vez a bordo o trato sempre foi fantastico, por parte de todos, soio podo falar ben.

Onte mercores, Evaristo, a súa man dereita ou esquerda en aqueles tempos, mais Fernando o seu sobriño e actual propietario da "dorna de Tito" falaronme de facer un algo, e como pasa en estas cousas, encendemos. Penso que poucas persóas como Tito poden merecer ter unha xornada de mar adicada, supoño que outros teñen moitos mais meritos en este eido. Pero él foi o PRIMEIRO, foi único en aquel tempo en adicar unha embarcación de traballo o lecer e foi XENEROSO no seu disfrute. Non é que este sobrado de tempo (soio hai que ver como teño o blogue) para poñerme a argallar, pero o recordo a aqueles momentos inesquencibles de navegación de compañeiros, de cantarelas de ... ben o merece.

E ahí estamos, esperandovos os que queirades a compartir navegación o vindeiro sabado 11 de setembro de 2.010 as 16,00 h.

E sigo a repetir GRAZAS TITO.

XUNTANZA DE GALEÓNS

2010-07-30T02:29:00.000-07:00

Hai iniciativas que están ben, outras moi ben, e outras moi oportunas e necesarias, así calificaría eu a I Xuntanza de Galeóns da Rabandeira, en Vilanova de Arousa.

Xa era hora e non podería ser de outro xeito, dende que hai anos Mascato e Rabandeira apostaran polo Novo Sofía o camiño non fixo mais que xuntar camiñantes. A demostración provocouse o pasado 24 de Xullo, vispera do día de Galicia. E non estaban todos, faltaban os que quedaron atrapados polas mareas da burocracia e o mar dos desplazamentos. Nada mais arribar a Vilanova atopabamos cascos, drizas velas e paus, un pau, dous paus, alquitrán, brillo, mimo e ... todo aquelo que conleva a recuperación de unha embarcación.

Acompañaban as historicas, as que tiraron do carro moitos anos, os barcos grandes que quedaron pequenos e curioso ver o tamaño da "enorme" noutrora "Nova Marina" o lado do recién botado "Industrial" agora "Manuyael-Industrial" e sin ir mais lexos, mesmo do "Nuevo Sofía". Tamén recentes incorporacións, dende Bueu o fermoso "Ave de Paso" do cal ainda nunca falaramos.

O "Luisa" que con tanto mimo coidan en Combarro, noutrora abandeirado da flota pesada, agora é un fermoso galeón de 8 metros, o lado do "Rei do Mar", ainda por aparellar, resulta hasta pequeno.

A intrepida Malena, fotografando para o blogue veciño da ACD. Dorna, ela é unha das súas "almasmater"

Tamén sirveu o día para recoñecer a un dos "chavales" do pelotón dorneiro e por extensión de todo o movemento asociativo José Paz Brión ou o Sr. José, como é coñecido. Dende Rabandeira quixeron recoñecer en este acto a súa dedicación. Quen non lembra o Sr. José mais a Claudio na "Maristela" en todalas regatas habidas. Hoxe o Sr. José regatéa co seu xenro e Claudio co seu sobriño, pero os dous seguen en activo, tan activo que está a facer unha dorna nova. Dende aquí lembrar tamén o Sr. Andrés de Riveira que pasados os 70 ainda daba guerra nos primeiros postos de calquera regata.

Hai uns meses dabamos conta da recuperación do "Industrial", no asteleiro de Aguiño, o día 24 de xullo o "Manuyael-Industrial" facía a súa presentación en sociedade, todo lustroso. Veu a remolque e sen velamen, pero en uns días a súa silueta será familiar na ría. E quen non o ve?
Alí a bordo do mesmo podemos tirar esta curiosa foto: Pedro Campos o cal hai que recoñecerlle a súa paixón polos galeóns e que estivo en Vilanova co "Silma", Luis Iglesias do "Novo Sofía" e Manuel Piñeiro do "Industrial" comentaban con interés, na cuberta.

A mañán era de verán, pero as prediccións meteoroloxicas, que daban vento, tamén acertaban, as triupulacións arremuiñabanse nas cubertas e polo peirao, esperando para sair rumbo a Cortegada, as esperanzas de facelo a vela, eran moi poucas. Tamén porque a dirección do vento era mesmo na proa.

Mentras uns esperaban, outros arribaban, era o caso da "Sara O." que co seu patrón Avelino Ochoa a roda, chegaba xusto para a partida. Alguén comentou, que existe moito interés por parte da Carpintería de Ribeira Galega de facer de esta embarcación unha embaixadora fora de Galicia do traballo que poden desenvolver dentro das embarcacións de lecer con "pedigree". Xa nos dirán.Avelino dixonos de que o vento andaba forte, de feito el soio dende o Grove fixo unha viaxe non moi placenteira, e toda a motor, a pesar de que "Sara O." está preparada para que unha persóa a poida manexar.

Ali no peirao, poidemos observar e admirar as recuperacións recién terminadas (Ave de Paso ou Eliseo .... e as que están en proceso, "O Rei do Mar" e o "Avelino Manuel" (pendentes de arbolar), non poideron estar o "Vieta", ou "Illa de Cortegada" e "RH1", que no veciño asteleiro de M. Mougan, na Illa, esperan turno para sair o mar.

Lucía tamén moi fermoso o "Evangelina I" de Rianxo, unha maravilla de 1.912, impresionante co seu desplazamento e o coidado que se lle administra. Comentaba o Sr. Rial, propietario, que da traballo, moito traballo, ter un barco de estas caracteristicas impecable o "Evangelina I" está perfecto.

A tripulación do "Eliseo" daba os últimos toques a maior, non poideron vir a vela dende Moaña, pois estaban de estrea e o forte vento non aconsellaba probaturas. Realmente a estampa do "Eliseo" de 1.908 é fermosisima.

Logo do acto de recoñecemento o Sr. José, douse a saida, tiñamos que aproveitar a marea, o horario debía ser cumprido o minuto. Os primeiros en sair foron "Sara O" e a "Fe em Deus" (que merece capitulo aparte).

Eliseo, Silma, Novo Sofía .... ofrecían unha imaxen impresionante o sair do peirao de Vilanova. Que boa idea xuntar a todos os Galeóns. A e por certo, a onde iban? bueno non o dixen. aproveitando a xuntanza de galeóns programouse conxuntamente coa FGCMF a "Travesía Xacobea polo Ulla de EE.TT." é en esa nos metemos. Proa Cortegada, no "Nuevo Sofía" as autoridades: Consellería do Mar, coa Sr. Conselleira de tripulante e Deputación de Pontevedra, a que nunca se lle pode deixar de agradecer o apoio que anos atrás nos prestaban para a construcción de embarcacións, debemos recuperar esas axudas.

O "Eliseo" nada mais sair xa quería votar as velas arriba, cousa que faría mais tarde xunto co "Nuevo Sofia" e "Ave de Paso", pero tiñase que administrar orden e soio sacaron o foque.

Outros como a "Rabandeira" instalaron para a ocasión un sistema de propulsión acoplado, que lles permiteu remontar o rio con todala flota.

Outro veterano, o "Nova Jorita", de Cambados, dende sempre con nos en todalas xuntanzas, non podía ser menos e alí estivo recién pintado e coa nova semente xa o mando, collendo o relevo de ... Sempre que o vexo navegar lembro a impresionante travesía que fixemos dende Cambados hasta Rianxo cando foi do Encontro do 1.999.

O meu querido "Luisa" en primeiro termo e "N. Jorita", o fondo, o "Nuevo Sofia" decidía facer un bordo a vela, acompañaronno o "Eliseo" e "Ave de Paso" a verdade e que a dirección do vento non permitía que fixeramos o rumbo previsto, en hora, navegando a vela.

Así mirando o fermoso espectaculo de mar e barcos, fomos encarando a desembocadura do Ulla deixando Corteghada pola popa e entrando de cheo na "Travesía Xacobea". Por certo para o ano navegaremos en Carril no Encontro e "veremos Cortegada deitada no mar".

Nos na "Sara O" fixemos o traxento no medio, e por atrás "Ave de Paso", "Fe em Deus" e uns "clasicos" que se acoplaron, xunto co "Chasula", que tamén estivo, pechabase a flota. O "Ave de Paso" e o que se ve en primeiro termo, está realmente fermoso.

Na medida que o rio se estreitaba os lombos de area impoñían a lei do calado, a flota poñiase nunha ringleira para evitar varadas non desexadas.

Na "Sara O." os patróns verificaba o rumbo. Carmelo, capitán da mercante, recordaba sensacións mariñeiras.

Divisando a ponte de Catoira todos escomezamos a agruparnos. Por certo a Catoira deixana "puenteada" por un lado o de sempre e por outro o de AVE. bonito, bonito ... non queda, ninguén dixo nada.

Fondeamos o carón das Torres do Oeste, os "pequenos" cruzamos a ponte os de mais porte tiveron que quedar antes. Logo da viaxe, o xantar, ali achegaronse tamén os tripulantes das embarcacións que non poideron subir, como a "Nova Marina", "Irmandiña", .... "Avelino Manuel" e todos xuntos fixemos mesa, onde non faltou o polbo.

Ali coincidimos cos preparativos da festa vikinga de Catoira, o galeón "Ursula" que nos fixo de guia, permanece todo o ano disfrazado coma un "drakar" para a ocasión.

E despois de xantar, para non perder a marea, partimos a libre alvedrío, de novo rumbo a Vilanova. As valquirias mesmo querían anunciar a nosa partida.

Como decía a libre alvedrío a a flota poido desplegar as velas e espallouse rumbo a Vilanova pola Ría. O vento no rio viña tan dereito que a "Nova Jorita" a volta, fixo o percorrido a ourellas de burro.

A "Fe em Deus" tomando rizos, largou a súa impoñente vela e foise co vento. Destacar a presencia de esta embarcación que unha vez mais acude a chamada, dende Povoa de Varzim, 14 horas de navegación, e alí estaban. Sempre con un gran esforzo pola súa parte, están con nos.

"Sara O" tivo que poñer rumbo o seu porto de O Grove, e con un ventiño ideal, poidemos disfrutar do seu navegar. Dixemoslle hasta outra a Rúa no medio na Ría, antes de poñer proa a porto.

Magnifica inciativa esta de Vilanova que fixo que o ano Xacobeo tivera a súa manifestación por parte das Embarcacións Tradicionais, coa convocatoria da FGCMF. Non sei si será cada ano ou cada dous, pero está claro que esta Xuntanza da Rabandeira, ten que ir para diante, semente hai.

Parabens a FGCMF. pola "Travesía Xacobea", será cousa de poñela no calendario.

E parabens a Rabandeira, non podía sair meior.

(PE: Agora que xa rematei o traballo por imperativo legal, haber si podemos entrar na tempada dorneira, que este ano e sinonimo de vento e aprazamento, con criterio.)

HABEMUS X ENCONTRO.

2010-06-13T11:05:00.000-07:00

carril 2011

X ENCONTRO

Non podía ser de outro xeito, senon, tampouco sería moi xusto, era a 3ª vez que Carril e Vilaxoan presentaban candidatura a celebración do "Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia", a 1ª vez, porque era Ferrol, a 2ª disque costou mais, pero "era Muros" e o conxunto de toda a súa sociedade, agora casi xa non cabían disculpas, unha vez mais, Carril e Vilaxoan plantexaron a súa candidatura, había outras asociacións onde se barallara a posibilidade de candidatura e incluso se chegara a manifestar via blog, pero a decir verdade, eran unha alternativa. Na miña opinión nada se podía facer si as Asociacións de Carril e Vilaxóan por 3ª vez presentaban cartel, sería inxusto. Rompetimóns e Vilaxoan son dúas asociacións activas, que participan da vida federativa, asisten as Asambleas e están onde hai que estar, colaborando, organizando ou participando.

Será do 30 de Xuño o 03 de xullo de 2.011.

A verdade, para min que estiven na Asamblea de RATIFICACIÓN, era a sensación de un proxecto que asumía as experiencias anteriores e con un Concello "volcado", non deixou nada o que poidera pasar. PARABENS !!! Rompetimóns e Vilaxóan, agora a facer o sono realidade e a cumplir co desexo de todos nos, un bon "Encontro" "o meior" coma sempre.

O que sí se pode apreciar a hora de decidir o lugar de Encontro e a maior implicación da sociedade nos proxectos, hai tempo erán as asociacións as que co "permiso" dos Concellos, e mesmo por elas soias as que se votaban a argallar o evento. Agora os proxectos veñen avalados polo conxunto da sociedade da vila candidata. Asociacións de veciños, culturais, de comerciantes ... todo o colectivo e consciente do interés e da relevancia do noso Encontro, non é que antes non participaran e que agora ademais son notorios.

Ilustran a entrada, as suposicións sobre a forma da imaxen do X Encontro e da área de navegación posible (ainda que non se vexa moi ben).

Que sexa corta a espera.

FACENDO CAMIÑO. IES FELIX MURIEL

2010-05-31T08:56:00.000-07:00

O luns 31 de maio, tiven a oportuinidade de estar presente na presentación do traballo que sobre os nomes asociados os elementos propios da actividade no mar, das embarcacións, que estiveron a facer no IES. Falix Muriel de Rianxo. O Equipo de Normalización e Dinamización Linguistica do centro, desenvolveu durante tres anos o traballo, polo cal foron recoñecidos e premiados ano tras ano. Hai dous acompañado polo vicepresidente da FGCMF Francisco Fernandez Rei, os dous representando a mesma, tivera a honra e o pracer de asistir a presentación da primeira parte do traballo, agora lembraronse de nos e para o remate repetiron a chamada as persoas qeu aquel día os acompañaron a presentación de, O MEU MAR A MIÑA LINGUA.

(PREMER ENRRIBA DAS LAMINAS PARA VER)

Lembro de aquela, cando fora por vez primeira asombrarame a capacidade e a ilusión, amosada polo equipo, composto por alumnos e profesores do IES F. Muriel, eles son os responsables da elaboración das laminas sobre diversas embarcacións que ultimamente acompañan as publicacións da propia FGCMF nas súas representacións.

Un gran esforzo que nos tempos que corren veu menguado o seu orzamento, pero non a súa ilusión e traballo.

Entrevistas, fotos, debuxos, laboura de investigación que se plasma nunha revista, de onde son sacadas estas imaxes, así como diferentes laminas, adicadas a cada unha das embarcacións, que van dende a lancha xeiteira, tan rianxeira ela, como a canoa ou o barco da batea, tan propio xa dentro das nosas tipoloxías.

Para todo este traballo o seu esforzo desenvolveuse con entrevistas e recollida de datos no seu entorno e decir, dende o familiar ata o dos veciños e profesionais, carpinteiros de ribeira, asteleiros ... O resultado, de premio, non é para menos, polo que deben sentirse ben orgullosos.

O traballo e amplo en non dubidaron en achegarse a canoa ou as piraguas, onde atoparon a colaboración do clube de piraguismo de rianxeiro, así tamen se describen os modernos aparellos dos veleiros actuais, o que nos ofrece unha variada e interesante mostra do vocabulario, das voces, das embarcacións, tanto de traballo como deportivas.

As fotos acompañanse de texto superposto onde se sinala o nome do elemento, o que facilita a súa visualización e comprensión.

Agora a esperar que cheguen os fondos necesarios para establecer unha canle de difusión acorde coa valía do traballo.

Todo un pracer poder estar con eles, unha, mais outra vez. De aquela "Dornablog" ou "fungona.blogspot", non existía, pois foi antes de Brest, hoxe é unha honra dar conta de esta historia.

OS QUE FAN AS DORNAS

2010-05-10T11:06:00.000-07:00

Que alguén teña pensado en poñerse a reparar unha dorna?, si pode ser. Eu mesmo, nunha ocasión pensei en facelo, a verdade é que menos mal que non o fixen, pois é complexo en función da fondura da reparación, unha taboa?, bueno, un costado? ... . Pero facer unha dorna requiere mais, Sobre todo requiere saber, e non soio de cortar taboas ou clavar puntas, requiere saber de barcos, de madeiras, de condicións e de aptitudes e despois de esto ser mañoso, pois unha dorna e un producto de inxeñería.

Coñezco varias persóas que fixeron unha dorna, unha. Pero mais de unha ... xa soio coñezo a dúas. Os motivos son variados, supoño que o primeiro é que hai que saber onde se mete un e segundo, facelo rentable, facelo rentable cos prezos que corren. E que eu son da opinión que hoxe en día facer unha dorna e barato, en calquera lugar por facer un barco nos cobrarían mais, pero aquí en Galicia, facer unha dorna eu penso que é barato, debe ser por como decían que "a dorna é o barco dos pobres", igual esto condicionou o seu prezo ano tras ano.

Como decía coñezo duas persóas que fan dornas, unha está en Riveira e a outra na Illa de Arousa. Cada un fai a "sua dorna" e decir o seu deseño, coas súas particularidades, por exemplo será dificil que Ramón Blanco faga unha dorna de "tilla corrida", a min dixome ..., si vamos pola de Domingo Ayaso, moi probablemente a dorna que esté a facer teña a "tilla corrida". Supoño que un, Ramón, fai dornas na praia do Cabodeiro, unde o "xurro" do rio Ulla, chega con forza, por onde baixa o "puallo" e chega a Rua. E o outro, Domingo, fai as dornas mirando a porta da ria, onde rompe o mar, onde Salvora da abrigo dos ventos que tratan de entrar a mesma. Non creo que sea unha razón estetica nin de economía, eu creo que é de orixen e de necesidade, adaptación o medio.

Despois penso que esto de facer dornas imprime marca, cando un visita a calquera dos dous carpinteiros a verdade e que o seus taieres, de entrada, parecense, salvando as distancias, porta pequena, unha fiestra por onde entra o sol e as paredes "adornadas" polas plantillas das varengas, que a dorna non ten cuadernas. Logo salpicadas de ferramentas e algun "poster" completan a súa decoración. Cada vez que entra un de nos (dos que non damos negocio), a resposta pode variar en función da hora e do choio. Lembro que a primeira vez que fun a Riveira a de Ayaso costoume un "algo" falar sen presa con él, logo non. Na de Ramón (son mais coñecido) foi algo parecido, agora e verdade e que xa non é así, cando entro pola porta da de "Moncho" (que cambadés!!, dirame), xa sabemos que imos ter farra, para de traballar e falaremos de dornas, de dornas, de regatas e de mil cousas mais de dornas e a tarde pasará placidamente, en tertulia, como si non oubera que facer mais, como si nos puxeran ali para disfrutar falando de dornas, sempre sin alterarse, recordando historias.

Hai uns días estiven pola de Domingo Ayaso, ibamos a encargar unha dorna para un amigo e casi volveu a a acontecer o mesmo, non coñezo o Sr. Ayaso, non podo decir como é, parece que as palabras que dí son mais espaciadas. Pero si poiden comprobar o seu xesto amable a súa faciana traquila e a verdade foi que me volvín a atopar falando de dornas con outro "facedor", sen presa, como si nos deran o tempo de balde. O final salvando as distancias entre as dúas persoas, tiven a sensación que esto de facer dornas, debe aportar pacencia e con ela dosis de amabilidade e semelloume que entre unha e outra carpintería non tiñamos moita diferencia, porque a tarde pasaba igual de rapido.

E o sair de ali, mentras viñamos de volta para o leste, pensaba en que non quedaba xa casi ninguén facendo dornas, algo que xa se sabe. Moncho sempre dí "esta e a última" e nunha de estás será certo, o de él é casi afeczón o de Domingo tera mais duración, vive das dornas, das reparacións e dos novos proxectos. Ali estaba a facer outra "Rabandeira", con destino Vigo oito metros de eslora carreirana, xa tiña folio e o alquitrén daballe coor e cheiro. Pero a verdade é que non é un mozo.

Mentras conducía, en silencio, non deixaba de recordar o que disfrutara da charla que tiveramos e das moitas que tiven e tiven con Moncho. Dos seus taieres, das súas personalidades (probablemente moi diferentes), da súa amabilidade, da súa sinxeleza.

E agora penso si para facer dornas non soio haberá que saber facer barcos, e coñecer madeiras e clavar puntas e ... O meior tamén hai que ter personalidade de facedor de dornas. Porque dornas, non as fai calquera.

AHÍ VEN O INDUSTRIAL

2010-04-27T01:23:00.001-07:00

Cando se vive no fondo Leste da Ría de Arousa, atravesala coa mirada e moi doado ala o fondo sempre está o Con de Nor e a Illa de Salvora, despois de chover e con un bo día de sol e tamén polas noites podese ver "Riveira" e digo "Riveira", porque non soio é esa vila, senon todo o conxunto de pequenas vilas, parroquias e casas. Sempre me chamou a atención ver en algún libro de marcas como se facía referencia as "Casas dos Protestantes" como un grupiño de casas brancas agrupadas na beiramar, a verdade que nunca o poiden comprobar, pero esa é a costa W-NW da Ría para un que casí está no Leste.

Outro xeito de miralo e poñer medios e acercarse ata esas manchas luminosas e brancas, cousa que para uns é de coitio, pero para outros coma eu, non, casí é excepcional. Lembro sempre cando merquei a miñ aprimeira dorna, que todolos domingos percorríamos (con pracer) Aguiño, Castiñeiras, Riveira, Palmeira ... buscando que aparecera a que nos gustara, como apareceu. E casí como non podía ser de outro xeito ... en Aguiño, a porta da ría.

Alí ollabamos unha por unha casí polo pracer de ollar aquelas bermellas embarcacións, perdeuse o negro por mor da normativa, ainda que de aquela algunha estaba "como sempre". Chamoume a atención en dez anos como disminueu o número de dornas que descansaban na explanada da rampa (ates sería lavadero).

Así con estas vistas onde a coor o mar e o mar fan o paisaxe fermoso, miramos para "O Industrial".

O Industríal está sendo fortemente remozado nos "Asteleiros de Aguiño", onde polo que se pode apreciar dende perto do barco están a desenvolver un bon traballo a verdade e que para os que víramos o galeón antes de partir para Aguiño, resultaríanos irrecoñecible.

Oo primeiro que atopamos o entrar polo Asteleiro foron as pezas preparadas para a súa restauración.

Acordeime que si alguén sabe dos nosos galeóns un de eles e Luis o de Vilanova, patrón do Novo Sofía, e él foi o que por riba me contou algo da súa historia, sabe moito mais. Así dixome que se fixo nunha carpintería de Rianxo, pola Burata, no tempo en que remataba a guerra civil, e así o remate dos anos trinta, xa tiña porto base en Vilanova.

Como casi todos os galeón adicouse o transporte de carga xeral na Ría de Arousa, e a compra de sardiña, tampouco deixou de acarrexar barro, e pasou unha tempada por Arcade, logo voltou a Arousa, e rematou os seus días como areeiro e draga polos portos adiante.

Tamén me dixo Luis que no ano 1952 fora embestido por unha baca de Marín, percance do que saeu adiante.

Entramos cando o guindastre lle estaba a poñer o pau de popa, que rapidez, foi visto e non visto. Cando nos despistamos os operarios do Asteleiro, xa remataran a faena. Poidemos apreciar que a obra morta estaba practicamente toda renovada, incluso comentabamos se non se lle dera mais alto?, non o podemos acreditar.

Os traballadores do asteleiro remataban de poñer o pao no seu sitio. E o barco xa parecía querer sair o mar, a verdade e que lucia moi fermoso.

Comentabamos que si ben o barco non estaba mal, si precisou un importante traballo de reforzo e renovación, para poder sair o mar en perfecto estado.

O proxecto está e ser desenvolvido por unha entidade privada, e por dentro levará unha distribución acorde para o lecer, camarotes, baños ....

Ainda lle terán que poñer o "quillote" de lastre, que non o tiña, será do último antes de sair o mar.

Ahí o tendes, ainda falta, pero menos, o seu aspecto é impresionante, senon comparade coa foto, do vello e activo Industrial.

Será un mais a unirse a esa flota cada vez mais importante dos barcos grandes.

DE PESCA

2010-04-20T04:04:00.000-07:00

Hai cousas as que un non se pode resistir, a verdade é que para uns non terá merito, para moitos será unha parvada para .... Pero para os que nos gusta a pesca e disfrutamos, con deportividade, das propias e das alleas, ainda que debo recoñecer que prefiero as propias naturalmente, esta é unha entrada bonita de ver.

Antes de nacer o meu 1º fillo hai ala 10 anos para atrás unha pesca como esta casi non tiña merito, o normal era triplicala ou cuadriplicala, a parte os días de boa pesca. Pero hoxe en día, podese considerar unha fermosa pescata. Son doradas, para os que non se enteran, adornadas con algunha robaliza, pequeneira de 1/2 kg. e cada unha de leas debía rondar o kg ou pasalo. A todo hai quen gane e no Mediterraneo quitarán exemplares mais grandes. Aquí outro coñecido sacou unha de 4 Kg. excepcional. Bueno parabens o meu amigo e desexarlle que teña mais días como este ou meiores.

Que disfrutedes coa vista !!

Falando de Javegas

2010-04-07T05:32:00.000-07:00

Estos días estiveron naveando-bogando polo Mar de Arousa uns "javegotes" de El Palo, a verdade e que tiveron un valor .... (choiva-vento, vento-choiva) ... e logo de ver a Araceli que trouxeron Carlos, Agustín e compañía, puxenme a remenxer nas fotos e non poiden menos que recordar a outros malagueños de Pedregalejo, Nerja ... que no ano 2.005 estiveron bogando en Cambados, na "Rosario e Ana" e en Ferrol no 2.007 trouxeron unha buceta non lembro o nome, e que cando Muros, hasta última hora decían "zubimo a Muro con un zardiná, aunque ezta difisil" o remate foi imposible e quedamonos sen a súa agarimosa presencia. De estas coñecemos a Rafael, Fernando, Alfonso ... e por estas viaxamos no ano 2.006, eu tiven esa sorte, hasta Pedregalejo, hasta o Asteleiro tan nomeado "Nereo", bandeira de loita igual que o noso de Purro, amenazado por un paseo maritimo. Tamén lembro que a miña cuñada, afincada por ese lares tiña como referencia da zona o rueiro de El Palo (es un barrio de pescadores no?, ali debe ser estrano) e de un a Pedregalejo. Arriba, a "Rosario e Ana" no solpor cambadés, facía o desfile de tipoloxias en Cambados, abaixo, en plena boga no sol arousan, Alfonso bogando a extribor de primeiro, coa camiseta do Encontro. Fotos A.Loureiro e V. Delgado.
En Ferrol participaron na tertulia radiofonica (Fernando Dols) que dende o Encontro se fixo, menudo repoquer tomou asiento o redor do micro, internacionales todos eles.

No 2.006 foi o noso desprazamento a Malaga, devolvendo como corresponde a visita a ambados. As fotos son de Joan Sol a nosa Belén de Caldas e un servidor. Ala fomos coas nosa meiores galas e armados hasta os dentes, quen se atrevía con nos?De barcos non fomos mal tampouco, unha dorna unha buceta e a catraia, compoñian a representación do noso patrimonio así como unha exposición e diversas maquetas que nos acompañaron, e aparellos varios. Na mallante conviviron lanchas, dornas ... galegos e andaluces. A beirada do Asteleiro amenazado e o impoñente eucaliptal, de referencia en Malaga.
No mar a singulariedade das velas mezclabase coa silueta das lanchas e o seu bogar, un fermoso espectaculo no mar de Alborán.Tivemos tempos para ofrendas, inauguracións e homenaxes o I Encontro Marengo foi todo un exito e a convivencia ateigada de fermosos detaies de amistade.Algúns aproveitamos as actividades para ter a nosa experiencia como xeiteiros, con unha das antiguas pezas que levabamos para a exposición, saimos o patrón Pardavila cos seus tripulantes, Belen de Caldas e un servidor.

Cando o patrón mandou, largamos e casi sin darlle tempo o pitillo, mandou recoller, total era unha manobra de exibición, que ibamos pescar ali?, pensamos. Nin siquera largamos tal como mandaba a marea a pesares de que o patrón fixo a observación, pero tratabase do que se trataba, ademais ... polo vello aparello pasaban tabeiróns.Nada mais recoller uns metros de aparello, o patrón dixo, "enchemos a caixa" e así foi, nunca na miña vida pescara unha sardiña, nunca na miña vida largara unha peza do xeito, nunca disfrutara de aquel xeito, impresionante.Que decir do que pescaron os que levaron unha peza nova (mercada en Cambados), largaron como manda a marea e esperaron o xusto. A expresión " a capachos " non era unha metafora.Logo antes do alba a "Santa Cristina" largou o "arte", autorizada excepcionalmente para a ocasión e antes das primeiras luces do día o recolleuse o "copo" poidemos atoparnos coa riqueza e variedade piscicola do mar malagueño. Nunca comera xureliños ou parrochas o amancer e recién pescado, todo un luxo para abrir o día. Fritido co arte que soio ali teñen.

A pesares de que o vento as veces era un pouco molesto a "Laberca" poido navegar e outros bogar. Na foto de abaixo podedes observar a todala tripulación uniformada de branco, agás un que levaba o brazo marrón. Unha fermosa experiencia sentarse nunha javega (a "Virgen del Carmen") e poder bogar, hasta regateamos, a nosa competidora a "Santa Cristina". O xantar como sempre nas nosas cousas, un momento de relación e expansión, Agustín, poñía a punto a "fideuá". Él foi un dos que estos días bogou polo Mar de Arousa.
Que decir, como en moitas ocasións a Escola sempre é un punto importante nos desplazamentos que os colectivos da FGCMF realizan, aqui non foi menos, a súa bandeira, quedou alí, na noite de Pedregalejo. Algún ainda se acorda hoxe.

Representamos a FGCMF. en esta viaxe, membros da ACD Dorna da Illa de Arousa, Barcos do Norte de Viana do Castelo e CM. Salnés de Cambados.

Que detaie (IV)

2010-03-26T05:17:00.000-07:00

Xa vamos a rematar e non porque non teñamos mais camisetas, nin que non sean bonitas, senon que xa repasamos un pouco todolos estilos, entón esta e a última entrega.

Escomezamos pola sempre prestixiosa Volata a Illa de Arousa, para a ocasión recurreuse o topico, destaca o enfasis Da edición, e que a Volta pasaba dos 20 anos !!. Grazas a Lino Prieto, que nos facilitou algunha foto de camiseta do Grove, esta, fiel o seu estilo, fai referencia a Regata que se celebra, hai tamén que apreciar, o gusto por ofrecer unha camiseta, con cariño, manifestase non soio no deseño, senon na coor, laranxa, nada tipico.
Un estilo tamén que recolle o didactico e este onde a dorna navega en tres posicións diferentes, e hasta con rizos tomados.O inconfundible estilo de Felipe, manifestase en esta saída do Bao, imaxe moi recurrida para esta regata, pero non por eso deixa de ser interesante, pois cada autor, dalle o seu punto.

Agora unha que pretende ser sencilla pero expresiva, sobre unha foto, debuxase o esforzo de izar unha vela, toma protagonismo o home e a vela.
Dentro das "repetidas", como xa dixemos, a do Marisco, un ano unha coor.

A regata Lajareu, todo un clasico da tempada e clásica e esta camiseta, que por outra banda a algúns parecenos tamén fermosa.

Esta da Volta a Illa, realmente tiña un debuxo moi logrado e expresivo, matouna a execución das coores, pois aqui non podedes ver un "vivo" bermello que con todo o perdón era matador. A camiseta gana co paso do tempo.E como artistica se pode considerar esta de Fasquía, tamén amosa o seu interés por agradar e o incunfundible "sello arousan", igual que a anterior o non estar provista de mangas.

Tamén hai otros momentos nos que recibimos mais camisetas, así temos o armario, faemos un repaso por unhas cuantas, de diferentes eventos e mesmo asociacións. Os "nachos" casi sempre teñen unha camiseta lograda como en este caso. Probablemente do pintor de gamelas "Lorenzo", magnificos e expresivos lenzos, na web de Gameleiros Breadouro. A mín paréceme moi boa.Fermosisimo e traballado esta dos Galos de Bueu

E non menos fermoso esta o "Luisa", abandeirado de Combarro.Agora cando estou escribindo estas liñas comunicanme que a "Araceli" da praia de "El Palo" do Cube "La Espailla", esta a cruzar a ponte da Illa en ese peregrinar dende Malaga a Santiago de Compostela.

Aquí xa estiveron os amigos da praia de Pedregalejo, veciña da de "El Palo", co Astillero Nereo e o clube "La Barcaza", debo recoñecer que na miña retina figura sempre presente a imaxe da lancha de javega "Rosario y Ana" e do seu patrón Fernando Dols e compañeiros .... . Tamén podo decir que poiden bogar en ela o cal foi todo un pracerE para rematar, quero enseñarvos esta, de embarcación, deseño do "bicho", en ela esta toda a expresión do seu promotor e armador Paco, a "Martola" evocadora da Mar e de Marta a súa sempre inseparable.

Que decirvos, .... FIN

QUE DETALLE (III)

2010-03-16T04:56:00.000-07:00

Esta é una nova entrega das "Camisetas de Regata" pasamos por diferentes tipoloxías onde podedes observar a creatividade e a riqueza tematica.

A Volta a Illa de Arousa no ano 2002, expresouse con unha camiseta rotunda e clara, notase non?, expresaba tamén unha antes tipica saida da Volta, coas dornas "o cabo", suxeitas e preparadas para sair. Alguén dubidaba que era na Arousa?.

A Regata do Albariño, na súa segunda edición, ala polo ano 2.001, aproveitou unha expectacular foto da regata do ano anterior e ese foi o resultado, a min pareceme moi bo. Esa regata a da foto, tivo momento espectaculares. Tamén se recurre a tecnica do "envellecido" o facela en coor marrón.

Esta e outra recreación de unha saida da illa, baseada nunha foto tamen, pero debuxada, un recurso moi socorrido, sobre todo polos que non debuxan moito. Si vos fixades ben igual recoñecedes a alguén. Remata con unha frase, como poetica, "o caso" que define a volta a Illa.

Esta de abaixo, pode entrar en varias categorías, unha pode ser "que simpaticos son os meus fillos" e a outra "a dorna na escola". En este caso ven a ser de esta última. Algunhas asociacións desenvolven a súa laboura polos colexios, en este caso os socios tiveron a oportunidade de levar unha dorna para que os nenos a palparan, despois, como debe ser, os nenos escribiron as súas impresións. A verdade e que polo menos enteraronse de que iba a cousa.

Eu teño un especial gusto polo minimalismo, polo que esta camiseta da "nova escola Meca" a min gustame, é sencilla, non é espectacular, pero está ben, "temos dorna". E tamén inaugura a Camiseta "referencia", si ti vas o Grove a unha regata o mais posible e que a camiseta sea parecida a do ano anterior, no peito terá unha referencia a edición e a coor tamén variará, pero o deseño ou é o mesmo ou semellante. O merito está en ter todas, esta forma foi adoitada en varias regatas en algún que outro porto tamén, a verdade e que simplifica o traballo de andar a pensar, e sobre todo si non tes quen o faga, de buscar o encargado.

Esta clara a miña debilidade pola sinxeleza, a seguinte é unha "declaración de principios" son "dorneiro" i no lo niegho". Ou e que non vos quedou claro que esto é unha regata de dornas !!!!. Tamén podería ser aquelo de "orghullo dorneiro". Alghien dixo que si existía selecsión alemana de dornas.

Estamos de festa, queda claro!!, é o que parece decirnos esta simpatica elastica que se regalou na regata do Bao, que sempre é unha festa.

Como se vé, nas camisetas da ACD. Dorna a variedade de deseño é unha constante, esto ven pola cantidade de persoal que rula polo Bao e polo interés en colaborar de uns e outros. Dentro das etnograficas mais etnograficas esta esta de Lajareu, pode facerse outra mais ... ?, non !!, quedoulles moi ben, sobre fondo branco, que sempre e unha garantía e é bon para o verán, a aposta foi xa de entrada gañadora, e por certo educativa, para que agora non sepamos as partes de unha dorna, según Xocas (mañán examen). Despois de esto tamén ten sentido decir que tamén hai formas nas camisetas e que as veces teñen tendencia según xeografía. Si che dan unha camiseta de tiras (como de baloncesto) no Grove, será raro-raro, o mais probable e que si che toca unha camiseta de tiras, estes na Illa. Si é de pico pode ser moi ben en Cambados e despois o mais normal será a tipica camiseta-camisetadetodalavida.

Como podedes ver esto das camisetas ten o seu merito, para non darlle aprecio.

Que detalle (II) O xermolo

2010-03-08T02:25:00.001-08:00

Pode que me equivoque, ou non, pero penso que por estos carteis pasa unha boa parte da FGCM e despois F.. Ahí entramos moitos dos que agora estamos, fixadevos que no primeiro cartel o nome do Encontro aparece en 2º termo. Eran tempos duros.

Pero ahí escomezou de novo a canción e entonaríamos aquelo de "unha lancha de Mariiiinnnnn coa proa de carbaaallo, catro rapaces ........" si catro rapaces, e mais uns que xa estaban tensaron a relinga da FGCM e puxeron a lancha a andar, e bolinando chegamos a ata hoxe.

A primeira camiseta, como casi todolas os do Encontro segue a vena "etnográfica", no caso de Rianxo, non collereron pensou eu, o etnografico local senon que foron a historia da pesca e como bos rianxeiros foron o xeito. Como vedes, xa o Encontro duraba 4 días. Para os que ali chegamos por vez primeira, foi impresionante, como choveu !!, como ventou !!, canto traballo quedou mollado, pero tivo os seus froitos. Sempre lembraei que de ali saimos co billete para Douarnenez 2000. Algunhs xa sabían o que era sair a la France os mais iban facelo por vez primeira. Escomezou a primeira expedición multitudinaria da FGCM. Logo veu Combarro, Combarro os amigos Paco e Cao e mais ... foi a primeira proba de fogo para a nova FGCM. os vellos mais os novos traballando arreo. De esta internacionalizamonos, os xa de cotio amigos do sur (con Joao o frente), veu a expedición San Eflan, a dos monxes navegantes nos seu barcos de coiro, e coñecemos aquí a uns vascos que tamén viñan a bogar (que vicio), apareceu por Galicia "Albaola", dende esa os vascos xa nunca deixaron de estar con nos, alguén imaxina un Encontro sin eles?. Estaba botando a andar o "moderno Encontro", como traballaron !!! (tamén oubo tensións). Que ben o pasamos.

A camiseta, que non sei como se acadaba -ero a min chegou algún día-, foi unha representación de Combarro a mesma que levou a revista do Encontro, que voltaba a ser editada. Lembrovos que foi o orixen da Ardentía. A calificación "etnográfica local."

Que longos, canto tardaron en pasar ese dous anos de Combarro a Illa, a verdade e que non había moitos que estiveran dispostos a facer o Encontro e tivo que ser a Escola, Dorna (era o seu presidente Pablo Iglesias), a Illa que os acollera e como pasa na Arousa, acolleunos todo o pobo, foi o Encontro do mexillón :), senon preguntade, sigueu a ser unha gran festa e o Museo do Mar escomeza a ter un papel fundamental (xa non o deixaría) na organización. En estos o gran protagonista foi Portugal. Estiveron marcados polo recordo do Prestige. Foi o que mais barcos tivo nunca hasta hoxe.

A camiseta, que non se regalaba, tamén era da categoría etnografica local. Non organizaba nadie, nin FGCM F nin Dorna, cousas que pasan, protagonismo total o Encontro. Fixose en varios formatos, o que mais resultou foi este con fondo verde ou granate tamén as tiñamos de tiras. Foi onde nos enteramos que o merchandising non funcionaba.

Logo veu Cambados, a madurez, Encontro desexado e disputado, Bouzas e Cambados estiveron a ver quen o levaba, foi Cambados, eu penso que con xustiza que o levou, igual tería que ir para Vigo, pero a verdade e que Cambados merecíao moito dende o meu punto de vista, Mascato e Clube Mariño Salnés eran pasado (unha) e presente (os dous) da FGCMF, sí, o anterior fora na Arousa, pero Cambados relamou os galóns que otorgaba o traballo de moitos anos. Vigo ademais tivera un medio encontro co da San Eflan.

Par min foron os meiores de todos, por moitas cousas, o Museo volcouse como ata agora, miles de metros de espazo expositivo, o Mediterraneo asisteu todo de norte a Sur, Albaola voltou (na Illa estivera Itxas Begia) .... concertos (tamén os oubera nos anteriores), xornadas (tamén oubera nas anteriores), Manolo Rivas tocou o Apupo. Soio fallou unha cousa o vento, o gran vento do norte, non deixou navegar, non oubo arribada, intentouse o izado das velas, pero non saeu ben de todo (eramos así).

A camiseta como no podía ser de outro xeito etnográfica local reproducía un oleo de Leiro (emigrado a America, creo) de Cambados antes de 1.900, recollia beiramar e tipoloxías. Fixeronse miles, que ainda hoxe non se remataron de repartir.

Non oubo tantos barcos como na Illa, o vento fixo moito, pero probablemente acolleu a maior representación de tipoloxías diferentes. Cataláns (trouxeron a camara) e Andaluces xunto cos Cartexeneros voltarían despois cada ano a estar con nos.

Si, Cambados amosou a "madurez" e calidade do Encontro, tocaba hora de subir o norte. FERROL, xa iba sendo hora, quixeran ou non quixeran, despois de cantar e cantar por todolos encontros, os de Ferrol non tiñan disculpa, os "nachos" asumiron o reto e o resultado foi o Encontro dos encontros, viñeron ata de Port Mahó e das Açores, que fermosos o Delio e a Estea, que traballiños para vir, viñeron os que xa coñecíamos e outros, seguiamos a confirmar que o Encontro era un gran Encontro. A familia do Club do Mar, respostou coas meiores voces.
A camiseta, podese considerar etnográfica?. En ela a FGCMF muda o seu tradicional distintivo circular polo rectangular que lucimos agora (aprendimos a que nos viran) e o motivo e a vela latina característica do norte, polo que pensando ben, será unha "etnográfica" na súa variante "embarcacións", ata de agora foran de caráteristica "a nosa ribeira". Tamén suliñar a gran participación que tiveron os nosos compañeiros do rio, Barcas do Minho, fixose notar moi positivamente. Apareceu unha nova raza, "os bloguers", que dito así soa a personaxe de pelicula de Spilberg e que pasarían a ser uns elementos importantes en esto da Cultura Maritima.

Con esta xa chegamos a Muros -esto saéume unha pequena historia do Encontro- a camiseta colle un cambio radical. Muros, a Muros sobralle etnografía por todalas pedras, a camiseta non debía de ser repetitiva, tiña que ser diferente si Maribel Longueira puxo a idea do cartel, Fernando Rei, puxo a base da camiseta, baseado nunhas manchas -ben feitas- de pastel, saeu esta colorida camiseta, para min faltoulle algo de elaboración na colocación da letras, pero ... non tiñamos tempo para mais, non ?. Foi o Encontro "do pobo", da vila, das parroquías, da sociedade muradana que fixo de Muros un encontro de amigos. Os bloguers, amosan o poder da comunicación. Chegan a xuntarse unha morea de eles. Os vascos seguen a medrar. Votamos de menos os andaluces.

Esta camiseta e "dedeseño".

Todo o que aquí hoxe escribin e a miña opinión, haberá quen non este de acordo e outros que farían matices, cando escomecei a escribir non pretendía facer unha cronica dos Encontros, pero as camisetas traen recordos e foi inevitable, recordar, supoño que facendo exercicio esto medraría en texto, porque o tema sobre o que se apoian as camisetas da para libros, pero repito, esto iba de camisetas, deseño e carga emocional. E como as emocións, xurdeu, non foi premeditado.

Que detalle !! (1)

2010-03-02T04:32:00.000-08:00

Hai persoas que cando van a unha regata ou xuntanza o remate din aquelo de "outra camiseta mais, ... teño tantas !!", a todo hai quen gañe, a min gustanme, eu soio levo dende o ano 2.000 nas regatas e en esta historia de un xeito activo, por eso me imaxino que calquera dos veteranos teñen un patrimonio textil impresionante, si quixeron coidalo, algúns temos esas manías.

O que non poiden evitar é que non atope algunha camiseta que si teño como da regata de Rabandeira en Vilanova, que rematou xa hai uns anos. Ou que me falten outras que sobre todo por causa de traballo non poiden asistir, como é o caso das regatas que se celebran en Xuño ou Xullo, sei que teño, non todas, de Fasquía, e que non teño do Sepelo, pois son en Xuño e non sempre podo asistir. O mesmo coas dos Faros e Area Seba, no Grove, as da Dorna en Riveira que se celebran en Xullo. E outras que por causas varias me perdín.

Quen vexa que non aparece algunha e a ten, que a fotografíe e a envíe, o final forman parte do patrimonio de todos. Como as do Encontro, teño dende Rianxo, pero, antes facíanse camisetas?, faltanme Ribeira, Coruxo e O Grove.

Hoxe imos a entrarlle, e quero ensinarvos para escomezar, as miñas favoritas. Non quero decir que sean as meiores de estos dez anos, son as miñas favoritas, polos motivos que explicarei.

A 1ª corresponde a unha Volta a Illa de Arousa, no ano 2.000, foi a miña primeira regata e ademais coa miña 1ª dorna, que calma, menos mal que Isidro me acompañaba e pasamolo moi ben. Logo tamén clasificarei as camisetas, por exemplo esta sería no meu "catalogo" da categoría "festiva afeczoado sin mais".

Logo inevitablemente ben esta, sobre unha pintura de Xaquín E. Lopez Cuiñas, moi fermosa, fixemos o cartel da 1ª Regata do Albariño, foi a primeira experiencia como organizador, creo que na mente de todos esta esta Xuntanza-Regata como unha das mais divertidas de todolos tempos. Choveu ..... ventou, de aquí sempre lle terei un agradecemento especial a todos os participantes e en especial a xente de Lajareu, pois co día que facía, atreboado e vento da travesía (W) inestable, apareceron polo fonda da ría para participar. E marcharon con igual mal tempo.

Para esta crearemos a categoría de "artisticas".

E a terceira das miñas mais queridas e esta da Regata do Bao, e a miña regata preferida e tamén me parece probablemente a camiseta mais bonita que se teña deseñado.

E deseño do noso Felipe Vazquez Abal. Sinxela e descriptiva, moi equilibrada onde o negro resalta sobre o blanco con armonia, con un lixeiro toque de forza que lle aporta o anagrama da Escola e onde o remate deixa o sabor do mensaxe: Regata do Bao. Por aquela Felipe regateaba coa "Chispa" que logo lla roubarían, o seu compañeiro era Victor. Hoxe navega na Mª Dolores con Ricardo.

Agora tamén diferenciar outras "tendencias" ou estilos.

A esta chamaremoslle a "textil", está baseada e un producto de meior calidade textil do normal, regalase coa meior das maiores intencións, e con todo cariño e transcendecia de unha regata como é a Volta a Illa. A inscripción faise sobre un polo "pique" 100% algodon, a regata pasa a un segundo termo e aparece como testemuña, incluso vai nas costas, saimos todos "ghuapisimos" co polo.

O de abaixo e "criminal", creo que soio lle falta o de "podo saudar?". Que mais se pode poñer?, e que alguén non sabe que se trata de dornas?. Un pouquiño menos cargado e tería saido ben, penso.

Fixose para a Regata do Albariño, o responsable foi un tal Fernando Piñeiro Oubiña. Para poñelo en unha categoría faríamos a de "podo saúdar?"Os "etnograficos" e un recurso que sempre queda ben, moi socorrido, coller unha foto mais ou menos antigua e utilizala como argumento do cartel. Foi moi utilizado para as camisetas do Encontro. Nunca te mollas, non serás espectacular, pero non desentonas.

Rematamos hoxe con esta de Lajareu, está na categoría de "vale para todo", porque regálalo na regata e logo podes ulilizalo para vender camisetas, como uniforme da asociación, etc. é atemporal, non informa do ano nin da regata, apto para calquera estación en este caso ademais luce -o cal lles resulta facil, porque é bonito- o distintivo da asociación.

Como vedes en esta primeira entrada da serie, fixemos un rapido repaso pola xeneralidade, na seguinte entraremos en mais detalles. Non teño todalas camisetas das regatas faltanme como dixen, algunhas do Grove, algunha de Fasquía, as de Portonovo, si lle quitades unha foto e a enviades o meu correo podemos ir ampliando a colección e incluso facer " A marabillosa historia das camisetas de Regata".

Valorarase especialmente a aportación de fotos de camisetas canto mais antiguas meior, ainda que estén roidas dos ratos.

Alguén dubida que me gusta o deseño?.

PASAN OS DÍAS

2010-02-17T02:18:00.000-08:00

E hai moi poucas adhesións a titulo particular a favor da enmenda, esto quere decir que estamos perdidos, que a nosa forza e pouca, A QUE ESPERAMOS !!!!!.
Si non nos movemos agora que é tempo canto mais teremos que esperar para ter outra oportunidade ????!!!

Carteis do 1º Trofeo Galicia

2010-02-09T03:44:00.000-08:00

No ano 2.005, o mesmo tempo que se argallaba o Encontro de Cambados, tamén se poñia a andar o Trofeo Galicia de Dornas Vela. As asociacións uns anos antes decidiran abandonar a Federación Gallega de Vela, por considerar (en breves palabras, non é o tema) que non recollía o noso "espiritu" e non podía representarnos axeitadamente. Pois como decía un grupo de asociacións propulsou o Trofeo Galicia, financiado, este primeiro ano, en parte pola Fundación para o Deporte da Consellería de Cultura. As regatas que se incluiron foron: polo Grove, a dos Faros, pola Illa, o Bao e o Cantiño, por Cambados a do Albariño e por Riveira a de Palmeira ou Volta a Rua. Non era o campeonato galego, nin o pretendía, pero apreciouse un xeito de dar a coñecer un pouco mais, si colle, as regatas que facíamos. Aparece a FGCMF coordinando regatas por vez primeira.Os carteis, foron todos un pouco iguais, agás o de Cambados, ahí casi se inauguraba o da "foto cartel", o que escribe constalle do agrado que supoñían a vista e que en algúns casos produxerónse comentarios do "bonitiños" que quedaran.

O Trofeo Galicia ainda se celebrou o verán pasado variando algún dos organizadores. E entre a maioría dos regatistas de dorna que compiten por entrar os primeiros e tomado en conta como referente da tempada.

Cal vos gusta mais? si e que vos gusta algún.

CURIOSIDADES MARIÑAS

2010-02-02T08:55:00.001-08:00

Decir que a nosa Ría e bonita, salta a vista, entar en comparacións non ten sentido. Pero o que a maior parte de nos non sabemos e o bonita que é por debaixo do mar, non hai que ir moi lonxe, soio ter a oportunidade de facelo, e eso foi o que nos aconteceu un de estos días pasados, mergullarnos e aproveitar para disfrutar.

Aquí algunhas das fotos que tiramos. O que mais me sorprendeu son as anemonas, mesmo parecen as do famoso Nemo, non?

Fixandonos ben, poidemos observar entre as pedras unha zamburiña, non unha volandeira, era unha zamburiña, ou como oín estos días chamarlle, unha "española" como din os vellos zamburiñeiros cambadeses. Alguén sabe porque?, eu non, pero teño unha idea de por onde pode ir, agradecese si alguén o sabe que o diga.
Mais variedade de anemonas, todas elas moi perto.

E camaróns, collín moitos na miña adolescencia, pero nunca os vira, así pousados, mirando a camara no medio das ramas dos bochos.
Os tipos posaban como modelos en diferentes posturas.

E logo algo de espectaculo, o anfitrión da visita decideu darlle de comer as anemonas, menú: uns anacos de lura, pero ollo, alí estaba alguén mais con fame, os camaróns rapido se votaron a quitarlle a comida (que rapidez!!) uns e outros pelexaban por levar o bocado.

E diante do fruallo outro que se quere anotar, aparece un "cacaracá" que non quere perder a ocasión, a anemona, facía valer os seus poderes intimidatorios e levouse a tallada, o camarón tamén tipo parte.

E para remate unha das maravillas de cotío. O noso anfitrión, o responsable do mergullo, Xesús Piñeiro Bellas, o meu sobriño, ensinounos unha pequena sorpresa, os chopiños recién nados, do día anterior, como unha uña do meñique de un neno. Tiñan un día de vida, outros estaban a punto de sair do ovo, tivo que apartalos dentro do acuario para poñelos en este artiluxio de fabricación galega onde os protexía dos depredadores e das correntes que xenera a osixenación do sistema.

Podedes ver os pequenos o carón dunha "uva" do racimo, que está inflamada a punto de eclosionar e traer outro chopiño a colonia. Os pequenos movianse sempre de cara a luz da lanterna, ninguén llo aprendeu, o instinto fai que se movan dende o 1º día en busca da luz, e como vedes mesmo parecen adultos, mudan a coor e non poidemos comprobar si tiñan "borro" ou tinta como queirades chamarlle. Aqui vedes a escala real comparando coas cunchiñas, moi pequenos.

Advertencia:

Todas estas fotos fotos tomadas diante do acuario de Xesús, todos os animais participantes, foron recollidos por él, en estado penoso ou moribundo. No caso dos "racimos" do chopo, estaban a deriva fora do soporte que normalmente os protexe, e normal que os mariñeiros sembren o mar de ramallos de pino, para que as xibas, poñan ali os seus ovos.

Dentro de un par de meses todos estos actores voltarán a liberdade, pois remata o curso e o acuario pesa moito para transportalo. O coidado pola vida dos mesmos do responsable e TOTAL, non permitindo ningún abuso e mesmo controlando a presencia de outros peixes que poidan impoñer conductas abusivas sobre o resto, o control da armonia natural e maximo.

Grazas Xesús.

Enmenda Lei de Navegación

2010-01-29T01:39:00.000-08:00

LEE O TEXTO DO LADO E ACTÚA.

TEMPO DE INVERNO

2010-01-13T10:47:00.001-08:00

Cada día dou unha volta polos peiraos cambadeses e casi todolos días están igual, ou eso parece, pois si non non tería sentido ir todolos días a mirar.

O que cambiou este ano foi a visita dos danmificados do tempo, ou eso me parece a min, nas vesperas do 31 de decembro, en unha mañán e nos pantaláns situados no mesmo centro de Cambados, podiamos observar uns visitantes non habituais, o primeiro en aparecer foi o palmipedo de abaixo, o paisano ainda hoxe esta a morar por alí e a fuxir das arremetidas dos tenros infantes (os nenos son así ?).Alguén sabe que tipo de pato é ? a min pareceme que alguén se cansou de telo perto e votouno o mar, na Garda Civil -sin mal rollo- dixeronme ... que igual estaba ali pola súa conta (que igual lle apetecía) , pode ser, a min non mo parecía.

Logo tamén este vilurico se aguantou por ali uns días, mais salvaxe, non aturaba as persóas perto de él , por eso a súa estadía foi breve o meior tamén porque tiña dificil movilidade e sufreu o ciclo vital, tamén estaban outras aves pequenas e feridas, xunto coas gaivotas que se protexían do temporal.

Que bonitas son

Despois tiña a vista tamén outra clase de danmificados dos cales non vou poñer fotos, chamanse embarcacións, son esas que, marea tras marea, estan ghindadas polos peiraos, lavaderos e outros espazos da ribeira, con uns cabos a modo de amarra, que non se sabe que amarran e que padecen os donos que non lle van quitar a auga, que non miran como están fondeadas e que non merecerían ter barco, pero o mercantilismo e así, quen ten cartos pode mercar un barco e o barco non pode elexir o seu dono.

Non podo evitar que me doan. Haberá algún día unha lei que protexa as embarcacións dos seus donos por malos tratos ?. Doenme especialmente as que a diario tratamos de defender, as consideradas tradicionais.

Pero seguindo polas cousas bonitas, lembro que cando era neno, os unicos paxaros que viamos eran gaivotas, logo gaivotas e mais tarde gaivotas. Non sei porque, sería o clima? serían os homes? ou serían os paxaros?.

Hoxe en cada marea baixa podo ver as espatulas que traballan en grupo a remenxer o fondo a percura do alimento. O ano pasado eran duas o tres agora poden ser unhas deceas.

Leín tamén que os corvos mariños estaban ameazados de extinción, pode ser, pero en cada marea baixa podo ver como bandas que poden ser mais de 20 no meu espazo visual pescan sumerxindose constantemente, no medio dos barcos, no centro do pobo. Espero que cada día sexa menos verdade que se poden extinguir.

Por ultimo recordar as garzas, non se deixan fotografar, a minima voan, xa dende hai anos estan asentadas no meu entorno diario, pero dende pequeniño non me deixan de sorprender, agora tamén as vexo subindo o rio Umia, polas leiras, a beira do Camiño Francés, que así se chama a corredoira que vai dende Pontearnelas ata Baión pola beira do rio, non sei porque se chama así, algo alonxado de Roncesvalles está e mesmo de Pedrafita.

E para rematar direivos (como en algunha pelicula romantica e algo "naturalista") que todalas noites, coa marea chea, cando hai temporal, unha garza pesca no lavadero do medio do peirao de Tragove, e que ben marcha un para a casa.

Creo que seguirei mirando os peiraos.

Aaaahh!!! e sin esquencer que tamén vos podesdes atopar casi a diario con unha estampa como a de abaixo, os barcos faenando na bocana do porto a vieira, pura actividade, alguén da mais?. Por certo este ano a vieira casi non ten toxina, vamos que é minima a cantidade. animadevos a mercala, pero aseguradevos que é galega (da ría de Arousa), ven envasada por algunha das empresas que en exclusiva mercan toda a producción a precio pactado.

Noro, vixía ó fondo da Ría.

O meior debería facer unha entrada para algún dos temas, pero bueno, pareceume oportuno poñelo así.

Seguimos a traballar no das camisetas, esperamos colaboración.

PARA QUE NON ME OLVIDES

2010-01-13T09:25:00.000-08:00

Dareiche unha camiseta, os veteranos xa están hasta o pirulo da boina das camisetas das regatas ou das xuntanzas, a min particularmente gustanme, recordanme que eu estiven ali, pero claro despois de 10 anos un xa ten un bo feixe os que levan 25 imaxinade.

O mesmo sucede cos carteis, quen os ten?, quen se acorda?, algunhs son ben bonitiños outros ... tamén.

As veces notase que os fixo a mesma persóa, outras a variedade de autores.

Algunhas son de un gusto agradable, outras recollen a boa intención, unhas son para toda a vida as outras morren con cada edición, cada quen ten o seu espiritu. Ainas artisticas, outras son fotografías -dentro de estas están as antigas e as modernas- e ainas que son historicas, e decir todo un repertorio. Con publicidade, sen publicidade, o da publicidade ten moito repertorio.

A min gustanme porque tamén recollen estados de animo dos organizadores, anos de veterania ou .... . Bueno o caso e que evento tras evento, camiseta tras camiseta, cartel tras cartel, vaise facendo historia. A algunhs gustalle decir quen é a outros decir a onde pertenece o outros que é o que fan, todo son matices. Tamén están os que tratan de ser didacticos. Veremos exemplos.

En este cartel cambadés, a regata faise dentro do VI Encontro de Embarcacións Tradicionais de Cambados e sinalase que é unha regata de dorna, notase?

Eu vou escomezar sacando as que teño eu, xa digo 10 anos para atrás e non todas. Por eso quen teño unha de mais atrás pode enviala por email e contibuiremos a facer a "historia da camiseta" de regata ou xuntanza, xa verei o formato que si picasa ou así unha a unha ou por anos.

O mesmo acontece cos carteis, a ver si entre todos enchemos o saco da memoria grafica, e como decía, para que non me olvides.

Rompeuse o segredo

2009-12-28T09:06:00.000-08:00

Xa se rompeu o segredo, despois de conversas que se tiñan totalmente ocultas o "Pescanova Dornas Team" e unha realidade, en un principio xa se confirma a fichaxe da Jalerna, da Necora e o terceiro integrante será a Pereka ou a Cariñosa, depende do grado de compromiso que esten dispostos a acadar os patróns pois a firma esixe un grado de compromiso para toda a tempada, agora o misterio estará en saber si a vela levara un "langhostino" ou unha "pescada".

Cartarola confirmabao esta mañan mentrás tomaba o café o lado da súa casa e minutos mais tarde con Jarri recoñecía as negociacións diante do propio Moncho o "Monchito", no Cabodeiro, o cal se laiaba de non ter eles estas oportunidades de aquela.
Este xa non será o único pois unha vez que se deu a coñecar esta noticia no propio bar Suso era Parada da Forza R o que recoñecía a próxima presentacíón do "Dorna - Mexillón de Galicia" (despois do Encontro da Arousa non era para menos), confirmabao Pardavila resién desembarcado do "Loxiño" quen despois de comentar o forte vento e pedir un café na da Meca, tamén rompeu o silencio e non quedou ahí, dixo que desde Fasquía podería promoverse otro equipo capitaneado pola Xarandeira que levaría as coores dun grupo editorial.

Esta vía abre a lata tantos anos pechada os grandes sponsores, despois de que se lle pecharan as portas a "Finsa". Agora sabese tamén que un importante grupo textil galego esta barallando a posibilidade de presentar o seu equipo, integramente composto por dornas da banda norte da Ría.

O longo da mañán tamén se comentou (na de Garrido tomando un café) no Grove as negociacións de Dorna Meca que xa este ano navegou coas Sña. María Black e Guai, que probablemente sexa "Dorna Meca-Festa do Marisco", e que luciría un fermoso centolo. Haberá que salvar diferencias.

Agora soio queda confirmar si será realidade o "Salnés Martín Codax" e o "Ghatos Patronato de Turismo Sanxenxo". Na vila vitivinicola non dín nada. O que está claro é que hai que mover ficha.

Ante esto non nos queda mais remedio que preguntarnos: Cara onde imos?. Esto é o que todos esperabamos? Que pasará cos que non teñan equipo? Haberá que facer equipos? Todo mundo debe ter equipo? Que pasa cando sexa a Regata da Dorna? Cal é o futuro da clase podrén?.

De todolos xeitos, parabens os beneficiados.

Bon Nadal

2009-12-18T12:39:00.000-08:00

Din, din, don !!!, ..... Chegou o Nadal !!!, o Fin de Ano !!! .. o Ano Novo !!!.
E nos seguimos a ser os mesmos, pero un pouco mais expertos.

Pero que ninguén se equivoque, despois de este ano (para moitos, xa, cortisimo), ...., collenos preparados, con todo a punto, si señor !! E concentrados !!!

"Muy pero que muy " CONCENTRADOS !!!

Para sair con ganas

Que xa haberá tempo para problemas .....

E solucións, por dificil que parezca

E poder celebrar
CON ALEGRÍA

Que seguimos sendo como somos e disfruntando das nosas paixóns.

Saúde!!, boas festas e un bon Aninovo.

Dende aquí, Fernando Piñeiro

Hai que estar tolos

2009-11-23T02:54:00.000-08:00

Onde diríades que é a imaxen de abaixo?. Probablemente sexa o Berbés, non o sei.

A verdade e que parece que a Serviola vai cara a Cies, pero non ... , está varada.

Estas fotos informan da última que se está a desenvolver dende a ACD. Dorna, o caso e non estar parados, a chegada da choiva o vento, a humidade do inverno non afectou os miolos do persoal, que segue a moverse. Aquí foi o "equipo de deseño e creatividade" da Escola o que se puxo a traballar, valorouse o interior e decir o "espacio expositivo" do pendello de inverno, trazouse un esquema de distribución e deseñouse o xeito, así se expresaban os responsables que na tarde do venres se afanaban en desplegar as inmensas lonas que poñían o telón de fondo, sempre facendo referencia expresa as ordenes do "equipo de deseño", que si o equipo de deseño esto, que si equipo de deseño o outro ... bueno tanto era que a este equipo de deseño xa lle debían pitar os oidos, pero a verdade e que o esforzo iba collendo forma.

Sorteando as pingueiras con vontade e imaxinación, pois non é doado facer tanto con tan pouco, que onde hai que elevar, hai un pau, pero non un calquera, o mastro dunha dorna. As varas de portar convirtense en complemento de traballo no elemental e básico sistema de suxección, mesmo parecen o velamen de un barco. As telas pertencen os fondos do Museo do Mar que de este xeito tamén colabora, mantendo vivos os seus elementos expositivos.

Así pouco a pouco ibase dandolle forma o espacio que logo será ocupado polas embarcacións e convertirase en unha pequena mostra de embarcacións tradicionais, seguro que queda ben. Os fondos da asociación son amplos

E probablemente teña espacio esta vella "moderna trainera" evolucionada para o deporte, que xa non ten uso por ser de madeira e non ser xa competitiva.

E a verdade vendo todo esto un ten unha cuantas sensacións, primeiro as positivas, de un xeito tan sinxelo co traballo desinteresado de unhas persoas (e do equipo de deseño) un vello pendello xurde unha exposición, onde ademais dos deseñadores tamén interveñen os "inxeñeiros de pingueiras" eses artistas que localizan e canalizan as pingueiras, para que as lonas esten a salvo, agora soio falta o remate.

As outras son o cabreo, porque a pesar de todalas loubanzas, palmadiñas e recoñecementos varios, unha asociación como a ACD Dorna (como poidera ser outra) esta a traballar no precario mais inconcebible, levan anos demandando instalacións, nin Concello, nin Deputación, nin Consellerías ou Portos, ninguén, están como estamos todos, no mais miserento esquencemento. Soio hai cartos para a súa publicidade, menos mal que polo camiño aproveitamos para tirar proveito e cada vez somos mais, e seguimos abertos a ampliar, sobre todo ampliar dimensión con imaxinación.

Mentras, nas instalacións da vella fabrica cedida, e moitas grazas ó cedente que suplementa as carencias da administración e non ten problema en deixar usar mentras non teñamos outra (¿?) e mentras él poida, mentras, como decía, vai collendo forma esta nova tolería dos de Dorna.

E é que estes deberon caer nunha pota do caldo de mexillón un día que os de Madri decían que había toxina na Ría e ... Como era ... están tolos ... quen? ... os romanos!!!.

ACLARATORIAS: As mencións expresas o "equipo de deseño" son desexo do xefe dos irreductibles, Uxio. Tamén perdón (meu) o equipo do blogue do lado, non é intención deste veciño pisarlles unha entrada, esta responde a petición feita polo anterior citado e un pouquiño de colleita propia.

Das dornas de Vilagarcía

2009-10-19T11:58:00.000-07:00

http://elblogdearlillo.blogspot.com/2009/07/mis-memorias-nauticas-3-la-parrula-y.html

Esta e a entrada que atopei e que coincide con algo do xa exposto no blogue do lado, o home conta como se fixeron as primeiras regatas da "clase nai" en Vilagarcía

REFLEXION DE OUTONO

2009-10-07T11:22:00.000-07:00

Gañou Pardavila, gañou a Bazarra, gañou a Escola, gañamos todos eses, supoño que así se pode resumir unha tempada irregular, polo tempo.

Para min estivo marcada pola imposibilidade de ... sempre tiven algo que me impideu, polo que debo decir que as regatas en moitos casos fixenas de oidas, pois de ese xeito tamén se difruta. Si non podes estar, que polo menos cho conten e como me dixo Lino Prieto, non viñeches en todo ano e a unha que vez que ves, non ven o vento. Así rematou a tempada regateira, coa Encalmada do Marisco, ali debullando fios de vento e tratando de doblar pola Cabreira, sería moi fermoso o percorrido de poder celebrarse pero as fortes correntadas, e mais en mareas vivas, mandan no contorno da Toxa, moita correntada para facer rumbo sen vento, pero bueno a foto quedou polo menos para facer historia, primeira vez que se xuntan 3x dornas en esta regata.
Como quedou na retina a impresionante tarde da 25 Volta a Illa que se tivo que suspender, nunca antes se tiveran xuntado tantas dornas, a ocasión mereciao. Foi un pracer ver caras que aparecen nas fotos e ainda son coma nenos.
Hoxe, cando remataron as regatas penso na evolución en estos 10 anos a verdade e que é impresionante. Lembro que cando unha regata (hai 10 anos) xuntaba 25 dornas era un exito de participación, chegar a 30 era ... Este ano xuntamonos mais de 50 e penso que poderíamos xuntarnos mais ainda, pois en estes anos acomodamonos e ven menos xente da outra banda da Ría e mesmo parece que da traballo ir ala. Certo é que por outra banda estamos cheos de compromisos e a evolución do movemento "cultura maritima" esixe moito esforzo, que soio esta o alcance de uns poucos: solteiros ou colectivos similares, sen fillos e tolos pola fé, despois sempre imprescindible tempo libre. Para os demais, que somos moitos tornase dificil seguir o ritmo, non por falta de gañas.
Pois eso, si teño que quedarme cos feitos mais importantes, non me podo esquencer do Encontro de Muros e da 25 Volta a Illa.

O Encontro amosou a súa madurez, todo saeu ben, tamén oubo lagoas ou cousas que se poideron facer meior, ou que simplemente non se fixeron, e verdade, pero, que pedirlle a uns "matados" individuos que deixan o seu tempo en votar adiante un evento de esa magnitude?. Eu sinceiramente soio podo agradecerlle o seu esforzo e si podo os seguintes votarlle unha man, onde poida.
Creo que cada un ve o Encontro según como lle foi (como na feira). A min pareceronme un Encontro de encontros, que é a súa principal virtude polo menos a que mais me gusta, por eso agardamos tanto tempo e logo pasan tan rapido.
(Inciso sobre a súa temporalidade: alguén dí que si deben ou non deben ser cada dous anos?. Eu penso que sí, cada dous anos e itinerantes. Cicais profesionalizar un pouquiño, non moito a súa organización.)

Como decía o Encontro marcouse polo entusiasmo de uns e de outros, de uns que votaron barcos, fixeron festas e recolleron amigos de outros que se deixaban impresionar polo que lles caia enrriba e se integraban no evento, pasando a ser pezas imprescindibles.

Tamén deixou claro este Encontro que un bo asociacionismo do entorno, é clave para o seu desenvolvemento.

Do Encontro xa se falou moito. Da Volta a Illa, que decir, por moitos anos!!

E dende aquí o terceiro feito que marcou (para alghúns) esta tempada foi algo que espero non sexa temporal. Paso a explicarme, semprei admirei o traballo dos calados, dos que non anuncian os seus feitos, pero que estes son tan rotundos que dificil é non velos. Pero nunca esta demais que, sin presumir, caladamente, pero con voz, dende o recuncho dos que sempre están cando fai falta unha man, se diga algo.

Cando hai 8 ou 9 anos naceu a Escola de Navegación Tradicional, que se inspiraba dende a FGCMF e se lle poñía domicilio na Illa, penso que nin os mais optimistas pensarían que eses anos mais tarde tanta xente pasaría por ela e deixaría ali os seus meiores desexos. Ninguén pensaría que esa pandilla de "carcas" aguantaría como están a aguantar e sendo pezas de dificil sustitución nun engranaxe que funciona (con fedectos). Eles non fan grandes xuntanzas, nin se molestan en sair na prensa moito, a verdade e que xa non lles fai falta, pois a cotío estan a buscalos (naceron grandes estrelas do cinema), eles soio fan escola e regatas e están con ese poderío que lles da a masa estusiasta, en todolos sitios. Bueno pois a eses que tanto fan e pouco din, faltaballes un xeito de navegar, que non levaban ben, era o da navegación libre, da libre expresión, do libre acceso, que para eles, sempre será unha parvada para oficinistas, pero bueno, ainda que pensen eso e non teñan un ordenador na "casota" os meus parabens son para o grupo do blogue da ACD. Dorna no seu apartado Dornas a Vela e que a min me gusta ter por "os veciños do lado", casi conseguides que limpie as virutas do "reisiño" e si así non foi, polo menos cheiroas cada vez que toca limpeza.

Agora xa é noite.

Regata de dornas

2009-10-01T11:31:00.000-07:00

Atopei esto por Internete. a ver si vos gusta:

Carabeus e Barbas de Ghato.

2009-10-01T10:03:00.001-07:00

Cada día que vexo unha dorna no Grove vexo "carabeus", estaba votandolle un ollo o libro de Olegario Sotelo "Xentes do mar do Grove" e agás as da regata todalas demais levan os carabeus, día pasados comentaba con un historico o dos carabeus e o seu orixe meco, decir que estaba tamén un de "Portodeltrinqule" que tampouco sabía o que eran, o sea que ... muy mecos.

E este historico de barbas e pipa decíame que servían para amarrar a "barbas de jato", cousa que agora pouco se ve, por mor dos pantaláns e esas cousas. Outro decía que era eso das barbas de jato, pois esplicavamoslle que era amarrar un barco con dous rizóns pola proa, alguns poñianlle outro pola popa moi frouxo, que lle permitira ir os dous ventos, pero non irse de popa. En Triana, famoso barrio cambadés poñiamos as barbas do jato unha o sur e outra a "travesía" Oeste-suroeste que era onde facían dano os ventos, o rizón de popa iba frouxo moi frouxo o Nornordés, así o día que non tiñamos vento evitaba que o barco lle dera volta -coa forza da marea- os rizóns, ainda que sempre había quen pasaba de todo. Este xeito de fondear era moi propio das praias, onde non tiñamos peiraos, un cabo axudaba a outro e ...

Cando baixaba o mar (no inverno) e chovera, os mais curiosos tamén iban o barco a achicar auga, así o barco defendíase meior. Por certo si vos fixades na foto superior, tamén se adoitaba poñer unhas pedras enrriba da caña do rizón para que non viñera a garra e o barco fora contra outro. Tamén era importante fondear ben, respectandose, pois con tanto cabo e rizón sería doado que un acabara enrriba da uña do rizón de outro e adiós taboa. Por certo en estas baixadas sempre lembrarei a "andisía", que non sabía que se chamaba así, hasta que mo dixo Paco, son as ondas que deixa o mar na area, facer debuxos e cortalas coma proa o mar.

O que iba, despois de ver as fotos do libro de Sotelo (hai carabeus por todolos lados), non necesariamente estaban para ir a barba de jato, senon para difersificar o esforzo entre os dous, pasando este os corredores e liberando a proa, digo eu non?.

Dias pasados faciamos unha varada -acto do Ano Cabanillas- as dornas da ACD. Dorna maioritariamente e do CM. Salnés, onde estas dornas estaban hai moitos anos, ainda que son mecas, ningunha leva carabeus, porque están en Cambados.

Agora os arbores xa son outros, os fillos dos que facían a Alameda de San Tome. Juan, da Zenaida conversa con Suso que veu de Triana para San Tomé, logo tamén se acercou o Sr. Oliveira e o Sr. Cacabelos e o Sr. Costa que prometeu falarme das regatas, apura mentras poido, dixome con toda a coña. Tamén Cuca contaba as vistas dende a súa xanela ... Elvira decianos onde andabamos e as de Guimatur que nos votaban de menos, "que lle decimos os turistas, se non hai dornas?", comentaba. Esto de poñelas dornas a varar en San Tome e como poñer un palangre nun mar folgado de peixes famelicos.

Por certo para quen queira ver o espectaculo das dornas e Cabanillas (din que o mais bonito de todo o que se fixo, e foron moitos) está colgado en Yotube como "Homenaxe a Cabanillas" logo "Rimas o vento" ou dende o blogue dos do lado (ACD. Dorna), fermosisimas fotos.

OUTRA DE ALBARIÑO

2009-09-18T00:38:00.001-07:00

A saída, que tensión, ainda enrriba o xuiz que ademais era arbitro trabucase e ten a todo o mundo 5 min. en tensa espera, oubo alguén que pideu danos pisicoloxicos, e que foi moi duro. Ti a onde vas eu para norte, eu non vou a ver o da Toxa
Guiadiños como nunha procesión, formales e boas persóas.

En outro tempo esta "estampa" era tamén real pero a volta do rastro. Os vellos recordana e si digo a verdade a min emocioname cando alguén me dí que chora o vela ... meu pai tinña unha ...

Así era o marcaxe, "a dorna", uns enrriba de outros. O remontar de Tragove, rumbo a Abelleira así se miraban dende a boia.
Tamén oubo tempo para facer historia, Paradas, todos: abo, tio, neto, sobriño.

Xa chegaron os primeiros, xuntiños
A segunda remesa, para fotofinish
Pelijata e Julicheira, por pelos.

Montañesa, Betty Boop, cal chega antes?

A Carmen pasalle polos "morros" a Semparada, Lino e Garrido decidiron facer a volta a bogar.

A Chati, con Bea e Patri chega coa Siña Maria-Blue, que se lles adiantou por pouco, pero claro a alta tecnoloxía empregada polas Siña María -Black e Blue- o longo da tempada (din de eles que fixeron o "estaxe" pretempada en Meloxo Beach), xustificou a Chatí.

X REGATA DO ALBARIÑO

2009-09-16T03:33:00.000-07:00

O sabado pasado, a Regata do Albariño que se celebra en Cambados chegaba a súa 10ª edición.

Por mor dos aprazamentos fixo que se celebrara a día da Valbanera, da Nosa Sra da ... como din en San Tome, onde en outros tempos as regatas de dornas primeiro, e logo de loros eran unha tradición (xa vos direi mais cousas de estas regatas onde nomes como "Oca" "Tranchito" "Jarulo" ou "Ciscar" escribiron historia), sempre a bogar (sonavos?), ahí os mariñeiros cambadeses eran os meiores da Ría, hoxe que decir, contabame Sr. Lorenzo, en unha de esas tardes de dorna varada, de ... aquel día que iban para o mar e era festa no Grove, como levaban tempo, foron hasta alí, cadrou uns minutos antes da regata e ... esa noite non foron o mar, pero pasarono moi ben.

Hoxe as regatas son a vela e os de Cambados facemos unha regata, son outros tempos, a verdade sea dita no pobo nunca oubo moita "polbeira".

A regata cambadesa ten un trazado condicionado (algún protesta, pero é o que hai) e vese moi afectado en función do vento (si non correntadas), pois o percorrido mais longo sempre e cara o Norte, calquera outro vento provoca unha regata rapida onde os rumbos sucedense a “un largo” ou en “popa”. Este trazado que por un lado non e bon, por facil, resulta bon e polo mesmo a regata pode ser unha festa.

Así o sabado a inquedanza unha hora antes, estaba en si habería vento, ou tamén poidera ser que se pechara de bretema. Por eso cumpría facer a saída puntualmente, asegurando o ventiño mareiro que entraba o redor das tres da tarde.
Como decía douse a saida as 16,10 horas con vento frouxo do oeste (a pesares do señor xuiz), que se mantería durante toda a regata con leves caidas e repuntes que lle daban emoción o resultado. Decía Moncho Blanco “Monchito” despois dos primeiros pasos por boia, que nada estaba decidido e podían pasar moitas cousas, esto era así porque a saída, dende o peirao de Cambados rumbo a boia do Orido era unha bolina que como sempre divideu a flota en dous, os que foron cara a ponte da Illa (algun casi chega a Illa) e os que se van cara a Illa da Toxa, gañaron os que foron cara a ponte e pasou primeiro polo Orido a Cariñosa (para que despois se fale de peso a bordo), seguida da Pereka e a Xarandeira o resto dos galgos tamén en cabeza iban a corta distancia e en unha popa de novo a Cambados, mandados pola Cariñosa e a Pereka, por detrás alternabanse Jalerna, Xarandeira, Bazarra, Necora, Forza R e Fuxe, todos os galos, galiñas e pitos ata 33. Afrontábase o tramo longo, rumbo norte cara a ponte, dende Cambados hasta unha boia situada a altura da “Abelleira”. A trampa estaba en sair ben do peirao cambadés para tomar en un soio rumbo a punta de Tragove, quen non o fixo pagouno con postos, a verdade e que foron ben poucos os que tiveron problemas.
A flota navegaba nunha ringleira sen apenas espacios entre unhas e outras embarcacións o rumbo era claro e o “ventiño” axudaba a facer unha regata bonita e participativa. Os “piques” xurdiron durante todo o percorrido entre unhas e outras embarcacións, así cada grupiño disputaba unha regata particular o que lle dou un valor engadido a regata e fixo que todo o mundo o pasara ben, ou polo menos pareciao, tanto que de 33 dornas remataron 32 en tempo o 33 dixo que foi a boia da Abelleira dúas veces.
Así as cousas os da cabeza afiaron velas para non perder posto. Pola Abelleira xa estaba marcada a cabeza, disputarían o 1º posto dúas dornas a Pereka que encabezada o paso e a Cariñosa que na mesma boia da Abelleira cambiaba antes para o Orido e tomaballe a cabeza maxistralmente con un "interior", detrás Bazarra, Fuxe e Forza R que fixeran unha bonita remontada, logo, Xarandeira, Necora e A Rona de O Grove que animaba o grupo de cabeza presentado batalla.

Polo Orido a falta de un rumbo corto en popa pasaron alternando posicións Cariñosa e Pereka casi a un par e en ringleira o resto. Así as cousas todo estaba por decidir unha forte marcaxe entre todos e unha popa pechada hasta meta con un vento que amenazaba con quedarse en calquera momento (pero non se quedou) dende o Orido a Cambados vai moi pouco pero fixose eterno pois a tensión cortabase, ninguén se movía a bordo, calquera movemento podía facer que a embarcación se desventase o suficiente como para que outro se aproximase demasiado e así uns un pouquiño mais outros un pouquiño menos foron poñendo rumbo a meta. As entradas foron de “fotofinish” e casi sen marxen entre un grupo e outro. Primeira foi a “Pereka” que adiantou a “Cariñosa” logo a “Bazarra” que confirmaba a súa excelente tempada e logo “Xarandeira” e “Necora”, 6ª sería a “Jalerna”, 7ª “Fuxe”, 8ª “A Rona”, 9ª “Forza R” e 10ª a “Fungona” cambadesa.
Así, semparada hasta 32, de unha en unha e un duelo en cada entrada, cada acercamento a meta era unha final. Fermoso espectaculo o ofrecido en Cambados, de eses que fai afeczón. E que o bonito de estas regatas é que non rematan no día, sempre queda algo que comentar, de que como me pasaches ... aquel cambio que fixen ... mira que me fixeron. E logo entre cunca e cunca voltará a sair e deixará o sabor do salitre, do alquitrán, da dorna, dos amigos.

Creo que foi a regata onde mais rapaces e rapazas participaron, os xefes Salva e Lino, Catarina, Barbara, Sergio ..... e tamén suliñar as tripulacións integramente femeninas: Susa-Marrou, Bea-Patri ... e faltaron.

Remataba así un día da Valbanera onde se recordaban tamén as memorables regatas que no peirao cambadés se desenvolvían hai xa moitos anos.

Na "Cultural" foi a entrega de premios que como é costume na regata cambadesa, son orixinais e deseñados por ese feitizo artistico que sempre vai polas rúas do pobo.

Esta regata fixose grazas a Fran, Santí, Fernando, Maribel, Carmen, Xacobe, Blanca, Quinso, Sergio, Chapi, Suso e Juan Servando.

PREMIOS

2009-09-15T01:34:00.000-07:00

NON SEI NIN ONDE NIN COMO A XENTE DA OS PREMIOS ESES OS BLOGUES, PERO TAMÉN ME DA IGUAL.
DENDE AQUÍ QUERO FACER HOMENAXE A LABOURA QUE SE ESTÁ A FACER DENDE O BLOGUE DA ACD DORNA, QUE NOS PON O DÍA DE TODO O QUE PASA POR ALI E TAMÉN POR ALA E ACULLA.
GRAN TRABALLO. PARABENS.

OS CARABEUS

2009-09-14T01:17:00.001-07:00

Lino Prieto contribue a aumentar o coñecemento sobre os "carabeus" ou "escarabeus" e pasaunos esta foto de unha dorna no Grove, tamén me comentou que nas dornas de tilla corrida este mecanismo de amarre era mais usado, pois non se pode levar o cabo o banco.

ESCARABEUS

2009-09-10T01:39:00.000-07:00

Non sei cantos de vos coñeciades este nome, "escarabeus". A min sorprendeume, nunca o oíra e grazas a Daniel Otero temos constancia de él.

A verdade e que sempre tiven claro que para amarra a dorna o meior non era deixarlle toda a forza sobre a peza da proa. Daniel amosanos os escarabeus que non é nin mais nin menos que un elemento para amarrar e axudarlle a peza da proa a soportar o esforzo.

Bueno, mais claro non podía ser, e a súa utilidade, mais que demostrada, van clavados entre as pezas.

Saúde.

PERIGOSO PESCADOR AFECZOADO

2009-09-03T02:30:00.000-07:00

Coidado non vos riades do pescador afeczoado, el un INDIVIDUO PERIGOSO e desestabilizador dos ecosistemas dos mares e sobre todo cando pesca a duas mans, como fan algunhs xubilados, moitas veces pode ser un estremado esforzo pesqueiro para os mares e oceanos.

Coidado cando os vexas nos peiraos !!!. Vixía o que pescan!!, poden estar votando a perder as cotas para regular o esforzo pesqueiro, establecidas polos gobernos dos paises pesqueiros. Non vaia a ser que nos quedemos sen peixe.

Non é risa, estos depravados esquimadores, están a ser vixiados: non poden pescar "Scomber Scombrus" nin unha peza, pois os TAC,S ou cotas de pesca, xa están pasadas para este ano 2.009.

Sí !!, os que na primaveira pescan a "rincha", "cabala" ou "verdel" nas augas do Cantabrico esgotaron o cupo de pesca, ninguén pode pescar mais xarda ese ano. Pero o curioso do caso e que esta prohibición afecta os PESCADORES AFECZOADOS, para non creer.

Polo contrario, consoladevos podedes pescar "Scomber Japonicus" ou "cabalón", que tamén e moi abundante nas nosas costas.

Non vos riades moito, pero pensade que antes podiamos coller "miñocas", toda a miña infancia está marcada pola collida de miñocas, asi como de .... , quieto parado!!!!: agora temos o "plan do Poliqueto", que non é un persoaxe da a "Rúa del Percebe" ou de calquera historia de Ibañez, nin amigo de Martinez Soria ou do "Landismo" o tal "Poliqueto" foi declarada unha especie de "interes comercial". Pobre miñoca .... en que te convertiron (estan a esquilmalas), primeiro foron as praias e os birbirichos (comprensible, con algunha reserva), agora as miñocas. Cobrarannos por que os nenos xoguen na area da praia?

Non sigo.

Respecto moitisimo o mar e os seus profesionais, creo que o mar debe ser controlado e regulado para unha explotación racional dos seus recursos, e está moi ben que quen o traballa se aproveite de él, pero .....

DORNA DORNA 6

2009-09-02T02:48:00.001-07:00

Voltamos os apuntes, aquí tendes varias formas de mirar unha dorna e en cada unha de elas parece unha embarcación distinta. Tamén van nomes, hoxe de taboas e algunha peza.

REGATISIMA DO BAO "A REGATA"

2009-08-26T05:57:00.000-07:00

O longo dos días previos a meiga do vento pronosticaba unha forza 4 para a hora de regata, a verdade e que non poido ser mais diferente, a hora da saida unha "placida" calmería facía que o sol dorara sen piedade as cabezas de todos é decir, en argot, unha "solleira" de primeira. O sea que, pronostico a tomar vento !!!.

A regata saeu no medio de esa desesperante situación, Dorado que tras ser o primeiro en armar, con diferencia, e que se veu afectado porque o temón non lle entraba, incluso "Chica" tivo que tirarse o mar, decía que non tiña importancia pois ninguén podía "irse".

Así as cousas oubo duas opcións na saida, os que foron cara a Vilanova, para virar no medio e os que foron cara a Riasón e tratar de pillar a boia que estaba o Norte da Escola, antes das bateas.

Por momentos no medio de esa calmería uns iban o outros viñan tratando de buscar o refacho que inflara a vela, nun principio calquera apostaría polos que foron buscar o vento cara a Vilanova, pero foron os que optaron por unha acción intermedia saida cara Vilanova e doblando rapido a Riasón os que pasaron primeiro: Bazarra, Jalerna, Caracola, Xarandeira e Necora en moi pouco espacio, ata esta boia unha bolina, da boia o paso de embarcacións pola Ponte unha popa, que matizaría distancias, logo o paso pola ponte e un rumbo a un largo que supuxo o paso pola batea de vixiancia que Xarandeira adiantara a Caracola e presionaba a Jalerna e Bazarra, así no rumbo de volta cara a ponte a Jalerna marcaba unha diferencia clara, perseguida, por Xarandeira, Bazarra, Maristela, Pereka, Cariñosa.

Pero en esto chegou o convidado que ninguen esperaba, eran o redor das 17,00 h., mareas vivas moi vivas de un coeficiente de 3,9 m. unha sinon a mais alta marea do ano e no Bao, baixo a Ponte a marea ten unha forza impresionante motivada polas columnas e a necesidade de pasar por entre elas.

A Jalerna viña de primeira, detrás .... e ahí escomezou a historia de novo, entre boias, columnas, dornas que aindan pasaban, e forte correntada a jalerna non da pasado, a Bazarra intentao como pode, cruzan primeiro a ponte cara o Bao a Xarandeira e a Maristela. E cousas do destino, a Maristela cruza segunda, mentras a Jalerna manobraba e voltaba a manobrar, mais entre a correntada e as dornas que ainda pasaban vese abocada a zafarse do pilar axudandose das mans o que lle supuxo unha virada de sanción e quedar outra vez sen pasar a ponte, rematabase a regata polos primeiros postos para esta dorna, Claudio en terra lamentabase amargamente.

Zafados da Ponte os primeiros eran Jalerna, Xarandeira, Bazarra e Cariñosa detrás outro grupo, Forza R, Perka .... e despois o resto, que de un xeito mais ou menos divertido loitaba por facer os rumbos en contra da temida correntada. Por estas o vento xa tiña aumentado, e sin ser forte, permitía unha navegación clara e rapida, ainda que de cando en vez algún que outro refacho daba sorpresas. Poderíamos decir que a regata entrou nunha situación de impas ata a volta seguinte, como decía o vento era o mesmo para todos non tiñamos ningún rumbo dificil e simplemente as dornas acercabanse ou alonxabanse sen repercusión de importancia. Si todo así ata o tramo final.

Quedaba a temida segunda volta e decir voltar a pasar pola Ponte coa correntada en contra. Nos adiantamos na navegación e imos o paso da batea de vixiancia, praia Sur do Bao. Parecía que casi todo estaba vendido. Xarandeira-Jalerna-Cariñosa disputaríanse os tres primeiros postos, esa era a emoción, detrás: Pereka, Bazarra, Forza R, Necora, Larpeira e un rosario ata a última.

A aproximación a Ponte era tensa, Xarandeira, Jalerna e Cariñosa, por este orden, trataban de imaxinar o cambio para non padecer contra as columnas, ninguén dos tres tiña ollo para outra cousa.

A Xarandeira fai a primeira aproximación cando de repente pegada a Ponte, tapada polo sol de fondo aparece unha dorna nunha forte bolina, dereita, decida e con forza, quen é?, detrás veñen outras dúas, coa mesma decisión.

Cruzan a Ponte, 1º Bazarra, 2º Forza R, 3º consigue ser a Xarandeira, 4ª a outra "intrusa" a Pereka e 5ª a Jalerna. Xa ninguén a moveu, da Ponte a Praia do Bao unha tensa espera hasta celebrar a posición. Fantastica bolina de Bazarra, Forza R e Pereka que mais arrimadas a Ponte aproveitaron un refacho que sorprendeu os "escapados", que lles permiteu arrimarse para facer o cambio con velocidade e non verse enrredados pola correntada. Magnifica a regata da Jalerna, onde Ricardo e Cartarola, estiveron sempre diante, non menos a Xarandeira, e de quitar o sombreiro a reacción final dos gañadores que souperon leer a regata e aproveitandose da marcaxe que levanban os destacados, coláronse para gañar.

Quen daba mais?

REGATISIMA DO BAO "A SAÍDA"

2009-08-25T04:55:00.000-07:00

Im presionante, E mocionante e Fan tastica, así foi a XX adicción a Regata do Bao, e o meior o resultado, porque o final dous veteranos pacientes domadores de "podréns" e come km. de onde teñamos que ir pola fé, levaron o dereito a ser recordados como tales, GAÑADORES !!! (estaba apensar en aquela de ... quen somos? .... gladiadores!!!!.)

Luis Da Fonte, probablemente o meior fotografo da Regata do Bao, preparándose. Monica facendo de Luis.

Como sempre as 16,00 a tensión palpabase na mallante, Xabier como premonición do que acontecería manifestaba o seu nerviosismo pola regata. Non poideron estar todos os que quixeran estar, pero ainda así a participación foi boa, notouse Combarro, tamén que a calma "embarrou" a algunha dorna de Lajareu e as tipicas celebracións de verán as que non se pode faiar. Así a todo unha moi boa participación.

Un participante tratando de concentrase e "visionando" a saida, facía un sol !!!

Uns levano de un xeito outros de outro pero a verdade e que esa espera por veces faise longa, os nervios ou a inquedanza, fanse notar. O amigo Felipe, aguantaba o sol.

Ahí a vai, o xuiz abreu a veda, a correr!!!

Que decir da saída, espectacular como sempre, momentos de diosssss!!!! que fixen para mereser esto!!!!, cando xa casi tes todo armado para sair e algo faia ... a a saida da regata do Bao.

Dalleeee!!!!!!, que non vai!!!!, dalleee!!!!, "por Dios Carlos, enciendelo !!". Como sería a conversa entre "Chica" e "Dorado".

Solo a ti se che ocurre poñer a lavar a vela na saída !!

"por Dios Carlos ....." na versión galaica, me cagin'aaaa!!!!! ...

Outros tranquilamente iban saindo, difrutando, sen tensións, vaass?, si xa vaiii, veña, avisa cando esté. Con calma, disfrutando. Na foto o amigo Xocas un apaixoado de poñer temóns disfruta coa manobra.

E o remate de esta frenetica situación esperaballes .... A CALMA !!!

A dirección de este blogue, mostralle o seu agradecemento a todos aqueles que protagonizan estas imaxes e pidelle perdón a todos aqueles ou aquelas, que se viron abocados a situacións "Carlos por Dios ...!!!", xa sexa por mor da correntada, das súas gañas de vivir ou do seu espiritu competidor, que aquí non están recollidos, nos sepan comprender.

Mañán mais.

NOTICIAS DE REGATAS

2009-08-21T03:59:00.000-07:00

DORNA DORNA 5

2009-08-19T05:20:00.000-07:00

Xa imos chegando as velas. A min da vela o termino que mais me impresionou foi o da "badasa", e increible e realmente foi dificil entendelo, podese confundir co sotavento, pero non é o "sotavento" unha tarde con Moncho e él a explicarme e ... . E claro agora van as preguntas que me fago: chamaranle "badasa" por Palmeira?, existirá a "badasa" fora da Illa?, soio os da Arousa teñen ...?

LEMBROVOS QUE PARA VER O DETAIE, tedes que premer sobre a foto.

Realmente existe a "badasa"? ou alguén nos está a tomar o pelo?

DORNA DORNA 4

2009-08-17T05:11:00.001-07:00

Esta é a dos espacios que vos decía, o final amañei e poiden poñela. Aquí podes ver como o panel ou banda de meo, no Grove tamén se lle decía "arca". Como na Illa se decía "cofiño" e no Grove "cofete". Agora teríamos que pillar o de Castiñeiras e ir mirando as diferencias.

DORNA DORNA 3

2009-08-14T06:09:00.000-07:00

Como sempre aplicade o dito, dixeronme que se chambada así, en cada porto moitos mariñeiros.

DORNA DORNA 2

2009-08-14T06:04:00.000-07:00

DORNA DORNA

2009-08-14T02:38:00.001-07:00

Dentro da cruzada "podrén" para o coñecemento da dorna e as súas partes, atrevome a poñervos uns dibuxos que fixen hai uns anos, cando me dou. Da miña colleita soio son os debuxos os nomes debollos a xente como os Monchitos a tropa da Escola, algún vello mariñeiro que me acompañaba no lavadero de S. Tomé en Cambados e a Manolo Parada (e familia) que o saben "casi" todo da dorna.

Como vedes cada cousa ten varios nomes si pon unha "G" e que é propio do Grove si por contra por unha "I" e da Illa e creo que "R" Riveira ....

Fixeno por partes, en esta tocalle os remos, varas e verga.

SI QUEREDES VELO BEN TENDES QUE PREMER SOBRE O DEBUXO

ESTOS TEMPOS DE REGATA

2009-08-10T05:22:00.000-07:00

A dorna do "Caramuxo" boga nas regatas en Cambados, este pobo tivo unha grande sona en toda ría polas súas boas tripulacións a remo, "eran imbatibles" logo co tempo ... perdeuse.

Hoxe estou escribindo esto despois de ter que tomar a decisión de aplazar a Regata do Albariño que tiña que terse celebrado o pasado día 8, sabado. Ter que decidir suspender unha regata e fastidiado, a realidade estaba a favor da suspensión, ainda que sempre alguén dirá "que non iba tanto vento", pero sería de tolos desenvolvela con unha previsión de forza 5 e non porque as dornas non naveguen con este vento, si non porque non está permitido pola lei facer unha regata con mais de 16 n/h. e decir forza 4 max. A mañan espertabame coa noticia de que a un compañeiro o tiveron que ir a buscar xa de noite, pois co vento non era capaz de quitarlle a auga a dorna que tiña cu arriba. Cando aprenderemos?.

Tamén este ano para min está a ser moi estrano, pois ainda non poiden asistir a ningunha regata, o cal non quere decir que non me entere, pero o traballo o tempo e os rigores fisicos, teñen provocado o meu afastamento, hai anos así, dou fé, mesmo te fan pensar e a verdade e que mais ben sería chamarlle "malpensar". Será uha fase.

Bueno pois como decía está tempada está a ser irregular, porque ¿?, pois porque estabamos acostrumbrados a presencia ou dominio de unha embarcación ou outra, lease "Necora" ou "Cariñosa" con outras leves aparicións, pero o de este ano resulta impresionante.

Sacarlle o sombreiro a familia Parada que este ano está na de eles, a "Fuxe" atopase a gusto e estao a amosar. O mais senlleiro cicais a Volta a Illa onde fixeron primeiros, logo tamén primeiros na Regata da Dorna, e decir en duas das grandes, na "navegación de altura". Manolo e o resto da familia Parada están para foto, pois non repetiron tripulación, irmáns, sobriños, netos, fillos, non collén na foto, pero a "Fuxe" e moito, e bon facer de esta familia moito mais, e lembremos que Cambados daselle ben .

Tamén a "Bazarra", Pardavila anda fino e este ano disputa polos primeiros, como sempre, pero con mais dente, él gañou a Regata dos Faros no Grove. Logo tamén a "Cariñosa", a "Necora" ou a "Jalerna" onde Cartarola quere escomezar como rematou o ano pasado, na cabeza.

O denominador común a todalas regatas foi ese ventiño "andador" tirando a fresco que non molesta e fai disfrutar facendo deporte a aproveitando habilidades.

E chegada esta altura do ano, ainda esta media tempada no mar: Bao, Albariño, San Vicente, Palmeira e Marisco, casi nada. Esperemos que veña o bon tempo e o vento nos da para disfrutar.

Por certo Bao e Albariño, están aprazadas, ainda que a primeira parece que se celebrará o 22 de agosto a do Albariño está a espera. E esta fin de semán que ben a de San Vicente, con saida e chegada en Pedras Negras.

Fotos. coor Luis da Fonte, antiga ...

A MIÑA AMIGA TEN

2009-07-31T05:01:00.000-07:00

A miña amiga ten unha cousa rara, que non lle impide vivir con un sorriso, ela disfruta dos momentos bos e nunca a oín queixarse, motivos non lle faltarían, e supoño que alguen terá que escoitala algun día, porque non é para menos. Ademais, ela dí que entre outras cousas ten "Brucelosis", por eso a estas horas nos ten preocupados, pois igual non pode darlle o corpo a súa dosis de Bruce en directo, e non é porque non teña entrada, senon porque non pode entrar o famoso monte de concertos a gozar. María, non sabe si pode alugar un guindastre con caixa, ou non, pois todo depende de que lle deixen entrar o concerto o mecanismo co cal ela podería ver a Bruce, ese é o problema. Ali terán espazo reservado e incluso accesos para disminuidos fisicos, pero non teñen pensado nos das enfermedades raras, pois non son número, menos mal. A miña amiga gustalle a xente mais non pode estar con calquera, e non é porque sexa selectiva no trato. E porque ten SENSIBILIDADE QUIMICA MULTIPLE, e non pode sair do seu ambiente protexido de cheiros quimicos.

BICOS MARIA.

SARA SARA

2009-07-27T06:10:00.000-07:00

Xa chegou, non dou tempo para Muros, pero así navega Sara a motor. O primeiro producto actual baseado nas formas tradicionais.

RECORDOS E AGRADECEMENTOS.

2009-07-24T01:21:00.000-07:00

Xa pasou Muros, nun vira-vira, a algúns nin nos deixou palpalo, demasiado para pouco tempo, e o que hai, e ademais e bon, recordoume a Combarro, A Illa, Cambados a Ferrol, no mesmo, tes tanta ilusión por estar e disfrutar que apenas te decataches xa pasou, os amigos xa voltaron a onde día a día fan a súa vida e soio quedan os recordos, hoxe gracias a estas andromenas dos blogues parace que todo dura un pouco mais, alargan a vivencia e permiten disfrutalo mais, ainda que a verdade xa pasou e soio nos queda a ilusión da seguinte, do seguinte para recibir a esa marea de aquí e de ala, ainda que a verdade e que os de aquí temos a grande fortuna de vernos, divulgando e practicando e dinamizando cultura nun e noutro sitio da nosa Galicia, si ir mais lexos este fin de semán do 25 de xullo en Monforte, logo Bueu, Combarro, Ferrol e non digamos nada das regatas de dornas, ainda lembro as 62 da 25 Volta a Illa de este ano. Sempre penso que estan moi pouco recoñecidas.

Tamén despois de esto, gustame lembrar o impresionante esforzo de moitos por vir, en estar, en buscar por aquí e por ala medios de transporte, incluso do traballo escuro de estar preparado e asistir aquí e ala, sen medallas, sen mais, o que teñen e unha impresionante colección de camisetas, a esos que moitas veces o barco lle fai mais km. por estrada que o computo de millas de navegación. Os montastands, os carrexacousas, os faiexposcicións, os montaexposicións, os vaiali ou vaiala os o que faga falta que sempre están, nunca traballan para ganar cartos?.

Os que cando o esforzo polo colectivo e necesario, sempre están, "os irreductibles" a "garda pretoriana" do noso movemento (a min pareceme así), ese que tantas veces impresiona sobre todo fora da nosa Galicia, ese que -perdoade pola deformación- está o redor de unhas siglas F.G.C.M.F., as veces dificiles de pronunciar, pero soio e cuestión de acostumbrarse, ACOSTUMBRARSE A TRABALLAR EN COLECTIVO, e traballar pola cultura do noso pais e o beneficio de todos nos, sen mais.

Por eso agora vou recordar, os que non saen nos blogues e que foron motores para xenerar a experiencia que fai que cada Encontro trate de superar a outro, ainda que o final que mais da!!. Uns gañan nunhas, outros en outras, todos son gañadores, polo esforzo de quen os leva a adiante. Estou seguro que o seguinte sexa onde sexa, sera o meior. Porque os que tan ben aconsellaron Muros e contribuiron o seu desenvovemento, estiveron escuramente por atrás sen sair en paxinas nin situacións seguirán a estar, e seguiran a votar unha man e como digo facer que a seguinte ... , grazas escuros, que ben se ve o voso traballo, é o nucleo duro da F.G.C.M.F.

Quero recordar o que para min foron ausencias de este Encontro.

Dúas persóas dos irreductibles que por mor do traballo non poideron vir. Eu votei de menos a JOAO, o noso Joao P. Baptista a súa catraia a Nsa. Sra. da Agonía, a él a súa dona Paula e os seus fillos. Cantos Km. Joao ? ten esa Catraia, cantos km. teñen as carrinhas de Joao?, en reunións e Encontros e Xuntanzas.

Tamén votei en falta JORGE, Jorge Lorenzo, e Ana, na miña retina as imaxes da LUI, pendurada a 5 m. ou 6. con forza 8 da tramontana de Cadaques ou de él mais Ana bogando na regata de remos de Cambados, ou de .... percorrendo toda Galicia.

Non me esquencín da Lancha Xeiteira dos Galos, que non poido vir, o traballo que fan os Galos, ten como froito unhas fermosas embarcacións, que cando non están, nótase.

Para mín foi a gran ausente: a "FE EN DEUS", sempre en cada Encontro esperamos a "Fe en Deus", Ribeira o Grove .... Cambados, en Ferrol persigueunos a mala sorte, ali tamén lembramos o ilustre Manoel Lopes, en Muros non poideron vir. Votamosvos de menos.

Tampouco poido subir a "Nova Jorita", habería de lucir ben.

E deixei para o final auns que lles costa un ril subir, uns chavales que bogan por Pedregalejo, con ilusión, a mesma coa que loitan por salvar o seu patrimonio, a "la gente del rebalaje"os "javegotes" Alfonso, Fernando, Rafael ... levame a paixón por "Rosario e Ana" que bonita lancha de javega, nunca poderei esquencer a primeira vez que a vin navegar, foi en Cambados. Unhas semáns antes, falaba con eles e decianme que non virían, o xoves, deixaban un oco para a tolemia decindome que igual, pero o sentidiño foi mais.

E para remate, o recordo tamén para o "barco de dornas" ese que indo para representar a Galicia, saeuse da estrada e desfixose. Os nosos compañeiros de Barcas non lle pasou nada, Belen luceu un fermoso coiarín que ainda lle da voltas hoxe e Fernando xa estaba a traballar por Muros.

De seguro que me esquezo de alguén que me perdóe.

PARA O RECORDO, MUROS

2009-07-14T04:17:00.000-07:00

Hoxe atopome con unha dificultade o escomezar esta entrada, por duas cousas, a 1ª que casi non teño fotos do evento a 2ª e que moitos de vos estivechedes no Encontro Blogueiro eu non, e non porque non quixera, pois seguro que aprendía moito, senon porque non poiden.

Cando nos achegabamos a data do Encontro debo recoñecer que tiña moita inquedanza, pois todos tiñamos unha forte expectativa xenerada. Os nos que tocou argallar de un xeito ou outro, esto aumentabase. Pasado o día, teño claro que o que fixo foi, seguir a romería, porque esta escomezou na Abelleira, en Lira, nas rúas, nas xentes da bisbarra días antes do 9 de xullo, incluso, pola Arousa, e polas Cíes escomezou antes e esto foi o que lle dou forza o que lle dou o sabor especial que teñen os momentos que non queremos olvidar.

Unha forte percepción o remate, era que este Encontro vai ser dificil de superar, e verdade, será dificil superar, a paixón con que a bisbarra de Muros se votou o acontecemento, as rúas, as persóas, a amabilidade dos pobos, dos galegos, da xente do mar. Pero eu creo que este e un mal plantexamento de cara a outras edicións, pois seguimos a ser os mesmos, e de seguro a amabilidade e a paixón están onde se queiran manifestar, de todolos xeitos levaremos moito tempo dentro esa sensación que nos transmitiron todolos muradans. Por certo que bonitas son a mulleres de Muros, que ben lles senta o noso traxe e menos mal que soio as vimos co de cotío.
Que ricos os "enchebandullos" que bos os doces que ben todo. Que fantasticas as "Rosalías".
Tamén foi moi agradable como en cada Encontro, e sempre direi que a principal caracteristica de estos, o intercambio cultural, e todo o que esto trae consigo. Viñeron dende Francia, dende Portugal, Euskadi, Catalunya, Illes Balears, Murcia, Andalucía, Croacia e ....
Tivemos oportunidade de saúdar a xente de Albaola, unha vez mais, o Koite e Izaskun, ademais a Mario, Dimitri, Emilia, ... Lekeitio, Ondarroa, Bermeo.... A Joan a Josep Antón a ... Diego de Cartaxena a súas tripulacións, uns coñecidos e outros non tanto, o meior: a sensación de amabilidade estivo permanentemente aparellada o Encontro.
Como participante disfrutador, darvos a todos os meus PARABENS, hasta os mais antipaticos, que seguro os haberá, foron amables.

As previas de unha saida o mar, sempre son momentos cargados de vitalidade e dinamismo, aquí a recién estreada "Lavanqueira" xunta coa lancha de Lira.

Dende Oleron , o "Locum" Francia, espero que o tiveran pasado ben.

Os bateis tamén fixeron a súa presencia, menudo futuro teñen a andar.

En terra pasan desapercibidos, pero no mar vense por todolos lados, o seu colorido e enormes velas fanse notar. Santa Lucía de Cartaxena. Dende Cambados están con nos grazas polo esforzo.

De Muros a Illa das Crebas e parada no Esteiro, ali esperabannos para agasallarnos coa súa amabilidade unha bonita navegación.

Mesaxes de mar, historias, as crebas sairon o mar no seu traballo de difundir cultura, non sei como calificar o acto (fermoso) onde os artistas leeron os seus textos e logo a ceremonia de votar os obxectos-crebas-arte en Monte Louro, e de testemuña o Chasula que acompañou o Hidria na travesía.
Unha tras outra foron collendo o seu destiño, onde as levaría a corrente?.

Para rematar outra imaxe do Encontro, moi expresiva. Zapatos, zapatos de Encontro, todas aquelas pingas de pintura debanlle un aire certamente cando menos divertido.

MONTE LOURO NA PROA

2009-07-03T02:48:00.001-07:00

Ho as 7,30 si todo era normal as embarcacións da Arousa poñían proa a Muros. E este que escribe tamén esta escomezando a virar RUMBO MUROS.

MAIS VOLTA

2009-07-01T05:00:00.000-07:00

Xa sabedes que si queredes podedes poñerlle música a elexida en esta ocasión:

Pasada a Volta agora unha de fotos a maiores, que recollen momentos, situacións e mais.

A Volta é un lugar para atopar amigos ou compañeiros, Araceli armadora da "Fuensanta" participou, alí estaban na saída, cando a cousa escomezaba a quencer.

Como xa dixen foi un día de reencontros como atoparse con Paco e Ramón na "Lercha", calquera dos dous pode escribir un libro de anecdotas das primeiras regatas de dornas, en algunha foto que repaso do ano 1.990 aparecen dous rapaces, no medio dos veteranos, eran eles, aquí a Lercha no momento de suspenderse a regata encarando para terra, como vedes tamén os mais veteranos e curtidos puxeron rizos. Cando vexo estas imaxes, o mar non parece estra como estaba, e digovos que ainda iba a mais.

Agora unha tanda de momentos, escomezamos polos abdominais.

Esto xustificaba de que tódalas cubertas estiveran molladas e moitas dornas coa sentina convertida en piscina.

Cada dorna é un mundo.

A "Mª Dolores" nasida pa reghatear, Felipe e Ricardo, disfrutando, con alegría.

A dereita a "Estela" nasida pa traballar. Javí e Alberto xa no Bohido, onde mar e vento arbolaban mais mar, como que sin despeinarse.

A "Cariñosa" Checo e Victor "Chou" gañaran as dúas anteriores edicións de acadar o 1º postos sería a primeira dorna en facelo tres veces seguidas, por eso a súa aposta era forte, sairon con toda a vela. Parecía que levaran motor. Por moi campeóns que son non deixaron de usar chaleco.

As actitudes mais precavidas "Forza R" con Parada e Alberto e "Fungona" Fran e Dani. Non problem.

As gañadoras, non en esta edición senon sempre, ELAS, son as responsables de proveer as 2xx persoas que se apuntan a pasar o rato despois da regata. Incansables e desinteresadas, movilizan todalas viandas e ainda coceron uns boisimos mexillóns. Elas son a arma secreta da ACD. Dorna. Parabens, fixeronno moi ben.

NON SE EXPLICA CON PALABRAS, VOLTA A ILLA.

2009-06-28T03:24:00.000-07:00

Hai duas cousas que non se explican con palabras:
1ª a XXV Volta a Illa de Arousa de dornas a vela
2ª que se che borre a entrada logo de correxir e cando lle das a publicar. .....

O sea que comezamos de novo.
Si queredes podedes poñerlle música, non sei si é a mais o xeito, pero sempre vai coa épica.
Bueno, que foi día de FESTA, a ACD. DORNA, monstruos !!, encargaronse de coordinar duas, 2, Voltas a Illa de Arousa, unha en Bicicleta e outra a grande entre as grandes, a das lembranzas, das historias, dos contos das lendas a Volta a Illa de Arousa en dornas a vela e non defraudou a ninguén, porque o de menos foi que non se rematou a regata, oubo que suspendela, por mor do vento. Tamén oubo unha exposición dos 25 anos de historia.

A espectación que xenera unha volta sempre e moita pero en esta ocasión era o 25 aniversario, a raiña estaba de parabens, 25 edicións cargadas de historia, así a bote pronto decir que:

Somentes 3 patróns a gañaron 3 veces.
Ninguén a gañou 3 veces seguidas.
Moi poucos a gañaron 2 veces.

Bueno esta tiña que ter a súa propia historia, para que se recorde, e non foi de outro xeito.

Máxima participación nunha regata de dornas: 62 embarcacións !!, 62!!. E penso que ben pudimos ser mais, pois faltou xente que tamén ten historia na volta e que non estivo. Quen o diría nunha manifestación de caracter cultural e deportivo acadar semellante número, somentes a volta e a devoción que se lle ten podían acadalo. Pero ollo, porque esto xenera adición.

Tres apartados tivo a Regata.

A primeira, unha mañán de calma borrada, o mar como unha balsa de aceite que facía temer por si habería vento, ainda que a loxica daba que sí, pois a marea daba volta a hora da saida.

Historicas tripulacións os Irmáns Parada, na "Fuxe" gañaron unha edición

A segunda, a expectación xenerada, 62 embarcacións, os mais veteranos que ainda estan en activo acercaronse para darlle o saludo a volta, tripulacións tan historicas como os irmans Parada coa Fuxe ou Paco e Ramonet na Lercha, estaban na liña de saida.

A terceira, saida, o que mais e o que menos, decatouse que a cousa non iba a ser un paseo, o vento refrescaba e iba a mais, o "gurudovento" derá forza 4 o "meteogalego" dera ventos frouxos, iría a mais ou amainaría?, esta era a cuestión, así as cousas os que mais puxeron rizos, soio uns poucos foron con todo, e en "candela" (co pau na súa posición mais dereita), sí, oubo quen foi así.

Tomouse rumbo Sur, que era de onde viña o vento, esperaba unha forte empopada que levaría os barcos polo Areoso en diante, ahí estaba o perigo e a regata.

Recomedovos tratar de ver a foto ampliada.

A DECISIÓN, tivo que tomala Taibol, o xuiz, de suspender a proba, e con moi bo criterio. Cando as embarcacións iban rumbo o Faro da Lobeira de Cambados, a flota estaba dispersa, uns o Este outros o Oeste e o resto polo medio do Bohido (así se chama ese mar entre Cambados e a Ponte da Illa) soportando un vento que provocaba sustos aquí e ala. Os meus parabens o Sr. xuiz, creo que acertou de cheo, seguro que habería moitas dornas que rematarían a proba, pero nos tempos que corren non podemos pechar os ollos o risco que se estaba a producir e acertou totalmente o suspendela, dicifil e acertada decisión.

AGORA AS FOTOS QUE POIDEN TIRAR.

Braulio a Jarri, coa "Necora" unha das favoritas o triunfo, deciannos que habería que facer banda. Jarri probaba o sistema, eran o minutos preto da saida e "preparaba" os musculos.

Pero ollo que un refacho traidor, fixo que Jarri, probara a temperatura da auga, unha habil manobra de Braulio un chimpo de Jarri e todo quedou nun susto. Menos mal.

Ahí os van como si non pasara nada. O remate Jarri reia comentando o chiste do simulacro.

Fran e Dani, na "Fungona" (que dorna mais bonita ... donde ibamos, ejem.), adoitaron como primeira medida a seguridade, colleron todolos rizos, esto fixo que navegaran moi tranquilos indo de mais a menos pois sairon de ultimos o pararse tomar os rizos. Ahí os van cara a ponte onde mais de un tivo problemas, triscaron paus e anegouse mais de unha dorna.

Unha vez mais demostrase que o caso non é levar mais o menos vela, se non, como se leva a que se ten.

Felipe e Ricardo na saida iban como si levaran un foraborda, Felipe 1xx Kgrs. de peso era un elemento ideal para a proba e Ricardo un pouco menos, as suas caras amosaban o momento, tensión e a alegria propia da participación a Mª Dolores iba como un tiro.

O remate dous dos favoritos Checo da "Cariñosa" (gafas) comenta con Braulio "Necora" (gafas e bermello) as incidencias tamén esta Juan que coa "Zenaida" está en todas. De gañar a "Cariñosa" esta edición, convertirase na primeira dorna que o fai tres veces consecutivas, haber que pasa. Onte non saíran moi ben pero o potencial de Checho e Victor "Chou" mantiñaos como favoritos.

E aquí dous puntais da FGCMF. Xocas e Lino Prieto (Apupo) con Olga. Lino estivo coa "Semparada" dorna que opta o titulo da meior pintada na tempada 2009 e Xocas e o motor da web da FGCMF, o barbas coa súa muller Olga, padecedoradadedicacióndoseuhome a esa laboura tan pouco lucida pero de tanta importancia. Olga, ti como si fixera vento, aguanta e disfruta.

E para acabar os "dixenronme".

Pois eso, dixeronme que moitas dornas se anegaron por momentos, que algunha incluso envorcou, que si foron 6 ou 8, que si dúas eran da banda norte da ría que ... Eu fixen a seguridade nun sector onde si oubo sustos, pero ninguén envorcou, todo o mundo foi moi precavido e puxo a dorna a súa medida e afortunadamente, de molladuras non pasamos, pero eu non iba en dorna e tamén me mollei.

Agora a esperar cando se fai a regata, ainda que o día da Volta a Illa foi un exito, como decía, quen a gañou? queda aprazado.

O QUE É

2009-06-19T04:14:00.000-07:00

Esta entrada gustaríame escomenzala saúdando, pois é a entrada de un venres, de unha mañán, que coma todolos días para min escomeza polos portos de Cambados, pois non vaia a ser que se mova unha pedra e descoloque o equilibrio das cousas, é unha entrada de mañá, de sol de día de traballo de, do que está acontecendo, ...

como decía Bos días!!, todolos venres sei que os barcos do cerco (Cambados ten unha importante flota cerqueira de sempre) están a botar os aparellos en terra, hai un movemento baseado no "hasta luns!!" e sempre está ben, porque chega o desexado descanso, pescarase ou non se pescara, e decir con mais quiñón ou con menos quiñón, apuntar que estos meses non está entrando o peixe que se esperaba, agás un pouco "cabalón", polo que a xente do mar, si podía estar leda, pois ... menos leda, os tempos apuran e xa o dito fala de que "movete compañeiro que o mundo non se para" , e é verdade o mundo non se para.

Dios!! e tanto que o mundo non se para, soio imos dar un repaso polas fotos. Nos portos como Cambados o cerco supuxo unha forte entrada de cartos, e grazas a él moitas economías subsistían o que non quere decir que viviran ben, e moitisimo menos que as condicións de traballo non foran extremadamente duras e polo tanto dificiles de soportar para os mariñeiros, en demasiados oficios se mal vivía pero os tempos mudan, estamos onde estamos e sucesión de fotos que sirvan para pensar a cada un o que queira, eu sego a escribir o que me ben polo miolo en este momento, non sin unha base moitas veces expresada.

Cambados na pesca, para min era como Galicia, moitos barcos moitos homes pero sen caladoiros ou o que é o mesmo sen praias.

O "Serviola" era o barco do pai de unha amigo meu, Lalo, e así como os dos "Persebellos" (sempre se chamán Capricho) ou os "Polos" ( alcumes de familias de armadores), forma parte de todos aqueles que, cando fora, botaba as redes en terra e o "rapas" pasaba a orde coa hora para embarcalo e os homes da foto (quitada do blogue do fotografo Apariz) forman parte hoxe da Historia e da Cultura de este pais.

Todo segue "casigual", ou "nadaigual" quero decir que seguen a andar a detrás da sardiña, cada vez con medios mais precisos, seguén a desembarcar as redes, agora os venres a mañán, seguén a usar unha prenda para protexer a cabeza, antes a boina agora un flamante casco, seguén a ser algúns dos mais baixos no escalafón economico da nosa sociedade do mar, antes mariñeiros galegos das familias dos barrios menos favorecidos, agora cada vez mais "inmigrantes".

Por certo sempre haberá algún que esquenza o casco ou non poña a boina.
O cerco sempre foi así, e grazas os nosos inmigrantes, porque senon a flota tería problemas e a alta inversión que se produce en cada embarcación estaría paralizada e polo tanto perdendo cartos.

Pero ollemos porque uns metros mais adiante atopeime outras das novas "clases" dentro mariñeiro galego os "rañeiros", esta é unha das causas de que non teñamos xente traballando no cerco, moitos queren ir o raño, non imos a entrar na relación "ingresos-tempo de traballo", mais ainda cando non están determinadas as enfermedades profesionais que se poidan derivar de un ou outro "novooficio".

Soio quero decir un par de cousas:

A primeira, Cambados como Galicia que cada vez está quedando sen caladoiros, quedou sen praias, para min unha mala politica dos representantes dos mariñeiros cambadeses provocou que no reparto das concesións de marisqueo Cambados quedara a expensas da caridade das outras vilas ( O Grove e Illa de Arousa). Sempre lembrarei polos anos 80 cando uns adicabanse a ordenar outros poñían en marcha a maior maquinaria de furtivismo coñecida na ría, maravillosos pilotos de planadoiras de madeira (logo virían outras), evolucionadas a partir da deformación de un loro (que se chamaba "Mariana") con un motor primeiro de 5 CV (Volvo Penta) e logo 28, 48 (Yamahas) ... escapabanlle por destreza e velocidade a "lanchita" da Comandancia. Famosas foron as regatas de planadoiras (de madeira nas festas da Valbanera) que logo tiveron que ser suprimidas. Bueno de esto paro aquí, soio decir que Xastelas que é unha praia da Illa era coñecida (ata en algún folleto turistico) como praia de Cambados.

E o segundo: Afortunado foi o día en que alguén espabilou e puxo o xermolo para que estas imaxes do venres sexan unha realidade. Son os antes "furtivos" (e non peiorativamente) cambadeses preparando a semente da ameixa para poder traballar. Son os mesmos expertos pilotos das planadoiras e das outras planadoiras (algunhs) e que hoxe unha mañan de venres, praparan a ameixa traida da "jacherí" para levar a batea a medrar.

Parabens!!

Logo como era venres e ademais "fin de curso", fun o colexio dos nenos era o "festival" e poiden tirar a última foto que vos poño e que a min tamén me gusta moito.

E que este dos nenos como día a canción eche un "Guanderful Gorld", canción que sempre me gusta.

Saúde !!!. e si queredes podedes escoitar DUAS versión do "Guat Guanderful..."

Xa se cheira

2009-06-12T04:32:00.000-07:00

Xa queda ben pouco, vamos que non queda nada que casi mañán ... que xa se cheira!!! e arrecende ben a xeito.

O que mais ou o que menos xa ten a vista posta en Muros, a verdade e que falta ben pouco, un respiro e xa estamos paseando as rúas maradans e disfrutando de todo o seu contorno.

A cousa promete, non se sabe cantos virán de afora definitivamente, pero o outro día falaba con un amigo vasco e confirmbame que nos veríamos en Muros, a verdade, pensando ben a cousa, non é doado vir hasta Galicia uns días, si non se dispón de tempo por non decir de medios, por eso vaia por diante o aprecio do esforzo de todos aqueles que se lian para estar con nos, pensemos que aindas as veces a nos nos costa asistir os nosos eventos. Pero a verdade e que un Encontro planificase dende todolos puntos, dos que o argallan e dos que logo contribuen o seu desenvolvemento.

Para os que somos de pobo, o Encontro e como a "festa" esa onde atopamos os amigos da nenez e que agora están fora, lembramos os momentos ledos da nosa historia e pasamolo ben.

Por eso a inquedanza polo que xa se vé, e que saia ben!!.

A estas alturas xa soio falta que a tarxeta teña saldo e pague o bo tempo, que se axuste ben o vento e o cociñeiro non faie, do resto encargamonos nos.

Nunha entrada anterior deciamos que os cartaxeneros, xa están inscritos, agora despois de falar con algún amiguete de Eukadi tamén podemos decir que teremos unha excelente representación de este pais, bateis e traineras estarán presentes nunha festa a que levan concurrindo dende hai anos. Agora soio falta concretar número pero seguro que se van facer notar.

As fotos pasoumas Arturo Loureiro e en elas podemos ver unha magnifica estampa da tripulación de Pasaia na "Ameriketatik", fermosisima trainera con moitas aventuras e proxectos nas súas costas, marcharon para Pasaia bogando dende Cambados, dixeron que tiveron bon tempo e chegaron pronto.

Tamén J. A. Apraiz "Koiote" no Encontro de Cambados ensinounos como se "singa" en Euskadi, todo un artista co seu batel.

Rematará de pintalo a tempo de Muros? Atopará o que él busca para que luzca fermoso e acorde coa súa edade ?. Voltará a "Ameriketatik" a repasar a todo aquel que teña o atravemento de bogar contra eles?.

Todo esto, e mais veremolo en Muros09, xa queda menos !!

A DORNA DE TITO SILVA

2009-06-05T10:18:00.000-07:00

Hoxe son moitos os que animados polo rexurdir das embarcacións tradicionais votanse a recuperar ou facer novas ee.tt., que ben!!. Pero o meu recordo en esta fase de nomes para o recordo, vai para un home singular coñeciamolo todos en Cambados por "Tito" si Tito Silva, cando eu era un neno ala polos principios dos setenta, o tio do meu compañeiro "Susito" andaba na lideira de un barco vello, oia falar e mesmo vira aquel casco que Tito sacara de unha xunqueira. Si ahí andaba Tito con outros, metidos no fregado da ilusión, era unha dorna de tope que andivera o mar, probablemente a única que exista hoxe que fora mariñeira e andivera o mar, digo probablemente sea unha peza única.

Despois co tempo a dorna navegou con tripulación mais ou menos fixa, importante a laboura de Evaristo o ferreiro, fillo de ferreiro e neto de ferreiro ou de Benito Gonzalez, os que eu sempre lembro o redor de Tito e a súa "Airexa".
Decir que no disfrute era un home xeneroso, invitaba a moita xente a navegar, e decir o modelo de promoción xa estaba votado a andar.

Cando eu embarquei por vez primeira foi porque o por aquelas meu amigo Manolo Gonzalez de Sto. Tome amigo de .... me dixo vente ...
Foron uns verans inesquencibles o navegar da embarcación era unha maravilla e o equipo de luxo, así como antes o formarían outros pero a min tocoume navegar con: Tito, Benito, Evaristo, Manolo, Dolores e José Benito e hoxe cando me cruzo con Dolores por exemplo que ten o seu traballo frente da miña casa sempre me lembro da "Dorna de Tito", que ben o pasei. Cando non tiñamos vento Tito decidía encender o "tocadiscos" un vello Brithis Seagul que casi sempre adoitaba encender.
Tamén hai que decir que navegaba coa vella vela de un "star" recortada e aparellaba en cangrexa, como vedes nas fotos de ese anos entrando no porto de Cambados.

Hoxe a dorna segue a navegar da man dos seus sobriños.

Como decía saeu do esvaecemento cando se chamaba "Dos Hermanas", fora mandada construir polo Sr. Avelino Rial a quen lla comprou o Sr. Lorenzo Somoza, buscando Tito de collela din que chegou a un trato co Sr. Lorenzo a cambio de un paquete de Celtas.

Grazas Tito.

Si mo vedes por ahí

2009-05-28T09:35:00.000-07:00

Non vos estrañedes, a este individuo algúns coñecemolo no Encontro de Cambados 2.005, un catalán con camara facendo unha reportaxe, ainda que eu persoalmente nunca lle perdoarei que non me sacara a entrevista (mentira) ainda que non me estraña, domingo, ultimo día de Encontro e a primeira hora, hasta tiñamos gafas de sol.

Como decía si mo vedes por ahí non vos estrañedes, e o culpable na miña opinión, de que o noso traballo saira das nosas costas, en imaxenes con vida propia, que se espallara pola peninsula e que servira de referente a hora de darnos a valer diante da administración, estivo colgado na TV3 ou seu reportaxe para Thalasa feito o redor do Encontro cambadés.

Cando digo esto tamén son consciente de que moitos dos nosos nomes merecen esa culpa, pero e que él non soio veu aquí, de algún xeito quedouse con nos, voltou a Ferrol pola súa conta, virá a Muros casi seguro, porque lle apetece, estivo en Pedregalejo Malaga, de onde son as fotos que me pasou Joan Sol (outro que ben baila), porque esa e outra, él non sae nas fotos. E o traballo de dignificación que esta a realizar o leva a baterse todolos anos por que teñamos no Salón Nautic un "Espai de Marina Tradicional", ademais de empeñarse en que "Argo" vexa luz e sexa unha publicación referente no eido da Cultura Maritima.

E aquí tamén atopou o seu primo o noso "Trepa" así que si o vedes por ahí, chamase JOSEP ANTON TREPAT, nunca fai moito ruido, nin coa camara, e tamén e culpable de que o noso Uxio teña unha reportaxe que se emiteu na TV3, este foi o seu único erro coñecido je, je.

OUTRA DE MUROS

2009-05-19T05:15:00.000-07:00

Como xa se van sabendo cousas de que vai pasar en Muros e toda vez que xa está confirmada a inscripción dos cartaxeneros do Club Nautico de Santa Lucía ahí van unhas imaxenes de cando o encontro de Cambados.

Apareceron catro embarcacións moi lucidas e un gran velamen, a súa contrucción e realmente coidada e a súa obra viva está adaptada a superficie velica que soportan

Esta é unha foto de hai tempo, como podemos ver o das regatas non debía ser de agora senon unha tradición con moito arraigo, como se pode apreciar polo xeito de navegar de esta barca.

Creo que se chamaba "Gitana" ou "Luna" e ante a cantidade de vento que facía fora do peirao fixeron as delicias dos asistentes o Encontro onde todos estaban amarrados, creo que ningún emborcou ainda que pouco faltou. A emoción estaba ahí.

Por Cambados apareceron así, lucido colorido e realmente fixeronse notar, pois incluso celebraron a súa presencia con unha paella que cociñaron na taberna mariñeira.

Ahí os tendes polo Mediterraneo nunha das súas.

Esta embarcación era emblematica do clube, pois reconstruirase a partir de un tablón da quilla, o seu propietario era un membro do C.N. Santa Lucia o Sr. García Carreño. Estivo en Barcelona celebrando as Velas pola Paz e cos seu coores amarelos na tripulación chamaban a atención onde iban, ahí os coñecemos e logo viñeron a Cambados e o patrón que os mandaba non era outro que un galego de Pontedeume, Diego, dende esa, sempre veñen.

E esta e unha imaxe que se podería repetir en Muros, Jorge boga na "Lui" mentras Ana a popa o anima, diante os rapaces de S. Tome, nun loro, bogaban a todo meter. Sabedes quen gañou?

Os de sempre, pero o meior foi que ali bogou todo o que quixo e gañamos todos.